Dark Virtual Poetry

Χαλασμένοι Καθρέπτες

2012-01-26T23:11:00.001+02:00

σαν να βούτηξες
ολόσωμος στην θάλασσα
κι όμως μετά
στεγνός πάτησες
στην άκρη του κύματος

σαν να ΄πιες
μονομιάς τον κόσμο
κι ακόμα ξεψυχάς
από την ανομβρία

σαν να 'βαψες τα χέρια σου με αίμα
αλλά αναιμικός τρελός
τις σκιές σου αποστραγγίζεις

έτσι χαλνούνε οι καθρέφτες
κι η εικόνα σου
περιγελά εσένα που δεν βλέπεις

Χάλια σε δείχνουν οι ρωγμές

Μαρία Ροδοπούλου

Η Πέμπτη Εποχή

2012-01-18T15:21:00.005+02:00

Ίσως ένας μηχανικός ντράμερ
ή ίσως μονοθέσιο εκτελεστικό απόσπασμα

Κλείνεις τα μάτια
στα σωθικά του ο θρήνος περιστεριών
ή το αναφιλητό ενός ποταμού
που το μόνο του αμάρτημα είναι
πως διάβηκε την μοίρα του απ άκρη σ άκρη

Ανοίγεις τα μάτια
σε πλαστικό λώρο παγιδευμένο
ίσως αδύναμο ψάρι σπαρταρά στην ιδρωμένη ξέρα
μια σταγόνα σάλιο πλάι στα στραβωμένα βράγχια
ψελλίζουν "όλες οι απόχες που αγάπησα, φόνισσες"
κάποιες καταπίναν τους γόνους
άλλες τις δίνες που αντάμωσαν πριν τα μεσάνυχτα
κι άλλες, όπως εγώ, καταβροχθίζουν τον αρσενικό δότη
την ώρα που η θηλυκιά του σιδερώνει το άσπρο σεντόνι

ή ίσως νικήτρια η πέμπτη εποχή
που αποθηκεύει αυτόματα την μνήμη
σ ένα φτηνό χαρτί εκτυπωμένης ευθείας γραμμής

Μαρία Αθ. Ροδοπούλου

Δεν με λένε Σταχτοπούτα

2012-01-12T09:41:00.001+02:00

Τώρα ξεκουράζομαι μες σ ένα μπρούτζινο δοχείο, λίγα γραμμάρια διαλυμένης ύπαρξης. Η αποτεφρωμένη μνήμη ανασυνθέτει τον λαβύρινθο χωρίς κομπάρσο τον κ. Κουβάρι. Για την ακρίβεια έχει απολύσει κάθε εμπλεκόμενο στην ιστορία μέλος. Όταν ακόμα είχε μάτια αρνιόταν να ανασάνει ορίζοντες και την ξεγέλασαν δίνοντας της για βοηθό μια ολοστρόγγυλη υφασμάτινη μπάλα. Γύρω της τυλιγμένα προσεκτικά νήματα κομμένα με ακρίβεια τέτοιας υποκρισίας που ο κ. Όσκαρ ντράπηκε την επιχρυσωμένη φήμη του. Κρύφτηκε κάτω από τους φραμπαλάδες μιας χαζούλας Σίρλει με τρυφερές μπούκλες. Υποδυόταν την νεράιδα μέχρι που ο Όσκαρ την μεταμόρφωσε σε κολοκύθα. Από τότε δεν ακούστηκε ούτε ένα χειροκρότημα. Απ ότι μαθαίνουν όσοι επιβίωσαν εξακολουθεί να βάφεται ρόλους ανάμεσα στο γερασμένο τρίγωνο του πρώην κοριτσιού-θαύματος.

Ξεριζωμένη μνήμη θυμάται που ακολουθούσε την μία κομμένη και ραμμένη στα μέτρα της προδοσία μετά την άλλη, μπερδεμένη από τις πόρτες που έβρισκε κάθε τόσο μπροστά της. Κάθε φορά νόμιζε πως είχε βρει την έξοδο. Τόσο απελπισμένη που δεν σκέφτηκε ούτε μια φορά να λύσει τον κόμπο από τον λυγερό της καρπό. Ακόμα και ο Μινώταυρος την απέφευγε μην τυχόν και καταλάβουν οι μελλοντικοί παίκτες πόσο στημένο ήταν το παιγνίδι. Έριχνε στάχτες στις στροφές και για να την ξεγελάσει μεταμορφωνόταν σε σκούπα. Η μικρή ξεμυαλισμένη μνήμη είχε διδαχτεί να μην αφήνει ακαθαρσίες γύρω της . Προσπαθούσε να σκουπίσει τον λαβύρινθό της αλλά πάντα αναπάντεχος άνεμος σκόρπιζε ολούθε τις αποτυχημένες γελωτοποιούς. Άλλοτε της άφηνε δώρο μια κιμωλία και ένα μαυροπίνακα. Αλλά μόλις έγραφε το όνομά της, εκείνος γινόταν σφουγγάρι και έσβηνε τα πάντα. Ούτε η λευκή σκόνη στα δάκτυλά της δεν γλύτωνε. Έτσι σιγά-σιγά ξέχασε πως την έλεγαν και η σκούπα Μινώταυρος της κόλλησε ένα παρατσούκλι. Όλα τα γειτονικά αδιέξοδα την κορόιδευαν.

Με το ψαλίδι στο χέρι με βρήκαν σωριασμένη στην είσοδο του λαβύρινθου μου. Τώρα αναπαύομαι σ ‘ ένα μπρούτζινο δοχείο, λίγα γραμμάρια ανυπαρξίας και προσπαθώ να νανουρίσω την προβολή της μνήμης. Αλλά έστω και σκορπισμένη σε εκατομμύρια κόκκους θυμήθηκα το όνομά μου.

Δεν με λένε Σταχτοπούτα.

Μαρία Ροδοπούλου.

Λιτοδίαιτες

2012-01-05T19:07:00.004+02:00

Στ απομεινάρια στάζει λίγδα η βεβαιότητα
Μπερδεύονται τα μαλλιά μου
στις γωνίες του κύβου
Χάνομαι ...

Λιτοδίαιτες γυναίκες
με μια υπόνοια χαμαιλέοντα
στα πικρά βαμμένα βλέφαρα
η σκουριά εμφανίζεται
με την πρώτη δαγκωνιά του ήλιου
ραχιτικές γυναίκες
ξεκοιλιασμένα καράβια
γλύφουν μαραθώνιες πληγές
τα μάτια έχουν μπει τιμωρία
το μενεξεδί φόρεμα πιάστηκε στο καρφί
κλαψουρίζουν οι καρφωμένοι μαστοί
«Δεν θα ξανάρθω» ψιθύρισε το τελευταίο χελιδόνι
και πέταξε μακριά όσο ακόμα θυμόταν
η γάτα κυνηγά το άπιαστο
το γρασίδι τινάζει τον πάγο από πάνω του
άκαρπη προσπάθεια
η εφημερίδα πέφτει με πάταγο στο πάτωμα
από μέσα της ξετυλίγονται τα νέα
μπαγιάτικα ψάρια
ο θόρυβος που κάνουν οι σταγόνες της βρύσης
στ άπλυτα πιάτα
ανήμερη αλήθεια γρατζουνάει επίμονα την πόρτα

Η ομίχλη είναι εδώ
Εγώ δεν είμαι πουθενά

Μαρία Ροδοπούλου

2012-01-03T20:18:00.003+02:00

Πάνω στην κοίτη
στεγνών απομεσήμερων
σπάνε οι δρόμοι
σμπαράλια οι υποσχέσεις
Χαλασμένο εκκρεμές
στο στόμα μιας ανάμνησης
αρνούμαι να σημάνω δύση

Με όλο τον ήλιο στα μάτια μου
θα πεθάνω

Μαρία Ροδοπούλου

Συνομιλίες

2011-12-30T14:23:00.004+02:00

Ο άνθρωπος όπως και το ξύλο έχει μαγικές ιδιότητες
Όσοι δεν το πιστεύουμε παραμένουμε φυλακισμένοι
ασπρόμαυρες μαριονέτες σε φτηνά κάδρα
κρεμασμένα σε πολυσύχναστες εισόδους.
Και τι έγινε αν στα μάτια μας
σφιχτά κρατούμε ένα απάτητο βουνό
ένα άπιαστο κύμα
ή ένα φεγγάρι
που μόνο σε εμάς κλείνει το μάτι;
Και τι έγινε αν νουθετούμε ή ακολουθούμε συμβουλές
Αχ φιλόσοφους με εισαγωγικά και μη που θα μπορούσα εδώ
μπροστά μας να φέρω
Αλλά είναι άδικo να νοικιάζεις αλήθειες
όταν δεν παραδέχεσαι την δική σου

Εδώ φοράμε τα ξύλινα παπούτσια στα πόδια μας
και αφήνουμε το αίμα στην γλώσσα
μου γράφει η φίλη
που μετρά και ξαναμετρά τις πατημασιές στην πύλη

Εμείς περπατάμε ξυπόλητοι και ποδένουμε το πρόσωπο, της απαντώ
Όμως βλέπεις τίποτε δεν είναι τυχαίο
αλλά κατά ένα περίεργο τρόπο όλα είναι συμπτωματικά

Μα η αγάπη είναι αναπόφευκτη, γκρινιάζει

Πάντα σιωπώ σε αυτό το σημείο
Όταν βρέχει φροντίζω να έχω ομπρέλα στο μέτωπο
κι αδιάβροχο στην άποψη

Το ξύλο αποκτά 'ακουστικές' ιδιότητες
καθώς γερνά σε ήπιο καλοκαίρι
και φιλεύσπλαχνο χειμώνα.
Κι ο άνθρωπος αποκτά την ερμηνεία
όταν θεριεύει χωρίς ν' αφήνει όνειρα να τον στοιχειώνουν

Όσα μακρινά νησιά κι αν ζωγραφίσεις
κάποτε θα χαθούν στο ύψος της θάλασσας
αν δεν προλάβεις να τα κάμεις αναμνήσεις σου
κι εσύ γκρίζα υπενθύμιση θα μείνεις
κουρελιασμένο σκίτσο
που αρκέστηκε στα καρβουνιασμένα δάκτυλα
αδιάφορης αφήγησης

Θα 'θελα να δω έστω έναν από τους ίσκιους μας
να σκίζει τον έτοιμο καμβά

Καλή Χρονιά σε όλους μας

Μαρία Ροδοπούλου

Πρόσφυγας

2011-12-15T08:37:00.003+02:00

Το δάσος με το πνευμονικό οίδημα
και το μασκαρεμένο σκιάχτρο
παράπλευρη απώλεια
Ο ποταμός σε δυσκαμψία οργής
με τις κοίτες του να κάνουν τα στραβά μάτια
μίζερο επίδομα ερημιάς
Τ οξυγόνο με συσσίτιο
σκλάβος η πραμάτεια μου
Σ ελαστικό ωράριο οι τριανταφυλλιές
Μαδημένα βήματα
Όλα εκείνα που κατεβαίνεις πλαγιασμένος
Σπασμωδικά πεζοδρόμια και πεντακάθαρα παγκάκια
Ασπρισμένοι τοίχοι δανεικοί τρελοί πλήρης περίθαλψη σκληρότητας
μας τελείωσε το πετρέλαιο κίνησης μηνύουν τα όνειρα
Θα ‘θελα να σου μιλήσω για τον έρωτα
αλλά
εδώ τρεφόμαστε με κουπόνια φρίκης
Έλιωσε η φωνή μου
από το οξύ εκδικητικού δέντρου
απόγονος μιζαδόρικων κασσάνδρων

κι η ζωή πρόσφυγας στα κλεμμένα μου παπούτσια

Μαρία Ροδοπούλου

Θνητή

2011-12-11T08:50:00.003+02:00

Κι αν σήμερα σου γράφω
είναι γιατί το σώμα κουράστηκε στις πέτρες
Πόσο δίκαιο είχες
Με μάτια γεμάτα κόμπους
και την αλήθεια μπερδεμένη
στα πετάλια ανόητων εξηγήσεων
γνωρίζω πια την γεύση του αίματος
Το μαχαίρι όπως ξέρεις
φτιάχτηκε για να κόβει
σάρκα, δεσμά, ψευδαισθήσεις
ανθρώπους ανθρώπους ανθρώπους
απ όλα έχει ο κήπος μου διάλεξε και πάρε

Μετά από πολλαπλά δυστυχήματα
με το ίδιο πάντα θύμα
και με τ’ ασφαλιστήρια θανάτου
να διαδέχονται το ένα τ’ άλλο

- εδώ λοξοδρομεί ο νους
μην νομίζεις πως σε κατηγορώ αλλά κάποτε έκλαιγες χωρίς υπογραφές
ή άλλες φορές
απλά ξεκούραζες τον θυμό στο δέλτα των μηρών μου

κατήργησα τα συμβόλαια
προχώρησα σε σιωπηρή συμφωνία
με τον διάβολο που κοίμιζα μέσα στ αθάνατο κορίτσι
Στους θεούς τους
έστειλα επείγον τηλεγράφημα τα μαλλιά της
Την έμαθα αχάριστη καραφλή να ξαπλώνει στο χώμα

Αν σήμερα σου γράφω
είναι γιατί
έμαθα χωρίς άλλοθι
να αιμορραγώ

Ματώνω
όπως μου αξίζει
Θνητή

Μαρία Ροδοπούλου

Ούτε ένα ίσως ,,,

2011-12-06T20:01:00.003+02:00

Γεράσαμε, φίλη μου στα όνειρα
Mε τα κόκκαλα βαριά
από της κίνησης την νηστεία
αποστρέψαμε το βλέμμα από τους δρόμους

