Στην πραγματικότητα δεν μας είχαν άλλο χρόνο τάξει
Μόνο ετούτη την λευκή μέρα
Τόσο λευκή
που ξαφνιασμένοι
σύραμε τα οστά
στο χορτάρι
Ποδοπατημένο αλλά όχι περπατημένο
Τόσο άσπρα
Ακόμα και ο ήλιος ντράπηκε το φως τους
Συγκρίναμε την έλλειψη
Κανείς δεν νίκησε
Οι αποσιωπητικοί επίδεσμοι
δένουν τα ταβάνια στα σπίτια μας
φώναξε κάποιος
Αλλά οι κόμποι δεν ευρέθησαν ποτέ
για να τους συγχωρέσουμε
παρόλα τα θανάσιμα μυστικά
Μετά ξαπλώσαμε
ωραίοι παρθένοι
μαυρισμένοι
η ντροπή είχε χάσει όλα της τα μαλλιά
αγκαλιάσαμε τα κατάλευκα γόνατα
και αποκοιμηθήκαμε στον θάνατο
Με πόση ευκολία τα κόκαλα μας
Εκπορνεύει
Μαρία Ροδοπούλου
