15 Αυγ 2014

Στραβά βαλμένα παπουτσάκια



Τι θα ‘κανα χωρίς τις μικρές προδοσίες
που πάντα βρίσκουν τον δρόμο επιστροφής;

Γκρεμίζονται οι λέξεις στο διάβα τους
χαριτωμένες κορασίδες
με κόκκινα παπουτσάκια βαλμένα στραβά
λες και τα ποδαράκια τους
μεθύσαν από τις τόσες ξένες στράτες
κι εγώ κάθε βράδυ κρατώ αγκαλιά
τους μιναρέδες της δύσης μας
για να νιώθω πως ακόμα υπάρχω
Ήταν μεγάλη η διαδρομή από τα μάτια
μέχρι το στόμα και εν τω μεταξύ
μας γύρισε την πλάτη ο κρεμασμένος μουεζίνης
απορώντας με τις ακατάληπτες δάφνες
που στόλιζαν τα αναθήματα
των λεηλατημένων τρούλων
Είναι ο ψίθυρος της νύχτας που σε λυπεί
Κάτι σαν τις σπασμένες απ’ τον χρόνο αγάπες
Ντυμένες τις αγκάλιασες
από φόβο μην τυχόν
και σε τρυπήσει το χαμόγελο
που έσταζαν τα ανηφορικά τους χέρια

Αλήθεια, τι θα κάναμε χωρίς
τις μικρές ραχιτικές παιδούλες
που γεννήθηκαν σε κατάμεστη έρημο
μόνο και μόνο για να επιστρέψουν
όταν τα μάτια μας άδειασαν από βέλη;
Με τα στραβά βαλμένα πασουμάκια τους
υποστέλλουν χαρούμενες το νερό 
ανάμεσα στους
σαράντα απαγχονισμένους σιρόκους
της ανατολής




Μαρία Ροδοπούλου 
  

Dark Virtual Poetry

Dark Virtual Poetry σημαίνει αποκάλυψη της Σκοτεινής Ανθρώπινης Πλευράς. Δεν στοχεύει στην Εσταύρωση Πιστεύω ούτε στη γελοιοποίηση Ηθών. Δεν υποκύπτει όμως στους συντηρητικούς ευνούχους, αξιολύπητα τέκνα μιας ανέραστης, νεκρής κοινωνίας. Δεν διαφημίζει , δεν ψάχνει για οπαδούς. Ίσα Ίσα τους απεχθάνεται . Ενδιαφέρεται Μόνο για αληθινούς φίλους αναγνώστες. Σκοπός της Μαρίας Ρ. η Απομυθοποίηση Ανθρώπων και Θεών.Δεν υπάρχει προορισμός και οι διαδρομές είναι ασχημάτιστες.

Η Γη πυρπολείται απο υπ-ανθρώπους αλλά εμείς ακόμα υπάρχουμε και κανείς δεν μπορεί να μας στερήσει τη ξιφολόγχη των λέξεων

Αλλά πάντα
υπάρχει το αύριο
που γεννά νέες προσδοκίες
νέα αινίγματα
νέα θαύματα

Σήμερα θ’ αρκεστούμε
στη σιωπή


Μ.Ρ
Οι υποτελείς μέρες
σπαταλώνται άνετα
στην αυτοτελή μας δυστυχία
καθώς τρέφονται
τα γύφτικα ερπετά
απ'την αυτάρκεια
του πόνου μας


Μ.Ρ.

Alex Papadiamantis

Blog Archive

DVP Choice of music