Υποκύψαμε στο κάλεσμα της πόλης
που άγκυρες έχει στα βλέφαρά μας ρίξει
κι ένα καπέλο τρύπιο
άπειρου θαυματουργού
στην έλλειψη

Κάθε φορά που φεύγω
όλα όσα μένουν πίσω θλιμμένα με αποχαιρετούν
Εκείνο το σκυλί που πάντα γάβγιζε τα μεσημέρια
σαν να μας θύμιζε την προσμονή της νύχτας
ξεψύχησε λίγο πριν χαράξει τέλος
στην στενόχωρη αγκαλιά μας

Μην με κάνεις να παίρνω τα βήματα εκείνα
που λησμόνησαν ακόμα και την ερμηνεία
γιατί σκέφτομαι τον ποταμό που κυλούσε
ανενόχλητος από τους βαρβάρους
κάτω από το κάστρο μιας πόλης ξεχασμένης στον βορρά

Εκεί που οι λίμνες ακόμα μυστήρια ανθίζουν
με τα τέρατα σαν την πέτρα να βουλιάζουν στον βυθό
και τα ηλιορολόγια στους πράσινους λόφους
να μετράνε την στιγμή μόνο όταν εσύ το θες

Γεράσαμε φίλη μου στα όνειρα
και το χρυσό ρολόι μας έμεινε μόνο του να κλαίει
με μια ανάμνηση που ποτέ δεν του χαρίσαμε

Ούτε ένα ‘ίσως’ δεν έχω να σου στείλω
μηδαμινή παρηγοριά εδώ στην πόλη
που έμαθε να σκοτώνει σκυλιά το μεσημέρι
και το βράδυ τα παιδιά της

Μαρία Ροδοπούλου

Έκτακτη Προβολή

2011-11-26T20:23:00.001+02:00

Απαλλοτριωμένη κόρη
ασθματικού πατέρα
στο ξέπνοο
πράσινο δωμάτιο
θολά
γαλάζια
αντίο μάτια
κληρονομεί
Κηλίδα φόβου
το γερασμένο κορίτσι
στους πρόποδες του κρεβατιού
Καταληψίας θάνατος
ξεροβήχει ανυπόμονος
Εδώ δεν υπάρχει λύπη
ψιθυρίζει η σπασμένη φλέβα
μηδέ βλέμμα την απόσταση να κρατήσει
Οξυγονοκολλούμε την ανάσα
και δεν προφταίνουμε να σώσουμε τα μάτια
Ξεμείναμε από αντιβιοτικά όνειρα
και αρκούμαστε
στις άσπρες χειρολαβές φορείων
που καγχάζουν στο πλαστικό πάτωμα

Η κόρη της έκλειψης
ακίνητη κοιτάζει
τον φάρο που σιγοσβήνει
Στον πέτρινο βυθό
που τα χρώματα κοροϊδεύει
προβάλλεται σήμερα εκτάκτως το παρελθόν

Μαρία Ροδοπούλου

Μια ζωή εν ύπνο

2011-11-26T06:58:00.005+02:00

Και καθώς σκύβουμε
πάνω από το εύθραυστο φινίρισμα
τελειωμένης μέρας
- όπως ο δολοφόνος γυρνά στον τόπο
που μάτωσε τα μάτια του
έτσι και εμείς δεν αποφεύγουμε
το κλισέ του εαυτού μας -
προσπαθούμε να βρούμε
τις χυμένες ώρες
στο γεμάτο ρωγμές πάτωμα του χρόνου
Λίγο πριν μας πυροβολήσει πισώπλατα
το μορφικό βέλος
προλαβαίνουμε να ταΐσουμε
στα σωθικά του ταβανιού
τον λεπτοδείχτη
μην τυχόν και τ' απαντήσουμε την ώρα του απόπλου.
Κανείς δεν κοιτάζει προς τα πάνω
παρά μόνο για να κρύψει τις δικές του προσευχές

Σφυρίζουμε ανέμελα
με τ' όνειρο στραβά βαλμένο
στα ματόκλαδα
Ξυπόλητοι μαζεύουμε φεγγάρια
και σκαρφαλώνουμε γυμνοί
όλης της γης τους φανοστάτες
Έναν έναν τους ανάβουμε
και μόνο απείθαρχη σελήνη
κρατάμε γέλιο στρογγυλό
που δεν μετράει αστέρια.

Δεν φταίμε εμείς
το ταβάνι φταίει
Λυγίζει από το βάρος
μόλις πιάνει χαραυγή
Μετωπικά μας επιτίθεται
κραδαίνοντας στο ένα χέρι
αμείλικτο το πρωινό
και στ' άλλο το ρολόι.

Δεν φταίμε εμείς
Το βιολογικό ρολόι του ταβανιού ευθύνεται
Μας δίδαξε
στον ύπνο μας να ζούμε

Μαρία Ροδοπούλου

Ελαφρώς Πόρνη

2011-11-17T14:52:00.003+02:00

Δεν καταλογίζω επιθυμίες σε κανέναν.
Πόσο μάλλον προδοσίες.
Είτε ξεπερνάς την μπάρα
είτε τρέχεις άνευ εμποδίων
κάποτε θα σε πουν « ελαφρώς πόρνη »
Ενίοτε είσαι μικρότερη
από την σκιά που το νυχτερινό φως σου δανείζει
- γιατί πως αλλιώς θα μιλούσαμε για doppelganger εάν δεν υπήρχε το σκοτάδι -
όμως έρχονται στιγμές που φουσκώνει η ψυχή σου
από το υπερβολικό μπούκωμα αισιοδοξίας
Θα φτάσεις την υψικάμινο
που πίσω σου εμφανίζεται

νομίζεις

Δεν απαλλάσσω την αθωότητα
Πόσο μάλλον τις προσδοκίες της
Είτε η γεύση σου είναι της μόδας σανέλ
-για να καλύπτεις κουτσή δυστυχία -
είτε γυμνώνεις τα δόντια στο πρώτο σχίσιμο στα γόνατα
- παντός καιρού απόδειξη αμαρτίας. Α! χειροπιαστή μου γυναίκα εσύ! -
κάποτε θα σε πουν «ελαφρώς πόρνη»
Κι ας πεθαίνεις στο μεταξύ των προσδιορισμών

Το ολοκληρωμένο απόφθεγμα
έχει επιτευχθεί από την αρχή
με το επίρρημα

Κι ας ξεψυχάς στο κεφαλόσκαλο
της κατατακτήριας βόλεψης
ως 'ελαφρώς παραπληγική' ντροπή

Μαρία Ροδοπούλου

Ο Μήνας των Νεκρών Νερών

2011-11-10T08:21:00.002+02:00

Ονειρεύομαι καθρέφτες χωρίς κορνίζες
Πνίγονται στην θάλασσα
κι η στιλπνή τους επιφάνεια
θυμίζει τεράστιο στόμα που βοήθεια φωνάζει

Ονειρεύομαι ανθρώπους χωρίς μάτια
Νερό ανασαίνουν
και το λείο πρόσωπό τους
στόμα τεράστιο θυμίζει που βοήθεια φωνάζει

Ονειρεύομαι τις εκτρώσεις της νύχτας
σ ένα μπλαβί ουρανό γεννιούνται
κι οι μύριες γλώσσες τους
μουδιασμένοι Ήλιοι

Ονειρεύομαι τις αιρέσεις πρωινών
σε φαλακρό βουνό γεννιούνται
κι οι κορώνες στο στόμα τους
σιδερένια στόματα θυμίζουν
- ακούστε με. Σιδερένια σφαλιστά στόματα-

Με κουβέρτες όνειρα
σκεπάζω το κεφάλι
μα η υπόλοιπη γυμνή

Ονειρεύομαι, που λες, τον Μήνα των Νεκρών Νερών

Μαρία Ροδοπούλου

© 2007 – revision
από την ανθολογία «Εικονική λογοτεχνία και www.ποίηση.gr”
Εκδόσεις Συμπαντικές Διαδρομές

Προϋπολογισμένα χειροφιλήματα

2011-10-30T20:09:00.003+02:00

Βεβαρυμμένη η φυσιογνωμία μας
από τ όραμα του χθες
τυλιγμένο σε προσφυγική μαντήλα
στην ανέμη που ‘χασε το ύψος της
όχι γιατί τρυπήσαμε το δάκτυλο
αλλά γιατί το επιδέσαμε μη τυχόν ματώσει
μη τυχόν, απολογία μου, και ξεφουσκώσει
το αποτύπωμα της ευτέλειας
Δεν δακρύζουν πια οι ποιητές
παρά μόνο στην θέα του αναγνώστη
Σταμάτησε να κλαίει η μουσική
κι η νότα της κινά
εμπρός στο λάβαρο αδρής πληρωμής
Ξηλώθηκαν οι μαίανδροι του λόγου
κι οι συγγραφείς λερώνουν γόνατα
στου εκδότη
το «καλώς ήρθατε» χαλάκι
Βαλτωμένα άλλοθι
και αστικές δικαιολογίες
«Εμείς δεν επιβιβαστήκαμε στο τραίνο εκείνο
μήτε καν ήμαστε στην βάφτιση της ράγας του»
Αλλά ξεχάσαμε ν αναγνωρίσουμε
τα μουδιασμένα πρόσωπα που κατευοδώσαμε
ως χορηγοί συναινετικής πορείας
Κρυφοί συνέταιροι συνδικαλιστικής τέχνης
απαγχονισμένοι στο απροσδιόριστο της ατέλειας
κι όλα αυτά γιατί δεν μπορέσαμε ποτέ
να αυτοπυροβοληθούμε στο μέρος της καρδιάς
Ούτως ή άλλως κάναμε σκασιαρχείο
στο μάθημα ανατομίας ύπαρξης

Αλλά έχουμε τα πρωτεία
στην σύνταξη
προϋπολογισμένων εσόδων
από τ αναμενόμενα χειροφιλήματα

Μαρία Ροδοπούλου

Απαγωγή Χρόνου

2011-10-29T13:48:00.000+03:00

Αρκεί λίγος χρόνος να βρεθεί
να σταματήσουμε, αγαπημένε,
την τυφλόμυγα
εδώ στην άκρια της σιδηροτροχιάς
με τα πόδια μας να χορεύουν στο κενό

Θ αρκούσαν στιγμές
ακινητοποιημένες
λίγο πριν φορέσουμε ξανά
τα λυπημένα μας παπούτσια

για κείνη την μισητή διαδρομή
στην άγνοια
με τα θεραπευμένα
από τις ζωγραφιές μας
πανδοχεία
να μας έχουν στην λίστα των ναυαγισμένων

για εκείνη την αναπόφευκτη πορεία
στον θρήνο
για το σπίτι με τα ορθάνοιχτα παράθυρα
που μετακόμισε
και λησμόνησε μαζί του να μας πάρει

για εκείνο το ταξίδι
στις δολοφονικές άγκυρες
ενός κόσμου που βρωμάει η ανάσα του συμφορές

Θ αρκούσε λίγη ώρα
να σταματήσουμε, αγαπημένε μου,
το τέλος
και να ειδωθούμε πάλι
χωρίς στα μάτια μας τα κύκνεια δεσμά
νεκρών ονείρων

Έχεις σκεφτεί το ενδεχόμενο
να απαγάγουμε τον χρόνο;

Μαρία Ροδοπούλου

Άλαλη θητεία

2011-10-24T14:30:00.008+03:00

ζητώ συγνώμη αλλά έχω πάθει αφλογιστία ποιητικής έμπνευσης
λόγω έλλειψης καυσίμων των ονείρων ~ έστω και των εφιαλτικών

Ήταν καθισμένη ανάμεσα σε χιλιάδες ανάπηρες καμπάνες – εκ γενετής οι άμοιρες χωρίς γλώσσα παρόλη την μεγαλοπρεπή ηχώ τους - στα σκαλιά που δεν οδηγούν πουθενά - και αυτό είναι το σημείο που επιτρέπει στους περαστικούς να χρησιμοποιούν τους άχρηστους κατ τ άλλα δακρυγόνους αδένες - όταν για πρώτη φορά την αντάμωσα – γιατί όσους συναντώ αποφεύγουν την όρθια άποψη είναι μια άλλη επίσης βαρυπενθούσα γνώμη της ύπαρξης και η εξήγηση της είναι απλά επικίνδυνη για όλους μας – Εξέταζε ένα – ένα τα κουδούνια που ήταν δεμένα στον αριστερό της αστράγαλο. «Προσπαθώ να λύσω τους ρουφιάνους της κίνησης. Όταν βγαίνεις από την μήτρα του υποταγμένου μίσους, η ψύχραιμη μητριά σου τυφλή αλλά με εκατομμύρια τρύπες στο σώμα που της επιτρέπουν ν ακούει ακόμα και εκείνα που δεν έχουν ήχο, σε καθιστά υπεύθυνο της ατομικής υπόκλισης ή της επιλεγόμενης κατ οίκον κλινήρους ευαισθησίας. Σου δίνει 11 μάτια και μια καταργημένη σημαία. Γνωρίζει πως η όραση διασπάται από τις υποκειμενικές εικόνες των πολλών και το ψωριασμένο σύμβολο το κρατάς όταν το όξινο χώμα σου καίει τα γόνατα. Τότε είναι που αρχίζουν από μόνα τους τα κουδούνια το προειδοποιητικό χτύπημα. Φορά τα φθαρμένα γάντια στις μπότες της και έρχεται τρέχοντας ως στοργική μάνα. Βάζει γύψο στις αγουροξυπνημένες κινήσεις σου και στέλνει για ύπνο το πατάκι που σηκώνει πάνω του περισσότερη απλυσιά της σαρανταποδαρούσας σωτηρίας σου απ όση αντέχει. Εσύ γλείφεις με περίσσια προσοχή το ιώδιο που σου χορηγούν για την πληγιασμένη αφωνία και συνεχίζεις να πλέεις στα πελάγη του Ιανού δήμιου σου.» Δίπλα της τα σκουπίδια κουνούσαν καταφατικά το μαύρο κεφάλι τους ενώ το τρωκτικό πού έτρωγε σιγά-σιγά την φωνή τους έκλαιγε με αναφιλητά. Το μόνο που άκουσαν οι παράλυτες καμπάνες που συγκατοικούσαν το αδιέξοδό της ήταν οι λυγμοί του τρωκτικού απεσταλμένου της μητριάς. Ξέρετε εκείνης της γοργόνας που δεν είναι κόρη μήτε καν μπάσταρδο οποιουδήποτε μύθου ή προσαρμοσμένης έστω στο ψωριασμένο πατάκι εναλλακτικής πραγματικότητας. Η υποβολέας συνενοχής, κατάφασης που παρελαύνει μαζί με τους συνωμότες την ώρα που εσύ μεταμφιέζεις την ανίατη γονυκλισία σε απλό ιό παράβλεψης.

