27 Φεβ 2010


Υπάρχουν φορές που όλες οι πόρτες μόνο σε πόρτες οδηγούν
Η μία πόρτα μετά την άλλη και μετά άλλη και μετά άλλη ...
Πόσες πόρτες μπορεί ο νούς να ξεκλειδώσει χωρίς να γητευτεί
από τις φωνές που μες από τους τοίχους τον καλούν;

Αλλά μόνο σαν δεις στα πόδια σου τις αλυσίδες θα μπορέσεις να τις σπάσεις
Και είναι κι αυτή η γριά που στο πλάι μου ξαπλώνει
μόλις ο ύπνος με κερδίζει
Μισοκοιμισμένη πάντα την ίδια ερώτηση κάνω
"Πως διώχνεις τα όνειρα που έχουν στην ψυχή σου θρονιαστεί;"
και πάντα την ίδια απάντηση παίρνω

Γιατί θέλεις να τα διώξεις;
Πως θα κερδίσειs το δικαίωμα να θρηνείς όλα όσα για πάντα θα φύγουν
Για πες μου, λοιπόν, τι θα χάσεις αν δεν έχεις;



Μαρία Ρ.

26 Φεβ 2010

Από μακριά ο βρυχηθμός του λιονταριού
θεριό που στοίχειωνε τα μάτια της απόστασης
και εγώ
σφιχτά σφιχτά κρατούσα το πέτρινο κεφάλι του
μην τυχόν και η δαγκωματιά ξεφύγει
από την θεσπέσια της σάρκας όψη
Όλα απότομα τελείωσαν
όταν απέσυρα το βλέμμα από την τρομακτική φωνή
Ίλιγγος μ' έπιασε
μόλις αντίκρυσα της ψυχής του τον καμουφλαρισμένο νανισμό
Doom
Doom
ψιθύριζαν οι διάπλατες πόρτες
που οδηγούσαν στην τόσο μα τόσο φτωχική ισόγεια κατοικία
του μαγνητοφωνημένου ουρλιαχτού

Επαναλαμβανόμενη αναμετάδοση ύψους
από ένα τυχαίο θλιβερό τρωκτικό

ήταν όλος κι όλος ο εφιάλτης


Μαρία Ρ.

21 Φεβ 2010

Δαιμόνων Μαζώματα Θεών Σκορπίσματα

Η κουκουβάγια έκλαιγε στα σύρματα της μοναξιάς και έστελνε σήματα SOS αλλά κλειδωμένο χώμα φιλούσαν και πάλι προς σε κείνη επέστρεφαν. Ο δαίμονας που στον ώμο της καθόταν έπαιρνε το ριμπάουντ και σκοράριζε στα ανοιχτά παντζούρια της αθλιότητάς μου. Ό,τι προλάβαινα να μαζέψω το σφράγιζα ανάμεσα στα πόδια μου, κανείς δεν ξέρει πότε θα σου χρειαστεί ένα ολοκαίνουριο όπλο σε αυτόν τον κόσμο που πάντα περιμένει, στα τέσσερα άκρα πεσμένος, να σκοντάψεις πάνω του. Και εγώ για να τον ξεγελώ, νεκρό φύλλο έμπαινα στις στάσιμες λίμνες του αλλά πάντα προδιδόμουν. Κόκκινο όνειρο έβγαινα στην απέναντη όχθη. Μουσκεμένες οι διαθήκες γίνονταν άμμος στα στεγνά χέρια μου και η άμμος φύτρωνε θύελλες. Έσπερνε καταιγίδες και θέριζε κεραυνούς. Απεγνωσμένα κρατιόμουν από της νύχτας τα γερασμένα μαστάρια με κερί στ’ αυτιά για να μην ακούω τις σάλπιγγες πολέμου που ερχόταν από μακριά. Εκεί στις ματωμένες αρένες που η μοίρα γυμνόστηθη περπατά με τον διάβολο στα αιμόφυρτα λαγόνια της καρφωμένο. Αλλά θα μπορούσα τα πρωινά να φορώ ενα μαύρο τσεμπέρι στο κεφάλι και να βγαίνω βόλτα στους δρόμους παρέα με κείνο το πουλί που ξέμεινε απο νεκρούς και κούρνιασε κάτω απο την ιδρωμένη μασχάλη μου.

