26 Ιαν 2012

Χαλασμένοι Καθρέπτες

σαν να βούτηξες
ολόσωμος στην θάλασσα
κι όμως μετά
στεγνός πάτησες
στην άκρη του κύματος

σαν να ΄πιες
μονομιάς τον κόσμο
κι ακόμα ξεψυχάς
από την ανομβρία

σαν να 'βαψες τα χέρια σου με αίμα
αλλά αναιμικός τρελός
τις σκιές σου αποστραγγίζεις

έτσι χαλνούνε οι καθρέφτες
κι η εικόνα σου
περιγελά εσένα που δεν βλέπεις

Χάλια σε δείχνουν οι ρωγμές


Μαρία Ροδοπούλου

12 Ιαν 2012

Δεν με λένε Σταχτοπούτα

Τώρα ξεκουράζομαι μες σ ένα μπρούτζινο δοχείο, λίγα γραμμάρια διαλυμένης ύπαρξης. Η αποτεφρωμένη μνήμη ανασυνθέτει τον λαβύρινθο χωρίς κομπάρσο τον κ. Κουβάρι. Για την ακρίβεια έχει απολύσει κάθε εμπλεκόμενο στην ιστορία μέλος. Όταν ακόμα είχε μάτια αρνιόταν να ανασάνει ορίζοντες και την ξεγέλασαν δίνοντας της για βοηθό μια ολοστρόγγυλη υφασμάτινη μπάλα. Γύρω της τυλιγμένα προσεκτικά νήματα κομμένα με ακρίβεια τέτοιας υποκρισίας που ο κ. Όσκαρ ντράπηκε την επιχρυσωμένη φήμη του. Κρύφτηκε κάτω από τους φραμπαλάδες μιας χαζούλας Σίρλει με τρυφερές μπούκλες. Υποδυόταν την νεράιδα μέχρι που ο Όσκαρ την μεταμόρφωσε σε κολοκύθα. Από τότε δεν ακούστηκε ούτε ένα χειροκρότημα. Απ ότι μαθαίνουν όσοι επιβίωσαν εξακολουθεί να βάφεται ρόλους ανάμεσα στο γερασμένο τρίγωνο του πρώην κοριτσιού-θαύματος.

Ξεριζωμένη μνήμη θυμάται που ακολουθούσε την μία κομμένη και ραμμένη στα μέτρα της προδοσία μετά την άλλη, μπερδεμένη από τις πόρτες που έβρισκε κάθε τόσο μπροστά της. Κάθε φορά νόμιζε πως είχε βρει την έξοδο. Τόσο απελπισμένη που δεν σκέφτηκε ούτε μια φορά να λύσει τον κόμπο από τον λυγερό της καρπό. Ακόμα και ο Μινώταυρος την απέφευγε μην τυχόν και καταλάβουν οι μελλοντικοί παίκτες πόσο στημένο ήταν το παιγνίδι. Έριχνε στάχτες στις στροφές και για να την ξεγελάσει μεταμορφωνόταν σε σκούπα. Η μικρή ξεμυαλισμένη μνήμη είχε διδαχτεί να μην αφήνει ακαθαρσίες γύρω της . Προσπαθούσε να σκουπίσει τον λαβύρινθό της αλλά πάντα αναπάντεχος άνεμος σκόρπιζε ολούθε τις αποτυχημένες γελωτοποιούς. Άλλοτε της άφηνε δώρο μια κιμωλία και ένα μαυροπίνακα. Αλλά μόλις έγραφε το όνομά της, εκείνος γινόταν σφουγγάρι και έσβηνε τα πάντα. Ούτε η λευκή σκόνη στα δάκτυλά της δεν γλύτωνε. Έτσι σιγά-σιγά ξέχασε πως την έλεγαν και η σκούπα Μινώταυρος της κόλλησε ένα παρατσούκλι. Όλα τα γειτονικά αδιέξοδα την κορόιδευαν.

Με το ψαλίδι στο χέρι με βρήκαν σωριασμένη στην είσοδο του λαβύρινθου μου. Τώρα αναπαύομαι σ ‘ ένα μπρούτζινο δοχείο, λίγα γραμμάρια ανυπαρξίας και προσπαθώ να νανουρίσω την προβολή της μνήμης. Αλλά έστω και σκορπισμένη σε εκατομμύρια κόκκους θυμήθηκα το όνομά μου.

Δεν με λένε Σταχτοπούτα.




Μαρία Ροδοπούλου.

3 Ιαν 2012

Πάνω στην κοίτη
στεγνών απομεσήμερων
σπάνε οι δρόμοι
σμπαράλια οι υποσχέσεις
Χαλασμένο εκκρεμές
στο στόμα μιας ανάμνησης
αρνούμαι να σημάνω δύση

Με όλο τον ήλιο στα μάτια μου
θα πεθάνω


Μαρία Ροδοπούλου


Dark Virtual Poetry

Dark Virtual Poetry σημαίνει αποκάλυψη της Σκοτεινής Ανθρώπινης Πλευράς. Δεν στοχεύει στην Εσταύρωση Πιστεύω ούτε στη γελοιοποίηση Ηθών. Δεν υποκύπτει όμως στους συντηρητικούς ευνούχους, αξιολύπητα τέκνα μιας ανέραστης, νεκρής κοινωνίας. Δεν διαφημίζει , δεν ψάχνει για οπαδούς. Ίσα Ίσα τους απεχθάνεται . Ενδιαφέρεται Μόνο για αληθινούς φίλους αναγνώστες. Σκοπός της Μαρίας Ρ. η Απομυθοποίηση Ανθρώπων και Θεών.Δεν υπάρχει προορισμός και οι διαδρομές είναι ασχημάτιστες.

Η Γη πυρπολείται απο υπ-ανθρώπους αλλά εμείς ακόμα υπάρχουμε και κανείς δεν μπορεί να μας στερήσει τη ξιφολόγχη των λέξεων

Αλλά πάντα
υπάρχει το αύριο
που γεννά νέες προσδοκίες
νέα αινίγματα
νέα θαύματα

Σήμερα θ’ αρκεστούμε
στη σιωπή


Μ.Ρ
Οι υποτελείς μέρες
σπαταλώνται άνετα
στην αυτοτελή μας δυστυχία
καθώς τρέφονται
τα γύφτικα ερπετά
απ'την αυτάρκεια
του πόνου μας


Μ.Ρ.

Alex Papadiamantis

Blog Archive

DVP Choice of music