Το σημαντικό είναι να μην χάσουμε τα ένσημα της άλαλης θητείας μας.

Μαρία Ροδοπούλου

Εφιάλτης

2011-10-21T06:24:00.002+03:00

Κάθε μεσάνυχτα επανέρχονται
Με τα μαύρα τριχωτά ποδάρια τους
στοιχισμένες διμοιρίες
ανεβοκατεβαίνουν τους τοίχους
πλημμυρίζοντας το δωμάτιο
Ροκανίζουν το σπίτι
τα παράθυρα τρέχουν να γλυτώσουν
με δυσκολία ανασαίνω
Ήταν μια μεγάλη μαύρη τρύπα
αλλά κομματιάστηκε
όταν βρέθηκε στο επίκεντρο συμπτωματικής έκρηξης
Κάθε μεσημέρι τις σφάζω
με τα μικρά ξίφη του ρολογιού
όμως ξεχνώ να τις ρίξω στην φωτιά
Η νύχτα γεννάει
μικρά τετράγωνα ασφυκτικά κελιά
σαν την λογική
Ένας φεγγίτης με θέα τον εαυτό μου
σε καθένα από τα κουτιά
Πηχτό πύο κυλά από τα μάτια
ενώ το στόμα δακρύζει τύψεις
Ο ορός του χρόνου
στάζει χωρίς διακοπή στις φλέβες
Ξυπνώ τρομαγμένη
τα πάντα είναι στην θέση τους
εκτός από τις σκιές

Κάθε μεσάνυχτα επανέρχονται
Την ώρα που κοιμάμαι
οι αράχνες του μυαλού ξυπνάνε
αλαφιασμένες
αφηνιασμένες

λιμασμένες

Μαρία Ροδοπούλου

Χριστόφορος Ορίζοντας

2011-10-17T07:54:00.000+03:00

Και τι δεν θα ‘δινα για μια μπουκιά
Χριστόφορου Ορίζοντα

Κουρελιασμένα μισοφόρια
βυθισμένων ΑΝ θρώπων
Ζύγια λειψά
χαμηλωμένων προσώπων
σε συρματοπλεγμένο ουρανό
Τα θαλάσσια μάτια μου
αποξηραμένες αλυκές
Μελαψές μασχάλες
πληγωμένες
ιδρώνουν τους στεναγμούς
Κουράστηκε το γέλιο
Tο απόμακρο σύρσιμο των λυγμών που παραδώσαμε
Μπουλούκια πεθαμένων κυλούν χαρούμενοι στους δρόμους
την μαρμάρινη ρόδα τους
Τίποτα δεν συμβαίνει όταν αρνείσαι να το παραδεχτείς
λένε τραγουδιστά
Χαράζουν τ όνομά τους με πένα στεγνή
στην αγένεια των καιρών
Σκύψε σιμά μου να σου μιλήσω για την αναλώσιμη ποίηση
Κουρελιασμένα μισοφόρια
πνιγμένης ΓΗναίκας
μελανιασμένες ανάσες τυπώνουν
Ως συνήθως τα ρολόγια χτυπάνε μόνο τριάντα φορές
μετά για πάντα σιωπούν
Η άλλη πλευρά του παραδείσου
αντιπαροχή επταώροφων πτυελοδοχείων
αποφόρια βάλτων που δεν χρειάζονται πια αιτίες
Ποτάμια στα χέρια μου κοιμούνται
Λάκκοι ρηχοί ξαγρυπνούν
Και όλα πια διανυκτερεύουν σε ζωοφάγα παλάτια

«Εδώ βάζουμε ενέχυρο τα πόδια
για να κρατάμε ζωντανά τα νύχια» μου γράφει η φίλη μου
«Εμείς τρώμε την ψυχή μας με στόμα ανοικτό
αλλά οι υπόλοιποι κάνουν πως δεν βλέπουν.
Προσπαθήσαμε να σβήσουμε την νύχτα
και μας ξέφυγε η μέρα» της απαντώ

Και τι δεν θα ‘δινα
για μια γουλιά
Μυρτιδιώτισσας Πηγής
να ξεφύγω λίγο
από την αναίδεια της γκρίζας εποχής

Μαρία Ροδοπούλου

Παραπέτασμα

2011-10-15T14:31:00.001+03:00

Είσαι το παραπέτασμα
χαμηλοβλεπούσας ντροπής
Η αποδοχή αγκυλωμένης αγωνίας
στα σαγόνια ερινυών σεισμών
Παράλυτη φυγή στα γόνατα του φόβου
κολλημένη σε μια και μόνο μεταμόρφωση
Το ζυμάρι στα χέρια εκείνων
που ποτέ δεν θα αναστηθούν
το γλυμμένο κόκκαλο θυμωμένων ονείρων
η δανεική μασέλα μονότονης δυστυχίας
η σύμφωνη συντάκτρια υστερόγραφων
και ω θεέ μου πόσο εύκολα αυτοκτονούν
στις σάρκινες πτυχές σου
τα πριγκηπικά ψευδώνυμα
Είσαι το υποσύνολο
γερασμένης Σταχτοπούτας
με το σύνδρομο των τακουνιών
καρφωμένο στο αζήτητο τρίγωνο σου.
Μια φορά κι ένα μονοπάτι
ήσουν στρογγυλή
Τώρα είσαι η γωνία που πάνω της
σκοτώνονται τα παραμύθια

Είσαι το παραπέτασμα
πεινασμένου μίσους
και τα μάτια σου
δείγμα αλεσμένης ζωής

Μαρία Ροδοπούλου

Όσο η Μάγδα γελούσε

2011-09-28T20:30:00.002+03:00

Ενώ η Μάγδα γελούσε αναπάντεχα κινήθηκα.

Έστρωσα τους δρόμους με τα κομμάτια πάγου
που έπεφταν απ’ το μέτωπο
τίναξα το ύψος απ’ το στόμα
κατέβασα επιτέλους χέρια απ’ την φωνή

(Κατρακύλισα με δυο σταυροφορίες και τρεις πέτσινους σταυρούς στην αναπνοή μου καρφωμένους. Στην επόμενη κούρσα θα προσθέσω και μια μπουκάλα γεμάτη γκάζι. Και τότε όλοι θα θαυμάζουν το γενναίο κορίτσι που με τόσο βάρος στα πνευμόνια ξεφεύγει απ' το χιλιοκατοικημένο πλευρό τους. Που είσαι my Lady L να με πάρεις αγκαλιά!)

Άφησα την Μάγδα να γελάει πάνω στα ξύλινα παγοπέδιλά της
και έσπασα την λεπτή επιφάνεια.
Τίποτα το τρομακτικό εδώ κάτω, φώναξα
με την ηχώ μου να εγκαταλείπει την παγωμένη καταγωγή της,
παρά μόνο το χάσμα που δημιουργήθηκε ανάμεσά μας

Σταμάτα να παίζεις κρυφτό με τα μάτια μου και έλα να με βρεις
Για μια φορά θα αφήσουμε τα σκυλιά να κοιμηθούν μόνα τους
με τους ψύλλους να στήνουν τσίρκο πάνω στο ζεστό τρίχωμα.
Και τι έγινε αν χάσουμε την παράσταση; Tα μόνα που θα κλαίμε
είναι τα νομίσματα που κάποτε τρώγανε την τσέπη μας. Άστα
σ' άλλους που θέλουν να ψωνίζουν. Εμείς τελέψαμε με τις αγοραπωλησίες.
Το μόνο που απέμεινε στην βουλική μας ύπαρξη είναι να προσφέρουμε ελεύθερα τον εμετό από τα αποφάγια της χθεσινής μέρας.

Τόσο μικρό το άνοιγμα που να δραπετεύσει όλη η πρόσκληση

Ενώ η Μάγδα γελούσε
αναπάντεχα κινήθηκα

εκτός τροχιάς του γέλιου της

Μαρία Ροδοπούλου

Μάθε να μένεις στην αρχή

2011-09-19T00:01:00.002+03:00

Στην αρχή ήταν όμορφα
Στην αρχή ήταν ευρύχωρα
Στην αρχή ήταν ζεστά και σχεδόν ανώδυνα.
Στο κάτω-κάτω της γραφής όλοι κουνούσαν καταφατικά την υποταγή.
Την ακούμπησαν με προσοχή αφήνοντας την να στέκεται όρθια σαν περήφανη σημαία που προς το παρόν δεν γνωρίζει την λέξη υποστολή.
«Αυτός είναι ο κόσμος» της είπαν περήφανοι. «Μπορείς να τον γεμίσεις όπως σχεδόν θέλεις»
«Θα βάλω γιασεμί στην μια μεριά, θ’ ανοίξω ένα παράθυρο εδώ να βλέπω τα χαμομήλια που σίγουρα θα βγαίνουν κάθε άνοιξη και ν ακούω το κύμα της μακρινής θάλασσας και που ξέρεις ίσως μια δυνατή ριπή του αγέρα μου χαρίσει και ένα κοχύλι. Θα κρεμάσω κουδουνάκια στην πόρτα έτσι ώστε όποιος μ επισκέπτεται να τον τρατάρω μουσική. Θα ράψω σύννεφα στις κουρτίνες όχι όμως βαριά γιατί θα πλακώνεται το φεγγάρι στ όνειρά μου και κάθε Φθινόπωρο θα ανοίγω διάπλατα το παράθυρο για να τις βλέπω να χορεύουν σαν οι ουρανοί να κατοικούν στον κόσμο μου. Θα γκρεμίσω την μια μεριά να μεγαλώσω κι άλλο τον κόσμο. Ένας μακρύς απλόχερος διάδρομος με πόρτες που θα είναι ανοιχτές σε κάθε δωμάτιο που θα προσθέτω.»φώναξε ενθουσιασμένη.

Ένας δάσκαλος
Ένας γιατρός
Ένας περιβαλλοντολόγος
Ένας ιστορικός
Ένας ιερέας
Ένας ναός
Ένας στρατηγός
Ένας άντρας
Ένας πατέρας
Ένας εραστής

κούνησαν απογοητευμένοι το κεφάλι και φώναξαν την μητέρα. «Βιάσου, ξεχνάει το καθήκον της»
Εκείνη κολύμπησε με κόπο προς το μέρος της ελαφρόμυαλης κόρης.
“Μάθε να χωράς εκεί που σε βάζουν» της είπε αυστηρά
και απομακρύνθηκε με περισσότερη βιάση από αυτή που είχε έρθει.
Ντροπιασμένη με τα δάκρυα να κυλούν από τις πληγές ξάπλωσε για να ανασάνει.
Έφραζε η αρμύρα τις αναπνοές.
Μόλις έγειρε ανακάλυψε ότι μπορούσε να κολυμπάει. Περιστρεφόταν γύρω από το κορμί της.
Σαν αστροναύτης
Σαν γοργόνα, μουρμούρισε χαμογελαστή.
Γιατί ξέχασα πως είμαι γοργόνα; αναρωτήθηκε και συνέχισε να κολυμπάει με αργές κινήσεις.

Κάποιος έπιασε σφιχτά στα χέρια του την γυάλα και την ταρακούνησε δυνατά.
Πανικόβλητη ήρθε αντιμέτωπη με την μορφή της.
Ολούθε τριγύρω όπου και αν κοίταζε έβλεπε πως δεν ήταν γοργόνα.
Δυο-τρείς ταχυδακτυλουργοί την χαιρέτησαν στρατιωτικά βγάζοντας από το λαρύγγι τους αστραφτερά λέπια.
Λυπημένο της γνέφει το παιδί
Σαπίζει μόνο του
Μια σκιά που απλώνεται πιο πέρα μακριά μακρύτερα από τα πλαστικά καπέλα των θαυμάτων

Μαρία Ροδοπούλου

Υ.Γ.

Η αρχή δείχνει το τέλος. Μπορείτε να διαφωνήσετε όσο θέλετε. Εξάλλου γι αυτό υπάρχει
και το επάγγελμα του διακοσμητή και του νεκροθάφτη.

