Παρομοιώσεις και άλλα θλιβερά

Η βιάση των παρομοιώσεων
απελπισμένη προσπάθεια κάτω από το ανεξήγητο φως
λάθος κλειδί στην σωστή πόρτα
Δεν γίνονται όλα στην σιωπή
Τα κουτσά σπίτια που χτίζονται σε μια πραγματικότητα
χαλάσματα μιας άλλης
Μην γελιέσαι
εργολάβος είσαι
ποτέ δεν θα ξεδιψάσεις
Η φιλαργυρία της ζήτησης εξαρτάται από την απόγνωση της προσφοράς
όσο με ποθείς τόσο θα δίνεις τα πάντα
Το πρόσωπο του Ιανού
δεν γερνάει ποτέ
είμαι το αγαπημένο σου πορτραίτο, αγαπημένε μου Ντι
Η μητέρα όμως γέρασε με το οξυγόνο του πατέρα
Τα αγκομαχητά σαν σάρκα σμίγει με σάρκα
ιδρωμένα φτερά
ανεπάρκεια αποφυγής βαρύτητας
θαρρεύουν οι ψευδαισθήσεις
τα επτά πέπλα της πείνας
ανύπαρκτα εκτός και αν με το αδύνατο διαιρεθούν
και πάλι σε μύθο αριθμών καταποντίζεσαι
Μην κλαις, Μαρία
Η σκιά μεγαλώνει
Ο μικρός κακός εαυτός σου κρύβεται στο κρεβάτι
όπως η ρίζα της λεύκας βαθιά-βαθιά στο χώμα
Είμαι η μικρή Γκρέτελ που έφαγε τον Χανς
αφήνοντας στην μάγισσα τα λευκά οστά του
Η βιάση της εικόνας
πιστεύω να μην πιστεύω
το πεζοδρόμιο που σε προστατεύει από τις φονικές αποδείξεις
Η εύρεση του Γκράαλ της υπόνοιας
χωρίς να έχεις πληγώσει τα χείλη
Το τρίξιμο διπλανής επιθυμίας
άλλος ένας αιχμάλωτος σύγκρισης
Το παιδί στην μήτρα γερνάει
αλλά σαν έρχεται η ώρα που ανάβεις τσιγάρο στα εξαρτημένα
καταλαβαίνεις ότι θα άντεχες να κρατήσεις την ανάσα σου
από δω ως τον θάνατο
Κι εκείνη που κολυμπάει στην ολοστρόγγυλη γυάλα είναι
το μπάσταρδο της παραδοχής σου
Μην κλαις, Μαρία
γοργόνα,
κορίτσι,
κοπέλα,
γυναίκα,
σύντροφος,
ερωμένη,
μητέρα

μετά το τέλος των επιλογών έρχεται η μοίρα

Και αυτή είναι η μοναδική αλήθεια


Μαρία Ροδοπούλου