Και κάποτε γινόμαστε αυτόχειρες της νοσταλγίας
Αυτόπτες Μάρτυρες κενών αποτυπωμάτων στους τοίχους
Υφαίνουμε γωνίες για όλα εκείνα
που από μακριά
με επίπεδο βλέμμα μας κοιτούν
Μες από προσδοκίες θολωμένες
θαρρούμε πως μας γνέφουν
ενώ στην πραγματικότητα
μας αποχαιρετούν

Ρηχός Ωκεανός η Στεριά

Καταφύγιο δεν δίνει σ΄αυτούς που επιμένουν
στον βαλτωμένο βυθό του να βαδίζουν

Ένα στόμα
Ένα στόμα τεράστιο το σύμπαν
και εμείς πρόγευμα απλώς στην ομίχλη της αιωνιότητας

Ποιός τις κραυγές μας θα φυλά
στην ξαρμυρισμένη ματαίωση της διαδρομής;

Ποιός θ' ακούσει τις κραυγές Σου
μες στον εκκωφαντικό θόρυβο του Προσωρινού;


Μαρία Ρ.