2011-09-07T19:56:00.004+03:00

όπως η γη όταν πλημμυρίζει από τον θρήνο του βουνού για τα καμένα παιδιά του

Ούτε ένα θεό δεν φτύνει
έτσι για τα μάτια του κόσμου έστω απαρχαιωμένο επίδεσμο
παρά μένει ταμπουρωμένη στο άσπρο ξέξασπρο και χωρίς φτού ξελευθερία όνειρο
Σαν παρθένα που όσες φορές έγινε πουτάνα
εις πείσμα της αχρωματοψίας τόσες την έκαναν ξανά παρθένα
Κάτι κοκκινίζει άσχημα πέρα στην θάλασσα
μια πολική γυναίκα έχασε τα πόδια της στο αναπάντεχο λιώσιμο της νύκτας
και εγώ ξέρω πολύ καλά πως είναι να τραγουδάς μόνη σου πίσω από την λευκή μάντρα
χωρίς ούτε έναν ελάχιστο έπαινο από τους παροικούντες την ίδια αρρώστια που πάσχει κι εκείνη
Κανείς δεν σε απολύει όσους φόνους κι αν κάνεις – προς θεού μην το παραδεχτείς μόνο –
μα όλοι σε υιοθετούν γιατί έχεις όμορφα μεγάλα κάτασπρα μάτια, μητέρα
Δεν έχω πολλά πράγματα να πάρω φεύγοντας
Μόνο ένα μαχαίρι για να σκαλίζω την πληγή εμποδίζοντας ό, τι και αν είναι αυτό που υπόσχεται πως υπάρχει μακριά πολύ μακριά από την γυάλα μου
Δεν είναι θέμα εμπιστοσύνης. Γιατί αυτήν την δώρισα απλόχερα από τον πρώτο κιόλας θάνατο. Είναι που φοβάμαι τυχόν αλλαγή σχήματος της ασθένειας. Πως μετά εκείνη θα ξέρει από πού ανασαίνουν οι δραπέτες;
Δεν έχω πολλά πράγματα να πάρω φεύγοντας. Μόνο ένα μαχαίρι και μια απόφαση.
Δεν πρέπει να σκέφτομαι πως εκεί έξω ίσως υπάρχουν περισσότερες γυάλες απ όσες μπορώ να δω.

όπως το χέρι όταν σπάει στην μυρωδιά του αίματος έτσι κι εγώ ...

Μαρία Ροδοπούλου

Y.Γ.

Όλες οι αναρτήσεις των τελευταίων 2 μηνών αποτελούν απόσπασμα
ενός ποιητικού διαλόγου με τίτλο 'Στην γυάλα". Αναζητείται επίμονα
ο επίλογος λόγω ασφυξίας ...

Τοξικά και άλλα ακαθόριστα

2011-08-14T10:32:00.003+03:00

Ταξίδι μακρινό
η νύχτα
Στις ασθενείς σκιές τα δάκρυα της ερήμου
Σε ανάπαυση διαρκείας το φως
Κληρονομικό δικαίωμα η μοναξιά
ή την κέρδισες με άδικα μέσα;
Γραπώνεσαι στις ψευδαισθήσεις
ή στα λάθη
Να με χειροκροτήσω τώρα ή να περιμένω;
Κωπηλατείς αργά ανάμεσα
στα ομοιώματα
Ποτέ δεν είδες πίσω από το βέλο

Η πιο βαριά αποσκευή ο ουρανός
προσωρινό νεφέλωμα στο άπειρο
εσύ
βαγονάκι περιορισμένων διαδρομών
Μόνιμος δορυφόρος τοξικών ονείρων
Σκοτώνεσαι στ αδιέξοδα
Το επόμενο βράδυ
ξυπνάς πάλι
με την ίδια δηλητηριασμένη επιθυμία

Εκείνη
θολή φιγούρα
στον μακρινό λόφο
και εσύ
απομεινάρι ελάχιστου βυθού
ξεσκονίζεις τα μολυβένια στρατιωτάκια
μιας μάχης που δεν έγινε

Δεν θα τολμούσες να δαγκώσεις
το μοναδικό όνειρο
που σε τρέφει

Μαρία Ροδοπούλου

Στην γυάλα

2011-08-05T20:50:00.002+03:00

Κλεισμένη σε γυάλα με υάκινθους ανασαίνει από τις πληγές
Σαν μεγάλο λυγερό αλλά κατά ένα περίεργο και θαυμαστό τρόπο δυσκίνητο ψάρι
Αποτέλεσμα πολλών διασταυρώσεων, ξέρει ότι δεν είναι μοναδική στο είδος της

Αργοπορημένοι διαβάτες την προσπερνούν με στόμα επιδεικτικά ανοιχτό

Ένας ιερέας
Ένας πολιτικός
Ένας λογιστής
Ένας δαίμονας
Ένας άντρας
Ένας πατέρας
Ένας εραστής

Ένας Θεός πατέρας παντοκράτορας και ποια είναι αυτή πέρα από ένα μικρό,
θηλυκό και καθόλου ξεχωριστό αμφίβιο

Θα μπορούσε φυσικά να τους ξεχωρίσει
αλλά σφύζουν όλοι από την ίδια καταραμένη υγεία
Δάκτυλα μεταχειρισμένες λέξεις αγκώνες χωρίς ρίζες
και μια γλώσσα που δεν ξέρει σε ποιο στόμα να πνιγεί
Δυο – τρία σκιάχτρα την χαιρετούν στρατιωτικά

Το παιδί στο πλάι της σαπίζει

Κουβαλάει στην ράχη του τα μαλλιά της
δεύτερο χέρι ημέρες σεμνότυφα γόνατα
η ζωή αραιή σε κεσεδάκια γιαουρτιού

Κίτρινος ουρανός και ένας επισκέπτης κολλάει την περιέργειά του στο τζάμι
Εκείνη κολυμπάει αργά μακριά του

τα χρονικά μιας απόστασης

Ολοστρόγγυλη γυάλα
χωρίς γωνίες
η ντροπή δεν ξαποσταίνει
Ταΐζει την ξεδοντιασμένη λύπη χυλό
Μισεί τα νεκρολούλουδα
Από μέσα τους ξεπηδά κοράκι σαρκοβόρος φόβος

Κάποιος πιάνει σφιχτά την γυάλα και την κουνά πέρα δώθε
Προσπαθεί μάταια να κρατηθεί
Όπου γυρίζει έρχεται αντιμέτωπη με το πρόσωπό της
Το παιδί στο πλάι της βήχει σκοροφαγωμένα φέρετρα
Χαμογελάει φρικτά

«ουδέν νεώτερον από τους καθρέφτες» της λέει με νόημα

Εκείνη κλείνει σφιχτά τα μάτια
Δεν θέλει να βλέπει
Γυμνοσάλιαγκες απόπειρες κολλούν στο τζάμι
Το παιδί πηδάει έξω από την γυάλα
Την κοιτάζει λυπημένο
Το παιδί σαπίζει έξω της
Η φωτιά θα ήταν μια λύτρωση
Εκείνη είναι νερό
Το παιδί σαπίζει μακριά της

Η αντανάκλαση μοναδικό εμπόδιο

Μαρία Ροδοπούλου

Aγκάθια της ζωής

2011-07-28T00:30:00.008+03:00

La vie en epines

Μαρτυρίες αλλόγλωσσων ερμηνειών
Την έχουν προδώσει τα ομογάλακτα λεξικά

Let it be

Διαβάζει ιστορίες
κατακάθια κροκοδείλιου σεισμού
Mαρμαρωμένοι δείχτες

μέσα μου

Let it be

Ό, τι απέμεινε στα χείλη
περιγελά την Σαχάρα
Το τσαντάκι έχει μόνο
μια χτένα
πουδριέρα δίχως καθρεφτάκι
κι ένα σημειωματάριο
χωρίς στυλό

Σε τι θα χρησίμευε το γράμμα

La vie en epines

Αντίθετα με το κορφολόγημα
δυαδικών αναστεναγμών
κάνουμε έρωτα
στην μονοσήμαντη απεικόνιση
Τα στήθια μας
Αφρικανικές νύχτες
εκτός 128 bit reality
Εδώ στην ολοστρόγγυλη γυάλα
μια πολιτεία ολόκληρη
πράσινες επιγραφές
κόκκινη βροχή

Πουθενά εσύ

Εγώ
κι εκείνη
απομεινάρια of a dead river

Me and her
remains of a jazz pursuit
Just let us be

Μαρία Ροδοπούλου

Παρομοιώσεις και άλλα θλιβερά

2011-07-21T20:00:00.003+03:00

Η βιάση των παρομοιώσεων
απελπισμένη προσπάθεια κάτω από το ανεξήγητο φως
λάθος κλειδί στην σωστή πόρτα
Δεν γίνονται όλα στην σιωπή
Τα κουτσά σπίτια που χτίζονται σε μια πραγματικότητα
χαλάσματα μιας άλλης
Μην γελιέσαι
εργολάβος είσαι
ποτέ δεν θα ξεδιψάσεις
Η φιλαργυρία της ζήτησης εξαρτάται από την απόγνωση της προσφοράς
όσο με ποθείς τόσο θα δίνεις τα πάντα
Το πρόσωπο του Ιανού
δεν γερνάει ποτέ
είμαι το αγαπημένο σου πορτραίτο, αγαπημένε μου Ντι
Η μητέρα όμως γέρασε με το οξυγόνο του πατέρα
Τα αγκομαχητά σαν σάρκα σμίγει με σάρκα
ιδρωμένα φτερά
ανεπάρκεια αποφυγής βαρύτητας
θαρρεύουν οι ψευδαισθήσεις
τα επτά πέπλα της πείνας
ανύπαρκτα εκτός και αν με το αδύνατο διαιρεθούν
και πάλι σε μύθο αριθμών καταποντίζεσαι
Μην κλαις, Μαρία
Η σκιά μεγαλώνει
Ο μικρός κακός εαυτός σου κρύβεται στο κρεβάτι
όπως η ρίζα της λεύκας βαθιά-βαθιά στο χώμα
Είμαι η μικρή Γκρέτελ που έφαγε τον Χανς
αφήνοντας στην μάγισσα τα λευκά οστά του
Η βιάση της εικόνας
πιστεύω να μην πιστεύω
το πεζοδρόμιο που σε προστατεύει από τις φονικές αποδείξεις
Η εύρεση του Γκράαλ της υπόνοιας
χωρίς να έχεις πληγώσει τα χείλη
Το τρίξιμο διπλανής επιθυμίας
άλλος ένας αιχμάλωτος σύγκρισης
Το παιδί στην μήτρα γερνάει
αλλά σαν έρχεται η ώρα που ανάβεις τσιγάρο στα εξαρτημένα
καταλαβαίνεις ότι θα άντεχες να κρατήσεις την ανάσα σου
από δω ως τον θάνατο
Κι εκείνη που κολυμπάει στην ολοστρόγγυλη γυάλα είναι
το μπάσταρδο της παραδοχής σου
Μην κλαις, Μαρία
γοργόνα,
κορίτσι,
κοπέλα,
γυναίκα,
σύντροφος,
ερωμένη,
μητέρα

μετά το τέλος των επιλογών έρχεται η μοίρα

Και αυτή είναι η μοναδική αλήθεια

Μαρία Ροδοπούλου

Δεν είμαι

2011-07-01T23:31:00.002+03:00

Οι κρυφές κάμαρες ξεροσταλιάζουν στα κοιμισμένα λάβαρα
Εμείς ανεβοκατεβαίνουμε την ίδια λεωφόρο
Επαναλαμβανόμενη νεκρώσιμη ακολουθία
Τα βράδια ξεκουράζονται στην ασυνειδησία του φεγγαριού
και οι ασβεστωμένες μέρες γαϊτανάκι πρόθυμο
στα ροζ μαλλιά γηραιών νεφών
Εμείς κυλιόμενες σκάλες χιλιοειπωμένου τρόμου
Αν μπορούσα εδώ ανάμεσα στις άδειες φιάλες του φόβου
να σ αγαπήσω, γερασμένο μου κορίτσι
Αντεστραμμένοι διάδρομοι
και τόσοι σπουδαγμένοι προφήτες
κάνουνε έξωση στα χορτασμένα σωθικά
Τι να ψελλίσω, σύντροφοι, για να σας ενθαρρύνω;
Νοστάλγησα την πείνα
Λαβύρινθοι που εκπυρσοκροτούν τις γωνίες τους
και τα σπασμένα στο μήνυμα παγκάκια
Ντρέπομαι να ξεκλειδώσω
Μας δείχνουν οι γιγαντοοθόνες της προώθησης
Θα με ξεπλύνει η επόμενη ραδιενέργεια
σαν φτηνή νερομπογιά
Το μοναδικό έργο τέχνης
ένα ξεπλυμένο ρυάκι
ένα αγόρι
ένα κορίτσι
και ένα αγκάθι που ξίφη θα σφυρηλατήσει
Πέρασε των ντροπαλών ρόδων η σοδειά
τώρα δόντια που οίκτο δεν γνωρίζουν θα σπείρουμε
Τα μυστικά θησαυροφυλάκια ξαγρυπνούν
στην μήτρα γόνιμων ονείρων
Ντρέπομαι να αποσυναρμολογηθώ
Μας δείχνουν τα κομμένα γόνατα και οι πληγιασμένες ανάσες
κι όμως βλέπω ένα βαγόνι που ακόμα κινείται εκτροχιασμένο

Μπορεί να μην είμαι αλλά θα γίνουμε

Μαρία Ροδοπούλου

Παχυνόμενη Οργή

2011-06-28T23:55:00.000+03:00

Αλλά τώρα είμαι σε πλήρη ανακωχή με το χώμα.
Εκείνο δεν με αφήνει να κοιμηθώ
κι εγώ αποφεύγω να το ταράζω με τα βογκητά των παιδιών μου.
Τα καταπίνω.
Κι όμως όλο παχαίνω από την γεωμετρική οργή των τέκνων μου.
Ένα μικρό τύμπανο εδώ που ο κόσμος τελειώνει
και μια βουβή φλογέρα εκεί που κάποτε ήταν η αρχή του.
Φουσκώνουν τα μάτια από τις ανίερες συμμαχίες.
Σκοτώνω τα επείγοντα γιατί φοβάμαι.
Τι θα γίνει αν τα πόδια ελευθερωθούν;
Δώσε θέρος στον χειμώνα και οι θεοί θα οργιστούν.
Ούτε ένα έκπτωτο μονοπάτι δεν θα μου χαριστεί.
Ξημερώνομαι πλάι στην γυναίκα που χτυπάει μικρής εκκλησιάς καμπάνες
και βραδιάζω πλάι σε μια γριά που κηδεύει τις σοφίτες.