- σας ακούω που αναρωτιέστε πως είναι δυνατό κάποιος
να χάνει τους νεκρούς του αλλά δεν είμαι η αρμόδια να σας απαντήσω ,
εγώ τους έφαγα σιγά – σιγά και τώρα εντός μου χορτασμένοι αναπαύονται,
θα πρέπει λοιπόν να απευθυνθείτε στο πλησιέστερο δημαρχείο πεθαμένων αφού πρώτα
ξεχορταριάσετε τα μάτια σας -

‘Οχι για να καλύψω τη τρέλα ,που σαφώς μου τη μετέδωσε
το αναθεματισμένο πουλί και δεν δικαιολογούμαι τώρα για την ασθένεια των πτηνών παρά μόνο για τη δική μου, αλλά για να μπορώ να αγγίξω το κούτελο
χωρίς να το λερώσω με τις σκέψεις που φτύνουν ασύστολα τα δάχτυλα ,
και καθώς θα περπατούσα στην λεωφόρο των ζωντανών
θα κρυβα την ανάσα τους κάτω από το μαύρο τσεμπέρι και θ’ άφηνα την κουκουβάγια μου να τιτιβίζει σαν αηδόνι χαρούμενο για την συγκομιδή.

Με τις διαθήκες μου ανέπαφες, ανέγγιχτες από το αίμα που θα κυλούσε από τον ετοιμοθάνατο διάβολο στην καμπούρα της κουκουβάγιας, ξένοιαστη θα γελούσα.
Χωρίς ντροπή για την ζωντανή γυναίκα που θα κατρακυλούσε από τα μάτια μου, θα έσκιζα στα δύο την κοιλιά μου και στους μακάριους θεούς όλους τους νεκρούς θα σκόρπιζα.


Μαρία Ρ.

9 Φεβ 2010

Το στόμα είναι

Το στόμα
που άλλο μουρμουρίζει η γλώσσα
και άλλο τα δόντια δαγκώνουν

το στόμα
με τα χείλη στην ανατολή
αλλά με γέλιο συρματόπλεγμα στη δύση

το στόμα
με τις τόσες πλευρές

Ανοίγει και κλείνει
χάφτει ανθρώπους
κοινωνεί θρησκείες
βαφτίζει φονιάδες

ολέθρους γεννάει κάτω από ψιλής βροχούλας στέγη

σταυρώνοντας αυτούς που εξέρχονται
και ω με τι ευχαρίστηση
πηδάει τους εισερχόμενους εθελοντές

- ποιός αρνήθηκε ένα πήδημα
έστω και από χείλη ασώματα;
Το κραγιόν να ναι κόκκινο κι ας μυρίζει μούχλα εντός-

Ακαθαρσίες έρωτα μαγειρεύει
Προσευχές ανάλατες τρώει

Στόμα οδοστρωτήρας
έχει στο μνήμα του γραμμένο

"Δίνω πίσω περισσότερα
από εκείνα που χώνεψα
ή
λιγότερα από εκείνα που με διάλεξαν
ως καταναλώτρια πηγή"


Μαρία Ρ.

Dark Virtual Poetry

Dark Virtual Poetry σημαίνει αποκάλυψη της Σκοτεινής Ανθρώπινης Πλευράς. Δεν στοχεύει στην Εσταύρωση Πιστεύω ούτε στη γελοιοποίηση Ηθών. Δεν υποκύπτει όμως στους συντηρητικούς ευνούχους, αξιολύπητα τέκνα μιας ανέραστης, νεκρής κοινωνίας. Δεν διαφημίζει , δεν ψάχνει για οπαδούς. Ίσα Ίσα τους απεχθάνεται . Ενδιαφέρεται Μόνο για αληθινούς φίλους αναγνώστες. Σκοπός της Μαρίας Ρ. η Απομυθοποίηση Ανθρώπων και Θεών.Δεν υπάρχει προορισμός και οι διαδρομές είναι ασχημάτιστες.

Η Γη πυρπολείται απο υπ-ανθρώπους αλλά εμείς ακόμα υπάρχουμε και κανείς δεν μπορεί να μας στερήσει τη ξιφολόγχη των λέξεων

Alex Papadiamantis

Blog Archive