Αλλά είμαι σε πλήρη συμφωνία με το χώμα που παλάμη την παλάμη με εγκαταλείπει.
Εκείνο με παραδίδει χειροπόδαρα δεμένη
κι εγώ δεν μιλώ γιατί ακόμα παχαίνω …

Μαρία Ροδοπούλου

Δέκα λιγνά όνειρα

2011-06-25T07:47:00.005+03:00

Εχθές με δέκα λιγνά όνειρα χτένιζε τον κόσμο

Κάτω από το μέτωπο παραμονεύουν φέρετρα
Μαύρη τραγιάσκα στο φαλακρό βουνό της
Πρόσωπο λείο σαν πόνος που κοιμάται
αλλά αυτή φοβάται τον ύπνο
“Θα ξυπνήσω ωραία κοιμωμένη
σε ένα μικρό λευκό κουτί
Ολόκληρη ουτοπία στριμωγμένη στο ελάχιστο
Πως θα κατηφορίζω εκείνα που δεν βλέπω
με μπλαβιασμένα νύχια;
Κι ούτε μια χτένα να ισιώνω τα συγχυσμένα άκρα»
Ασήμαντες οι πληγές
Οι αμυχές αποδείχτηκαν δούρεια παράθυρα
Το στόμα γεννά κραυγές
όμως η κραυγή δεν σμιλεύει άνθρωπο

Είναι ξινό το γάλα που η γλώσσα του σύκου στάζει
Ποιος πίσω από το γέλιο της κοιτάζει;

Μισοφαγωμένο κλάμα η γυναίκα
μα εκείνη μπουκώνει χουρμάδες το ηττημένο κορίτσι
«στο χλωμό κορμί της Θεά θ’ αναστηθώ»
Ένα βατερλώ κουπί και η θάλασσα πίνει τον εαυτό της
Στέρεψε το αλάτι των ανθρώπων

Εχθές με δέκα ροζ πανιά τον άνεμο προκαλούσε
Σήμερα φυτεύει ραχιτικούς φοίνικες
στην άκρη ετοιμόρροπης στέγης

Από κάτω την χειροκροτεί
με περίσσια υπομονή
το μικρό λευκό κουτί

Μαρία Ροδοπούλου

Μέρα Λευκή

2011-06-16T16:08:00.003+03:00

Στην πραγματικότητα δεν μας είχαν άλλο χρόνο τάξει
Μόνο ετούτη την λευκή μέρα
Τόσο λευκή
που ξαφνιασμένοι
σύραμε τα οστά
στο χορτάρι
Ποδοπατημένο αλλά όχι περπατημένο
Τόσο άσπρα
Ακόμα και ο ήλιος ντράπηκε το φως τους
Συγκρίναμε την έλλειψη
Κανείς δεν νίκησε
Οι αποσιωπητικοί επίδεσμοι
δένουν τα ταβάνια στα σπίτια μας
φώναξε κάποιος
Αλλά οι κόμποι δεν ευρέθησαν ποτέ
για να τους συγχωρέσουμε
παρόλα τα θανάσιμα μυστικά

Μετά ξαπλώσαμε
ωραίοι παρθένοι
μαυρισμένοι

η ντροπή είχε χάσει όλα της τα μαλλιά

αγκαλιάσαμε τα κατάλευκα γόνατα
και αποκοιμηθήκαμε στον θάνατο

Με πόση ευκολία τα κόκαλα μας
Εκπορνεύει

Μαρία Ροδοπούλου

Βαβυλώνιες Γλώσσες

2011-06-12T11:15:00.005+03:00

Μας πυρπολούν οι αλαζονικές μέρες
Κοιμούνται τα χέρια των παιδιών
και εμείς καπνίζουμε άφιλτρες τις στάχτες
Ούτε μια μαργαρίτα τριγύρω να μαδήσουμε ευχές
Ούτε ένα βατόμουρο όνειρο να υποκριθούμε
Καταπατημένα νησιά τα μάτια μας
λησμόνησαν τον απόπλου
ολούθε απλώνεται στεριά
μήτε μια στάλα Θεού να δροσίσουμε το μέτωπο
Τσακώθηκε ο Οδυσσέας με τα ταξίδια
Το κερί σφράγισε το στόμα
και η θάλασσα έβαλε διόδια στους πνιγμένους
Ενηλικιώθηκαν οι πεθαμένοι ζηλωτές
Ωρίμασαν οι σταυροί
Το χρυσόμαλλο δέρας γέμισε αιμοδιψείς ψείρες
Ο Ιούδας έζησε
Ίδρυσε ανώνυμη εταιρεία κλώνων
Στο τέλος έγινε Γενικός Γραμματεύς των Ηνωμένων Φαρισαίων
Πλησίασε τώρα πιο κοντά
να σου απαγγείλω ένα ποίημα για την αγάπη
Κάποτε θα μας βρούνε, υποσχόμαστε ο ένας στον άλλον
κάτω από τα χαλασμένα πεζοδρόμια
πιο μακριά από τα συναρμολογημένα δεκανίκια
που βρέχει ο βοριάς
κάτω από τις πληγιασμένες κλειδαριές
και τα κατεβασμένα ρολά στα πρόσωπα
πιο ψηλά από την νομιμοποιημένη απελπισία
και τον πλειστηριασμό της αρμύρας μας

Κάποτε θα μας βρούνε
στην γη που δεν θερίζει τα σπαρτά της
για να τρέφονται
παγωμένα σκιάχτρα με βαβυλώνιες γλώσσες

Μαρία Ροδοπούλου

Άναρθρα

2011-06-02T22:27:00.002+03:00

Οι άναρθρες ώρες
υπάκουες ερωμένες
γραφειοκρατικών πρωινών
γεμίσαμε σώματα
αδειάσαμε ανθρώπους
Παχυλή αμοιβή το πικρό σάλιο
Υγρός φράχτης
λειαίνει τα πέτρινα λόγια
στον γρατζουνισμένο ουρανό
Είναι αργά
Τ’ αλλοτινά ψίχουλα
αρμυρής θεάς
που αρμάτωναν τις πορείες
φαγωμένος σηματοδότης
Καμώματα ξέρας που λιγουρεύεται κύμα
Ελαχιστοποιούμαι
στο χθες
μηδενίζομαι στο σήμερα
Η αυριανή τραγωδία δεν θα γραφτεί ποτέ
Τραυματίζομαι
στις κορφές χαμηλών λόφων
Δεν ξεκουράζεται το μαύρο των ματιών μου
στους γκρίζους πρόποδες
Είναι που κάποτε μιλούσα ενώ τώρα συναινώ
στην σιωπή μουχλιασμένης άνοιξης πνίγονται οι φθόγγοι
Πως θα ξυπνήσω το νεύμα της νύχτας μέσα μου
Δεν με χορταίνει μισθωμένης μέρας ο άρτος

Είναι αργά και εμείς εδώ κουραστήκαμε
να τινάζουμε τα βλέφαρα
από το καυσαέριο της θύμησης
εκείνων που μας αγάπησαν τόσο πολύ
ώστε να μπορούν να μας προσπεράσουν

ως αυτάρεσκα ενθύμια

Μαρία Ροδοπούλου

Ο Μπίθρο και η ανεπίδοτη αν-αριθμητική

2011-05-28T17:42:00.003+03:00

Sketch by Mat

Το αναιμικό λίκνισμα της σκόνης
εκεί που ξεκουράζεται το τέλος της διαμαρτυρίας
Η βολεμένη σκουριά στο απάγκιο της απελπισίας
Τα ναυαγοσωστικά με την άθλια τρύπα στο πρυμνιό τους
Το βλέμμα που προσπερνά
την θολούρα αναίμακτου ανέμου
Ερήμην ανθρωπιάς τελεσίγραφο
Σε ποιες κοιλιακές χώρες κρύφτηκε η υγρασία;
Κατευθείαν στον οισοφάγο το αίμα
Ασυνείδητη κατάποση χωρίς την βρώσιν νοήματος
Τα γκάζια στις λεωφόρους με τους νεκρούς να προσπερνούν
επιβιβασμένοι σε Mercedes station wagon
Ανεξάρτητοι της ψυχής ακόμα και στην ανάσκελη ταχύτητα
Που να σε ανυψώσω τις χαράδρες σου να δεις;
Μάταια τα μάτια στις φιλικές εταιρείες
διαπραγμάτευσης κυκλοφορίας
Λιμάρεις προσεκτικά τις βλάσφημες άκριες
για να χωρέσεις στο πολυγωνικό σχήμα
ελεγχόμενης αντίρρησης
Κι όμως ηθελημένα ξεχνάς
στα χείλη το κλαρίνο
κι ας γελούν τα βαμμένα στόματα των που σε προσπερνούν

Τελευταίο σήμα κινδύνου
πριν δέσουν τα επικηρυγμένα πλοία σου
στα ταγμένα στην μουγκή ωραιότητα λιμάνια τους

Α ρε Mπίθρο ξέχασες να μας ταχυδρομήσεις την αν-αριθμητική των αστεριών
και κάτω από άναστρους καρπούς κοιμόμαστε

ΥΓ.

γι αυτό σου λέω όσο εσύ αντιστέκεσαι στο εξαναγκασμού ημιτελές
τόσο πιο πολύ θα μας καταζητούν για το ατημέλητο όλον μας

Μαρία Ροδοπούλου

Γνησιότητα By proxy

2011-05-26T01:25:00.003+03:00

Τον συνάντησα εκτάκτως όπως και οποιαδήποτε κόλαση στην ζωή μου – μόλις είχε λερώσει το πεζοδρόμιο με εξομολογημένες ακαθαρσίες. Τρία χρυσά δόντια και βαμμένα κόκκινα μαλλιά στόλιζαν την χοντρή φιγούρα. Στο κεφάλι του ένα χταπόδι με φαγωμένα τα άκρα του βλαστημούσε τους ανθρώπους. «Μου είπατε να δω τους δαίμονες – έλεγε το ανάπηρο μαλάκιο – αλλά μου κρύψατε την αλήθεια. Δεν μου ομολογήσατε πως τελικά εκείνοι θα με διέκριναν καλύτερα.». Η αξιολύπητη ανθρώπινη καρικατούρα βαστούσε στα χέρια της 3 γκρίζες μπάλες, δύο κόκκινες και μια με δανεισμένα χρώματα. Παρασυρμένη η όραση από το ενοικιαζόμενο ουράνιο τόξο νόμιζε ότι είχε εξασφαλίσει τα δικαιώματα για κάθε – μη χρεοκοπημένο - χειρουργείο της γης. «Ακόμα δεν έχω λύσει τα προβλήματα κτήσεως αλλά αρκούμαι στην υποκρισία των διακηρύξεων μολυβένιων εικονικών. Αναρτώ το λεχθέν ως μάννα κι ας είναι σκορπισμένος στα έξι σημεία – που οι διαθήκες του αυτισμού ονείρων όρισαν ως εκκίνηση – μουχλιασμένος άρτος. Τι να παραδεχθώ αφού έχω ήδη αποδεχθεί. Μου αρέσει ο αντάρτικος εμετός καθισμένων στην γούβα ανώνυμης ξέρας. Είμαι η νοσταλγική ντουντούκα παρελθόντος που δεν μου προέκυψε. Κι αν ζογκλέρ κατάντησα δεν φταίει κανείς παρά μόνο εκείνοι που γύρισαν την πλάτη στα ‘νεκρόφωτα’ μου» είπε με το δάκρυ να στάζει από λάθος σημείο. Άπλωσε το χέρι του σε μια άθλια προσπάθεια να μου δωρίσει τις επιλογές του – «Να ‘ξερες πόσοι έχουν τεντώσει επαίτη άκρο προς το μέρος μου προσφέροντας by proxy απορρίμματα στίχων. Κι όταν δεν χωρούσαν από την πόρτα τρύπωναν από τις ρωγμές του χρόνου. Αλλά ποτέ δεν πρόσεξαν την alter ego διαφυγή μου» του απάντησα βγάζοντας από την τσέπη μου την κατάλευκη διάφανη μπάλα μου. Καθώς απομακρυνόμουν απέφυγα να κοιτάξω πίσω μου.

Νομίζω ότι η ιστορία της ανθρωπότητας έχει αρκετές στήλες νεκρών ως παράδειγμα αποφυγής μεταμφιεσμένων εφιαλτών.

Μαρία Ροδοπούλου

Αργοπορίες

2011-05-15T19:54:00.001+03:00

Ξυπνήσαμε αργά
αργότερα απ την παλίρροια
στα σακατεμένα πόδια
νεκρής θάλασσας
Προσαραγμένα φτερά
σκουριάζουν σε
όνειρα συσκοτισμένα
Οι παλιοί μας φίλοι
πεσμένοι φράχτες
τίποτα
δεν περιφρουρούν
Ο χρόνος
καίει το φως
θεριά ανυπόμονα τρέφει
Πως
θα θρηνήσουμε
στο σκοτάδι;
Ερημιά
σε
απόσταση κόσμου
Θεό Ονειρευτήκαμε
αλλά ξυπνήσαμε σκυμμένοι
κι ήταν αργά
Μόνος ανεβοκατεβαίνει
την άδεια λεωφόρο
σ' αναπηρικό καρότσι

Ξυπνήσαμε αργά
αργότερα
απ την δύση μας

Μαρία Ροδοπούλου

Βιτρώ

2011-05-10T20:31:00.001+03:00

Οι πειρασμοί
εγκαταλελειμμένων βιτρώ
ψέλνουν τον εξάψαλμο στην μονοτονία
ανεμοδαρμένους αστράγαλους
τυλίγουν στου δείκτη τους την ανέμη
Οι γύφτισσες Οδύσσειες των αστεριών
κουρελιασμένα σενάρια προσπερνούν
η μελαγχολία της νοσταλγίας
στα τρυπημένα δάκτυλα μοναχικής ράφτρας
Οι αυλές που δεν ανήκουν
πέρα απ το όνειρο σε βρίσκω
Τα επίμονα γυμνά κλαριά
μακριά από τους τωρινούς τ’ οξυγόνο (μας)
Οι μαρμαρωμένοι σύντροφοι
στα πόδια τους στεφάνι οι κοντοπόδαρες στεριές
Η Ελένη που έκρυψε στην τσέπη το φεγγάρι
Κάθε που φτάνει Κυριακή την προηγούμενη θρηνεί
Δεν μπόρεσε ποτέ
νερό στα μάτια της
να ράψει
Τα αποσιωπητικά της πέτρας
ιδρωμένη ακινησία της πληγής

Κάποτε θα ξεφυλλίσουμε μαζί τις φλέβες
όταν σημάνει τσιγγάνας θάλασσας η ώρα
και γίνουν οι δείκτες μας κοράλλια

αφιερωμένο …

Μαρία Ροδοπούλου

Συνωνυμίες

2011-05-04T22:40:00.006+03:00

Η απόλυτη συνενοχή
ταλαιπωρημένων αποσπασμάτων
ένας νέγρος βασανίζει λύσεις
που κανένας επιβάτης δεν κατάφερε σε αίνιγμα να δέσει
Ο πίνακας των αναχωρήσεων
συμπληρωματικά βαγόνια
ποιος είναι αυτός που ξέχασε τις αετοφωλιές
στις αναπληρωματικές σιδηροτροχιές
Τα θρύψαλα δωματίων
παραλίγο να μας λυπήσουν
λιπόσαρκες συνθέσεις του σχεδόν
Το όνομα απλή συνωνυμία
Τόσοι πνιγμένοι εξάλλου
στα χέρια σου
Πεισμάτωσε το χθες
Ξένη υπόθεση η θάλασσα και οι τύψεις της
στην άκρη των γκρεμών σου
Των δρόμων η σκιά ξεχείλωσε
για να χωρέσει ανωνυμία
δεν ξεσέρνει η άγκυρα
στης σιωπής το πηχτό λίπασμα
Πολλές φορές τα βράδια
μ επισκέπτονται ξεχασμένα αγάλματα
Με πιάνει απελπισία
Τα νεκρώσιμά μου αρμενίζουν
Σκουντουφλώ σε ξεθωριασμένη πίκρα
Όλο και κάποιος φεύγει πριν ανοίξει την πόρτα ο καιρός
κι εγώ σκέφτομαι το αποτράβηγμα των νερών
Στον επόμενο τόνο
μαντατοφόρο λυκόφως αδειάζει όλο το αλάτι
εσύ σβήνεις το τσιγάρο και αλλάζεις πλευρό στο κύμα
στα χέρια σου
έχουν καπρίτσιο τα όνειρα

δεν αρκούνται στις συνωνυμίες

Μαρία Ροδοπούλου

Πολιορκίες

2011-04-29T00:21:00.002+03:00

Ηλικιωμένη αγγελία
ξεχασμένη Προμηθέας σε κατάκοπο τοίχο
με σαπισμένα σωθικά χορταίνουν οι φωτοφόρες βδέλλες
ιδιοκτήτρια ισόγειων πραγμάτων
σε ονειρική ανεπάρκεια
Οι πορείες έπαθαν υπερκόπωση
οι σελίδες αρκέστηκαν σε εγγαστρίμυθους
κλεπταποδόχοι καρποί σε έξαρση
και το χώμα φτερνίζεται σταυρούς
Οι ορίζοντες χρειάζονται επειγόντως
αιμοκάθαρση
βρώμισε λιμάνια η θάλασσα
κι ο ουρανός γέμισε κουτσουλιές χαμηλόβαθμων πτηνών
Κατασχεμένη γη το απέναντι πεζοδρόμιο
Στους φανοστάτες κατοικούν ακρίδες
κάτω από το κρεβάτι δεν υπάρχει τίποτα
παρά μόνο σκόνη
κατουρημένα πλακάτ
και πεντακάθαρα νύχια σε παραπληγικές πτήσεις
Τα περβόλια, γιε μου, πιάσανε τερηδόνα
τα τριαντάφυλλα λησμονήσαν την ντροπή
τ’ αφυδατωμένα φτερά κατηγορούν τα κεριά
Οι αγέρηδες σταθμεύσανε στην χωματερή
οι ηθοποιοί ξέμειναν από ατάκες
κι οι μάσκες έχασαν τα πρόσωπα
Θα σκάβω πίκρα μέχρι να βρω μέλι

Πότε παρκάρισαν τα μάτια τους
σε ασθματικά παιγνίδια τα παιδιά;
Από τότε
που σταμάτησε η περιστροφική κίνηση των λουλουδιών;
Απορώ για να απορώ
Τα σανατόρια είναι εκτός μόδας
Τώρα τα λένε ‘σπα’
Δυο τρία σκυλιά απέξω
γαβγίζουν τον κάθε ύποπτο
Θέα στην άποψη με Botox
η αριστερή μασχάλη έγινε εργάτρια
στην Silicon Valley
Το ζιβάγκο το 'φαγαν οι σκώροι
και το κασκέτο χρησιμεύει για να καλύπτει ‘κρανίου τόπο’

Εδώ κρυβόμαστε πίσω από τα χέρια μας
και ξέρεις πως γελάει καλύτερα
όποιος δεν κοιμάται τα βράδια και ξενυχτάει τα πρωινά
μου γράφει η φίλη μου
Οι αετοί τυφλώθηκαν
με τα κοράκια πλάγιασαν
ύαινες γεννήθηκαν
έφαγαν τους λύκους
ρεύονται συμφορές
και όπως γνωρίζεις πολύ καλά
πεινάει καλύτερα όποιος τρώει τους καθρέφτες του
της απαντώ

Γερασμένες πολιορκίες
κρέμασαν την αναιμική σφυρίχτρα
στον ρυτιδιασμένο λαιμό τους
απέλυσαν τις εικόνες
βλαστημάνε βαριεστημένα τους περαστικούς
χτυπάνε τατουάζ στους άδειους ώμους
Άθλιο πράμα η συνταξιοδότηση της οργής
ούτε ένα θυμάρι της προκοπής δεν σ αφήνει να μυρίσεις
ούτε μια μέλισσα τριγύρω να την κεράσεις τσίμπημα

Τελικά,
θα φτυαρίζω πολιορκίες ίσαμε να βρω αίμα

συνεχίζεται ...

Μαρία Ροδοπούλου

Στην αιχμαλωσία

2011-04-15T14:54:00.004+03:00

"Να 'ξερες, Κύριε, πόσο με θλίβουν οι ανθρώπινες μονωδίες"

Το πλευρό της εσαεί αιχμαλωσίας
αναθηματικός γιαλός ουράνιου ισημερινού
Λιγνό σακατεμένο κυπαρίσσι
οικοτροφείο σιωπηλών χρυσανθέμων
όμβριες ώρες ματώνει
δακρύζει άδεια ρολόγια
Στων φύλλων του την άκρη
πουλιά που μάταια γνέφουν
λάδι στο τρεχούμενο νερό
μέλι στο προπατορικό ψωμί
πετάνε την ψίχα
μασουλάν την κόρα
Μοναχικός Γαλαξίας
όμηρος υποθέσεων
με το κουτί του φαρμακείου
σε ετοιμότητα
φοράει τον πατέρα
καταδίδει την κόρη
επουλώνει το παιδί

Το φυλακισμένο πλευρό
δεν εξιλεώνει τίποτα
ούτε καν τις αμφιβολίες του

Μαρία Ροδοπούλου

H Dark Virtual Poetry
εύχεται
το "Αληθώς Ανέστη"
πραγματικότητα

Καλό Πάσχα!

Ακτήμονας

2011-04-12T21:03:00.005+03:00

Εκείνη που ποτέ δεν σ’ είχε ανάγκη

Το μεγάλο βουητό του κόσμου
δεν σ αφήνει να χαϊδέψεις τρυφερά
τα μαύρα χείλη
Έκπτωση στην ροή του αίματος
Σκυμμένοι καθρέφτες
Κυρτές ώρες
Μόνο καμιά φορά ξεχνιέσαι
στους βραδινούς ήχους
Ακούς τα λησμονημένα
Διαπραγματεύεσαι στις πύλες του ανέμου
Αποκοιμιέσαι
με πεσμένα φύλλα στα μάτια σου
Γέρασαν τα πουλιά
Ακόμα ένα πηγάδι στο διάβα σου
Τσιμεντένια γόνατα
Ευκίνητο το χώμα
Χρονόμετρο ο ορίζοντας
Σε ποια θύελλα, τώρα, θα σε χάσω;
Σε ποιο νερό θα σε ξαναβρώ;
Τι κρίμα που σου ανήκει πια η γη
Αποσύρονται οι πλανόδιοι
των άχρηστων αντικειμένων

καταποντισμένη ακτήμων έλλειψη

Μαρία Ροδοπούλου

Αναποφάσιστη Μέρα

2011-04-09T19:15:00.002+03:00

Η μέρα που δεν αποφασίζει να έρθει
Αλυσοδεμένη στους μίσχους της σκάλας
που οραματίζεται
Οι υποσχέσεις αποκτούν νόημα
μόνο όταν κάποιος τις προδώσει, γράφω στο ημερολόγιο
Ο μόνος που απαντά είναι ο ζογκλέρ
ανάβει με την ανάσα του την φωτιά
Φτηνό κόλπο, του λέω.
Ξέρεις πόσες παρεξηγημένες φλόγες
κρύβει εκείνος με το ριγέ πουλόβερ
που μυρίζει ναφθαλίνη;
Μόνος του έχει καταλάβει
δώδεκα ολόκληρα τετραγωνικά
στην αδιέξοδη πόλη
Κι ούτε μια σπίθα δεν ξόδεψε για να τους πείσει
Κάποτε θα γράψει μια τόσο ωραία ιστορία
που θα σβήσει όλες τις φωτιές
με μια και μόνο βελόνα
Προς το παρόν αρκείται στην αθωότητά του
Δεν είναι η μικροψυχία των ονείρων
Η φήμη τους είναι που γεννά αναποφάσιστες ώρες
Και η αλήθεια είναι ύποπτη αλληγορίας

Η μέρα που στέκεται μαγκωμένη
ανάμεσα σε μένα και στην σκάλα
περιμένει υπομονετικά
κουρδίζοντας όλα τα ξεκούρδιστα παπούτσια μου

Μαρία Ροδοπούλου

Το ενοχλητικό αυτονόητο

2011-03-26T06:57:00.005+02:00

Τόσο αυθεντικό το αυτονόητο
που άθελά του γεννά λύπη
Όπως και να μετακινηθεί
πλήρης απουσία κάθε αμφιβολίας

Τα βράδια
η γυναίκα ανάβει προσευχές
κάτω από την ασπρόμαυρη μαντίλα της
Από ζωή σε θάνατο
από ανάσα σε πνιγμό
από φωτιά σε στάχτη
εξομολόγησε
ένα-ένα τα αποδεδειγμένα

Όλα τα υποθετικά
αρμενίζουν ξέπλεκα
στα στεγασμένα
αρμυρά μαλλιά της

Τόσο φορτικό το προφανές
που ηθελημένα λύνει τους ασκούς
Ανοίγει με δύναμη το παράθυρο
Ταχυδακτυλουργός άνεμος
εξαφανίζει το μαντήλι

Τα αποκαλυφθέντα
λεηλατούνται
από το αναμφισβήτητο

Μαρία Ροδοπούλου

Υ।Γ

Με τόσα αδιαφιλονίκητα
πως θα κρατήσεις
κρυφές τις προσευχές;

Νεκρό Βράδυ

2011-03-21T00:33:00.000+02:00

Ετοιμόρροπη λογική
λαμβάνει εξιτήριο
Της θύμησης ανίατη

Γερνάει το σώμα
στα τυφλά της όρασής σου νέφη
Το φεγγάρι λασπωμένο

Δολώνει τις ώρες η νύκτα

Μια περίληψη στην κορνίζα
έχει απλώσει στα μάτια
τον ιστό της

Οι λεπτομέρειες στον τοίχο
διηγούνται την ιστορία
που παρέλειψε το απόσπασμα
στο οπισθόφυλλο του ονείρου

Υπαινιγμός πραγματικότητας

Η γυναίκα σηκώνεται
Στρώνει την μακριά φούστα
Κρύβει τα κομματιασμένα μέλη

Το πάτωμα φαγωμένο από την πεινασμένη κορνίζα

Στο παράθυρο
κρεμασμένο
το νεκρό βράδυ

Μαρία Ροδοπούλου

Ποιός ήταν

2011-03-17T20:40:00.010+02:00

Διαβάτης
μισής ανάσας νότα
Γυρεύει η απώλεια
το στιγματισμένο ακατόρθωτο

Μια μικρή
άλυτη συνάρτηση
η ηχώ των περασμένων

Κρατούν καλά
τα μυστικά τους οι χαράδρες
και χάνεται ο διαβάτης
στις κοφτερές πλαγιές τους

Λεία ευάλωτη τα βήματα
Αφηνιασμένοι δρόμοι
και δυο δράμια
βουρκωμένα όνειρα

Έχει η ψυχή εγκαύματα
και φωτιές τα μάτια
Δαγκώνουν τ’ ανθισμένα
το τσαλακωμένο ανέφικτο

Ποιος ήταν ο διαβάτης
πριν τα βήματα
γεμίσουν σκιάχτρα;

Μαρία Ροδοπούλου

Κάθε που χαράζει ...

2011-03-11T06:36:00.000+02:00

Μπορεί να έχω λίγο παραφρονήσει
αλλά κάθε που ανατέλλει
γεμίζω τύψεις
Συνέχεια σκέφτομαι
"Η μέρα που τελείωσε ο κόσμος"

Κι όλο γερνώ κι όλο γερνώ

Ανάμεσα στις ελπίδες
και τις ενοχές εξοικειώνομαι με τον τίτλο
Που και που κλαίω
για να μην με λησμονήσουνε τα μάτια
Έρχονται φορές
που φίλοι αφήνουν στο κατώφλι μου
ένα ματσάκι λευκές βιολέτες
και φεύγουν χωρίς να διακόψουν την απόσταση
Τις ακουμπώ στα χείλη
Προσεύχομαι να μην βουλιάξουν
Θα έλεγε κανείς
πως επωφελούμαι τρυφερότητας μακρινής
Αποφεύγω τις ευθανασίες
Απλά απεργώ του μέλλοντος

Ίσως να έχω λίγο τρελλαθεί
αλλά κάθε που χαράζει
μέρα χθεσινή
μυρίζουν οι βιολέτες

"Και καταντά το αύριο πια
σαν αύριο να μην μοιάζει" Κ.Καβάφης

Μαρία Ροδοπούλου

Προσμονή σε λέω

2011-03-07T20:06:00.003+02:00

Στο όνομά σου
ελεύθεροι πολιορκημένοι
τα σκιαγραφημένα βήματα

Όμως να σε βρω πριν σε νοσταλγήσω

Πορείες να εφεύρεις
πετώντας παραπληγική πυξίδα
Μην με ξεχάσεις
δεμένη
στους ακρωτηριασμένους ορίζοντες

Λύσε με
πριν γεννήσουν ικεσίες τα ψαλίδια

Χώμα φιλά
το λευκό δωμάτιο
καθώς στερούνται ανάσα
οι αποχαιρετισμοί

Πως αλλιώς
προσμονή
θα σε φιλοξενήσω
με τόσους τοίχους
στα μάτια υψωμένους;

Απόκαμα να χτίζομαι σε ορισμούς βυθών φυλακισμένων

Μαρία Ροδοπούλου

Μεταμφιεσμένη Συσκευασία

2011-03-04T07:04:00.004+02:00

Αποθεώνομαι στα ερείπια
αρχαίου θεάτρου
Το κεφάλι της Ιφιγένειας φορώ καπέλο
Διδάσκομαι την τέχνη της θυσίας

Ποιος θέλει να σωθεί σε τόπους
που αγέρας δεν φύσηξε παρά μόνο
για ξένα πανιά ;

Ανώφελες συμμετοχές, εαυτέ μου,
μόνο και μόνο για χαθείς
στην ίδια εξέδρα που σέρνονται
άσπερμοι κομπάρσοι υψηλών αμοιβών

Καταναλώνομαι στις σκισμένες αποδείξεις
στα λογιστήρια πενιχρών ρόλων
Μήτρα σφραγισμένη καταθέτει
την ληγμένη γυναίκα

Ποτέ δεν θα την εξαργυρώσω

Εκείνη ποτέ δεν χειροκροτήθηκε
για τις μασκαρεμένες αυτοκτονίες
Μάρτυρας χειροτονήθηκε
από πειραματικούς αναβάτες

Ήταν η μόνη που είχε εμπειρία κατάβασης

Θα κρυφτώ
στης Κλυταιμνήστρας τα λευκά πέπλα
Μαγδαληνή κόκκινη θ’ αναδυθώ
συντρίβοντας στην αγκαλιά μου
όλες τις πέτρες των μεταμφιέσεων

Θα ρεμβάσω
μια φορά πρόσωπο
χωρίς κρυφτό να παίζω

Μαρία Ροδοπούλου

Τέλος ;

2011-03-01T00:00:00.006+02:00

Με χαροποιεί το τέλος

Aπομένω εφήμερη της μοναξιάς
που καταργεί υφέσεις
και υψώνει διέσεις
σε μια διαρκή συνουσία
με τα ροβινσώνεια μάτια μου
Ανασαίνω
χωρίς την κυκλώπεια υποστήριξη
μονόφτερων πυγολαμπίδων
Της νεκρής ορχήστρας
το θριαμβικό ταμπούρλο στεριανών θεριών

Mόνη
μικρή
άθλια
τυμπανίστρια
μεταλαβαίνω deja vu βήματα

Να συνεχίσω, μαέστρο;

Μαρία Ροδοπούλου

Bleedin' life

2011-02-26T07:41:00.003+02:00

Throw away this bleeding life
A useless
broken knife
An empty
used hive

My soul
anonymous corner of this world
is dying feeling sore

A seagull mourns its dead match
near the moon’s closed hatch
Let the stones take their rightful place
I keep my conclusion at pace

This crumbled doll
shall feed the cracks of the wall
as I turn into a shallow hole

Throw away this wasted dream
I can’t hear its shadow scream
Blood runs freely from open veins
No one will remember our names

Death is around like a silent hound
I can’t dissolve this gray cloud
White marble all over the land
Who can resist its cold hand?

Absolute darkness again
No man can fight the end

Μαρία Ροδοπούλου

Χειμωνιάτικα

2011-02-21T01:15:00.008+02:00

Πάλι φυγή με στόλισες στους χειμερινούς σου φράχτες

Μην με επισκέπτεσαι
με μάτια χειμωνιάτικα
και με λιακάδες μαγκωμένες
στις σταυρωμένες χούφτες σου
κρυμμένες

Ετούτη η φορεσιά
γνώρισε πρόβες πολλές
μα ποτέ δεν είχε την τιμή

Όσο χρόνο ψυχορραγούσε τ’ όνειρο
τόσο οι άδειες τσέπες
τα πέλαγα νοσταλγούσαν

Κι ας έμεινε απομίμηση κάτι καινούργιου

Αν πτυχές τσαλακωμένες
για κάστρο απόρθητο λάθεψες
ίσως δεν φταις εσύ

αλλά τα μαύρα γυαλιά
που σου δώρισε εκείνη
μια μέρα χιονισμένη
και ώρα απόκληρη αυγής

Μην με σκέφτεσαι, λοιπόν,
με σαστισμένο βλέμμα
και βερεσέ ξημέρωμα
στ' απρόθυμά σου χείλη

Ετούτη την βροχή
σε υφαίστειους υπόνομους
την σύστησαν πολλοί
όμως ποτέ δεν έσφιξε τα χέρια της
με της θάλασσας την μνήμη

Κι όσο κι αν οι στάλες της
στο χώμα σπαταλιούνται
δεν της αξίζουν μονόπρακτα στεριάς

Μαρία Ροδοπούλου

Η εποχή της στερητικής αλήθειας

2011-02-19T08:50:00.003+02:00

Ξέρεις πόσες δικαιολογίες πρόσφερα στην αλήθεια;
μου είπε καθώς περιμέναμε το ασανσέρ να έρθει.
Τον κοίταξα παραξενεμένη.
Ετούτη η πόλη θρέφει περισσότερα δολώματα απ όσα της πέφτουν στο μερτικό της, σκέφτηκα. Και όταν έχει τα μπουρίνια της, τους ξεφασκιώνει από το λεπιδωτό κορμί της. Ευγενική προσφορά στον γανωτζή με τα μαύρα μάτια και τα χρυσά δόντια. Μια θεωρία αλλά κοίτα, Κύριε, πως πληθαίνουν τα αποτελέσματά της.
Δεν μένει ποτέ από πάνες ακράτειας της σαπίλας.
Καταπίνει φωτιά και ξερνάει στάχτες.

- Κάποτε είχα ένα σκυλί. Πιστός φύλακας. Έθαβε στην αυλή όλα τα κόκκαλα για να τα βρει όταν θα τον θέριζε η πείνα. Ποτέ δεν λάθεψε. Μέχρι που έπαθε καταρράκτη και τον εγκαταλείψαμε σε μια γωνία της Σόλωνος. Μέσα σ’ ένα χάρτινο κουτί. Υποθέτω πως θα τον δουν κάποια στιγμή την επόμενη χιλιετία. Όταν θα έχει ξεπλύνει η βροχή την ανθρώπινη μυρουδιά του. Προς το παρόν οι περαστικοί κάνουν μπροστά του τσουλήθρα στα οπίσθιά τους κρατώντας άδειο πιστόλι στον κρόταφο της αναμονής του.

Εκατομμύρια, συνέχισε παίζοντας νευρικά με τα κρόσσια των αναθεωρήσεων.

"Αλλά αυτή ακλόνητη, αμετακίνητη, βαρετή γριά ξετριχιάζει τις προφάσεις μου από τα μαύρα ρούχα της με τέτοια ευκολία που ακόμα και η πραγματικότητα σκιάζεται μη τυχόν μια μέρα μείνει μόνη της χωρίς κανέναν γύρω της να την διαπραγματεύεται. Και θα σου πω κάτι. Μεταξύ των ρητών ελπίδων μου, αυτή η καταραμένη βρίσκει τον τρόπο να χώνει το άρρητο, αγύριστο κεφάλι της. Και σε ποιόν χώρο απ' όλους εγώ θα μπορέσω να λύσω το πρόβλημα όταν δεν επιτρέπονται οι πράξεις με απροσδιόριστους χρεώστες;
Σε ποιόν όροφο πάτε;" με ρώτησε μόλις το βλέμμα έγινε ξανά σταθερό.

Αποφεύγω να μπαίνω στο ασανσέρ με αποδεχόμενους στερητική αλήθεια, είπα και γύρισα την πλάτη στο καταπτοημένο, άσφαιρο θεώρημα.

Ίσως έρθει μια μέρα που θα έχουμε βαρεθεί να γαμιόμαστε ανάμεσα στους ευνούχους ταχυδακτυλουργούς και τους πλανόδιους νεκρούς. Και ίσως, ίσως τότε το θεώρημα να χάσει την ισχύ που ποτέ δεν μπόρεσε ν’ αποδείξει.

Μαρία Ροδοπούλου

Υ.Γ

Το κείμενο ξεκίνησε ως έμπνευση από συζήτηση με μια αγαπημένη μου εκκολαπτόμενη μαθηματικό και ολοκληρώθηκε από μια βροχερή βραδιά ανάμεσα σε φίλους στα άθλια σοκάκια της Αθήνας. Όπου άνθρωποι μένουν μέσα σε χάρτινες κούτες δίπλα από τα κατάμεστα μαγειρεία. Εκεί που χορταίνουμε τα στομάχια μας, εκεί και τα αδειάζουμε.

Στην Φανή, στην Δέσποινα, στον Ματ

Endless Emotion

2011-02-15T19:54:00.008+02:00

H Έμιλυ χειριζόταν το πηδάλιο
Όταν ο θαλασσινός άνεμος
έστελνε άτακτες ριπές στα καστανόξανθα μαλλιά
χιλιάδες ήλιοι γέμιζαν τους νεφρίτες των ματιών της

Τότε ήταν που έστελνα στο διάβολο
όλες τις σκουριασμένες άγκυρες τιμολογημένων συνηθειών
Μεθούσα πίνοντας μονορούφι την ξέφρενη ρότα.
Πως να στο πω;
Θάλασσα Μέρα ήμουν
καταμεσής νυκτόβιων στεριανών αρπακτικών

6 : 49’
στείρος καλλιτέχνης
τρομάζει από τους δείκτες της αυγής

στο μισοφέγγαρό της προετοιμάζει

Την ομάδα αίματος της θάλασσας
μ’ ένα κυματόμετρο στα δάχτυλα
διανύει τους μώλωπες που θηλάζουν τα βράχια της

Εκτάκτως ημικύκλια
στράφηκε η Melissa σ' έναν άξονα διατηρητέας παλίρροιας

Και ξέρεις;
H ιστορία γράφτηκε όλη σε μια σελίδα μουσκεμένη
από τα ρείκια που φύτρωναν σ’ εκείνο το εξαίσιο κομμάτι του κορμιού της
Καταργούσε όλα τα δισκοπότηρα - πλουσίων και μη.
Γιατί όταν πίνεις κατανυκτικά
κατευθείαν από την πηγή
αποζημιώνεις
τον μαθημένο
σε συσκευασμένα όνειρα
λάρυγγα

The Fallen were surrounded by our joy...

Στο τέμπλο εκείνου του βυθού
υδρόβια θηλαστικά χείλη
με δικαίωμα
κοινωνούν σημάδια της προκατάληψης
για να συντηρεί το στόμα της υγρό

γδαρμένο από τα κοράλλια

Έτσι ώστε ό, τι κόκκινο αναδύεται
να σκάει
αφρώδες νάμα στα παράλια de l’interdite

Λίγο να κοιμηθείς
Λίγο να φας
‘Πολύ’ να πιείς
It’s hard to tell
it hurts to tell
But spell

‘ The nights must continue to feel’’

Λίγο να γεννηθείς,
Λίγο να ερωτευθείς,
Λίγο να μεγαλώσεις

Πέρασε η ώρα

Σβήσε τα φώτα
και άσε τους Αγγέλους να προβάλλουν
ασπρόμαυρες ταινίες στα θλιμμένα μάτια σου

Can΄t you hear us?
We are drowning into emotion΄s endless sea

Μαρία Ροδοπούλου - Βάγγη Χατζησταμάτη

Flatline Ζωή

2011-02-10T06:28:00.008+02:00

Η εντοιχισμένη ευθεία γραμμή

των γκρίζων γραφείων της πόλης

δυναμώνει την οσμή που έρχεται

από τα αποχωρητήρια των πρωινών

Μια φθίνουσα αντανάκλαση στο τζάμι

Μόνη σκέψη τα ενσωματωμένα καταστατικά

Η αύξουσα καμπύλη της ασέλγειας
και τα συνωστισμένα γυαλιά ανίατης μυωπίας

Χτυπιούνται οι γοφοί
στα στενά χαρακώματα μισθολογικής υποταγής

Ορθοστασία με την αίσθηση σαλιωμένων γονάτων

Που να σ' ακουμπήσω, ζωή, να μην μελανιάζεις;

Κάποιος δίπλα σου υπογράφει

και ο απέναντί σου μιλά στο τηλέφωνο

Πλανιέται το βλέμμα προς τα έξω

Πεσμένα νεράντζια και μια φλεγμονή στην όραση

Την ώρα που βήχει αδιάκριτα η μοναξιά

μπαίνει η τελευταία πινελιά

στο δυαδικό κατακερματισμό του κόστους

Κάποτε, μονολογείς, θα σταματήσω να γράφω

Θα βγω έξω θα κλοτσήσω τα πεσμένα

Και θα φάω μπουκιά μπουκιά τα δέντρα
που προσβάλλουν την ωχρή μονοτονία

Πριν πιω τον μπαγιάτικο καφέ

πριν καν φορέσω το καλοσιδερωμένο ανάλγητο κέρδος

θα ρευτώ μπροστά στα αποσυνδεδεμένα μάτια τους
τo νέκταρ της πρόσκαιρης ευτυχίας μου

Ίσως έτσι σταματήσει η μέρα να μυρίζει

απόβλητα
κοστολογημένα
σώματα

Μαρία Ροδοπούλου

Μια μικρή παρένθεση. Υπάρχουν εκείνοι που όλη η ζωή τους είναι ένα μαραθώνιος

επιβίωσης. Είναι εκείνοι οι άνθρωποι, κλεισμένοι στα γραφεία, στα εργοστάσια

που έχουν χάσει το δικαίωμα απεργίας δουλείας. Και υπάρχουν και άλλοι

που δεν πάλεψαν για τίποτα στην ζωή τους και όμως αυτών την 'φωνή' βλέπεις.

Η λανθασμένη τάση να λυπούμαστε τα πεσμένα μας κάνει να παραβλέπουμε τους πραγματικούς ποιητές της ζωής. Φευ σ' εκείνους και σε μας που τρέφουμε την άνευ λόγου και πολλές φορές clopyright θλίψη των ευκαιριακών ποιητών.

Ηττημένα Δωμάτια

2011-02-04T06:08:00.002+02:00

Γυρίζω την πλάτη στην μοναδική έξοδο

Με χέρια βολεμένα στην απελπισία
και βλέμμα ξυρισμένο προσευχών
αποπλανώ τ' αποκτηθέν
Κάποτε με ανταμείβει

Ανοίγει το τεράστιο στόμα του
χαρίζοντας στην παράνοια δαιδαλώδες σιδερένιο λαιμό.
Σκουριασμένος με μια όξινη μυρωδιά βγάζει κόκκινη γλώσσα στην αποκοτιά μου.
Χιλιάδες μίλια χωρίζουν την δική μου έναρξη από την απέναντι αρχή.
Είμαι η γνώριμη ξένη της μακρινής όχθης.
Η έλξη του, ακαταμάχητη βαρύτητα, είναι η λιθοβολημένη πτώση στο σώμα.
Ανώφελη ικάρεια πτήση με τους ώμους να συντρίβονται
από το βάρος της ματαίωσης.

- Δύο βήματα προς τ' αριστερά υπολείπονται της προθέσεως -

Στα σωθικά του κρυμμένο το δωμάτιο που δεν αρκείται στον εαυτό του.
Ανασηκώνει κοροϊδευτικά τα φρύδια στον τρόμο μου
και ακονίζει τα νύχια του στο αποκαμωμένο άρωμα
κακοκουρεμένων εξακριβώσεων.
Αερίζει ξεδιάντροπα φαγωμένους μηρούς
με τις εξουθενωμένες αχυρένιες ρώγες μου.
Και οι μικρές κουρασμένες αίθουσες
που τρέμουν ανυπόμονες
αποκαλύπτονται στα έκνομα μάτια.

Γίνομαι η μονόστηθη λόγχη απεγνωσμένης αποστολής.
Η κάθε κάμαρη και ένας ένοικος που κρατά το κλεμμένο στήθος.
Η ερώτηση πάντα η ίδια και η απάντηση λανθασμένη.

Η τιμωρία είναι η επιστροφή στην γνώριμη αφετηρία.
Είμαι η επαναλαμβανόμενη καταδίκη του.
Η αμαζόνεια κατακτήτρια ηττημένων δωματίων.

Το χαμόγελο της δεμένης φυγής μου
είναι ο όλεθρος ξέφωτης κακομαθημένης λεωφόρου
όπου οι κοφτές ανάσες θαρρούν πως βαθιές είναι.

Αλλά θα έρθει η εποχή
που οι λεγεώνες των δισταγμών θα με προσπεράσουν

Και δεν θ' αρκούμαι στο κρυφό ανάγνωσμα Ηρώδειων Μύθων

Μαρία Ροδοπούλου

Υ.Γ.

Εμείς μετράμε αλλά τα μετρημένα με χαρά μας λησμονούν

Απόλυση

2011-01-18T18:57:00.003+02:00

Και κάπως έτσι φτάσαμε την ώρα μηδέν του έρωτα

Αιφνίδια επικαλέστηκα την σκέψη σου
όπως η πόρτα διάπλατα ανοίγει
από απρόσμενα δυνατή
ριπή του αέρα
- έχει ο καιρός ραπίσματα
κι εγώ λατρεύω στα βάθη των αιώνων
της θάλασσας τις ρυτίδες
Άσε με ν’ αγαπώ ό,τι δεν μπορώ ν’ απαλύνω-

Θα έχεις δώσει ολοήμερη αποβολή
στις προφάσεις
και θα στήνεις ενέδρες τώρα
στην στοιχειωμένη Τρικυμία
αλλά μόλις περάσει η ανάγκη
πάλι σε κάποιας Κίρκης
τα εργολαβικά γόνατα
θ’ αναθέσεις το γκρέμισμα

Εγώ
όπως πάντα μονότονη διαδρομή
Φορώ κάθε πρωί το ίδιο σώμα
Βάζω το στόμα στην σωστή θέση
Στρώνω επιμελώς την μάρτυρα κατηγορίας
ανάμεσα στα φρύδια
και αναγγέλομαι
συναρμολογημένη αξιοπρέπεια

Σε σκέφτομαι τώρα
Υπογράφεις την κλήτευση δήθεν ανέμελα
Κάνεις ζάπινγκ στις επιθυμίες σου
αποφεύγοντας τα τρέιλερ
για τα δελτία έκτακτων τελεσμένων

ή μικρός μικρός ονειρέψου, μονολογείς
ή αλλιώς ο λύκος θα είναι για πάντα πεινασμένος

Εγώ
Όπως πάντα μονότονο βήμα
Κάθε πρωί ντύνομαι τα μετρημένα
Πλέκω σε σφιχτή πλεξούδα τα πνιγμένα
Και ζω το πεπρωμένο μου στο έπακρον

Δίπλα στα αποξηραμένα μου μαραίνονται και τα χλωρά

Μας σκέφτομαι τώρα
Εγώ εδώ
να κεντώ το τετέλεσθαι
Εσύ εκεί
να αλλάζεις μανσέτες
στα γιατί

Και κάπως έτσι βρεθήκαμε άνεργοι
Μας απέλυσε η βροχή
χωρίς ούτε ένα όνειρο νοτισμένο
για ανήθικη αποζημίωση

Μαρία Ροδοπούλου

Dark Poetry

2011-01-14T06:27:00.005+02:00

Κορνάρω επίμονα
στην δυστυχία να μεριάσει
αλλά κωφή ηγέτης
στο σκήπτρο της φορά σκοτάδι

από νύχτα έρχομαι σε νύχτα οδηγώ
πάντα σε νύχτα φτάνω
και τα λευκά μου μάτια
από πίκρα τσιμπλιασμένα

Σπρώχνω επίμονα
την δυστυχία να μεριάσει
αλλά κωφή συγκάτοικος
στο πλευρό μου έχει ξαπλώσει

Όσο κυλούν κάτω απ' το χώμα
οι σκιές
τόσο θα κάνω χώρο
στην τυφλή μου ερωμένη

Κι οι δυο μαζί
μια γυναίκα Μοναξιά

Μαρία Ροδοπούλου

Βόρεια Ώρα

2011-01-02T07:58:00.001+02:00

Καθισμένος σε σαπισμένα Τρόπαια ο άντρας με τα κοινά χαρακτηριστικά
και το στόμα της λιανικής πώλησης του σύμπαντος μου έγνεψε να πλησιάσω.
Τα φλούδια από τα αλμυρά φυστίκια που μασούσε
σχημάτιζαν ένα ακατανόητο σχέδιο αλλά η κρυσταλλωμένη μέθη στο κέντρο του σπιράλ έδινε ένα νόημα τόσο μεγάλο όσο και η αφημένη χειραποσκευή στα βρώμικα κράσπεδα των ματιών του.
Στην άκρη των χειλιών του ακουμπισμένα τα ξέφτια ληγμένων ημερών και τα ρουθούνια του γιομάτα από λευκούς ουρανούς ανακούφισης.

«Μέρα νύχτα μέρα νύχτα μέρα νύχτα μέρα νύχτα ...αχ Θεέ μου πάντα μέρα νύχτα μέρα νύχτα και εμείς σκουριάζουμε πάνω στα κρεμαστάρια εκείνου που θεμελιώνουμε και κατεδαφίζουμε στο πι και φι κάθε φορά που το χώμα μας σέρνει από την μύτη»

«Κάθε μέρα νύχτα μέρα νύχτα μαγειρεύω όμως κανείς μας δεν χορταίνει. Μην φεύγεις χωρίς να σε τρατάρω ένα φίδι, ένα μήλο ή τουλάχιστον ένα ζευγάρι κορδόνια να δένεις και να ξεδένεις ό,τι εσύ αγαπάς ή ό,τι μισείς. Δεν έχει και καμιά ιδιαίτερη σημασία το μενού όταν οι τιμές για όλα τα πιάτα είναι οι ίδιες. Κάτι τέλος πάντων θα υπάρχει που μπορώ να σου δώσω για να έχεις να δικαιολογείσαι» μου είπε όταν με είδε έτοιμη να φύγω.

«Όλα δωρεάν σήμερα ακόμα και τα αναθεματισμένα παπούτσια που σχηματίζουν ένα άλυτο παζλ από εισόδους. Και αν καταφέρεις έστω και ένα μόνο ζευγάρι να συνθέσεις πέφτεις στην παγίδα νέου λαβύρινθου. Κάθε κομμάτι που προσθέτεις πολλαπλασιάζεται με τον εαυτό του και εσύ, άμαθη στα συμβόλαια εκχώρησης, θαρρείς πως είσαι η ιδιοκτήτρια εκούσιας αποχώρησης.»

«Γι αυτό σου λέω πάρε ό,τι θες αλλά τα καλύτερα είναι στο μέσον.
Κομμάτια εγγυημένης αμνησίας και στο διάβολο όλα τα ψίχουλα που καμώνονται μέρα νύχτα μέρα νύχτα μέρα νύχτα"

Καθώς ξεμάκραινα κοίταξα πίσω μου στα κλεφτά

"Μην φεύγεις. Η βόρεια ώρα σε αποζητά απεγνωσμένα. Μέρα νύχτα μέρα νύχτα. Είναι άγευστα τα όνειρα , ο φόβος σου μυρίζει και ξέμεινε η ομίχλη από επιστάτες » φώναξε με τις πατούσες του εφαρμοσμένες τέλεια σε όλα τα ακίνητα αινίγματα.

Μέρα νύχτα μέρα νύχτα μέρα νύχτα
μετακινούμαστε
χωρίς ποτέ να ξεσκονίζουμε την όραση
Κυοφορία λήξης σε δράση
καθώς ταλαντεύεται η ολοστρόγγυλη καμπύλη της
από το ταβάνι του πρησμένου δωματίου
Μέρα νύχτα μέρα νύχτα μέρα νύχτα
ψυχή αδειάζει
από τα πολυόροφα κτίρια παραπληγικών ματιών

Με πνευμόνια τρυπημένα
υπογράφει την μοναδική έξοδο που γνώρισε ποτέ
Θερμή χειραψία με το τέλος
ενώ γιορτές φτερνίζονται τα διπλανά μπαλκόνια

Και μετά
μέρα νύχτα μέρα νύχτα μέρα νύχτα
εσύ μου μιλάς με ποιήματα
για ποιήματα
που κάνουν στ' άπλυτα παρέα

Μαρία Ροδοπούλου

Η απελπισία, η μοναξιά και η λαθεμένη παράδοση σε μοίρα που δεν ράφτηκε για 'κείνους οδηγούν πολλές λαβωμένες ψυχές ειδικά τις γιορτινές μέρες να θεωρήσουν λύση την αυτοχειρία. Και δεν μπορώ να μην εξοργίζομαι με όλους εμάς τους υπόλοιπους.
Ας δούμε λίγο πέρα από την μύτη μας που σνιφάρει ασύστολα
αδιαφορία, μίσος, κακία, φθόνο και μπόλικη αυτολύπηση.