22 Δεκ 2013

Σαν μία μικρή μαντεμένια στόφα


Ἀλλὰ
ὑπάρχουν πράγματα ποὺ ἀγνοοῦμε ἢ μᾶς ἀγνοοῦν 

Ἀφοῦ διαμαρτύρεσαι θὰ σοὺ πῶ
Βλέπω πίσω ἀπὸ τὶς σκιὲς
Πίσω ἀπὸ τὸ δωμάτιο ποὺ ἔχει πιάσει ρίζες
Τὸ σῶμα μου μία ὄμορφη κυψέλη
Τὰ χέρια ποὺ κλείνουν τὰ μάτια αἱμορραγοῦν πιθανότητες
Οἱ ἄνθρωποι εἶναι σὰ μικρὲς καμινάδες
Κάποιοι μεγαλώνουν καὶ γίνονται φουγάρα πλοίων
Ἐνοικιάζουν τὸν πνιγμό τους στὸ πρῶτο τυχαῖο ναυάγιο
Ὁ Τιτανικὸς σὲ ἐπαναλήψεις
ἢ ἂν προτιμᾶς ἡ κοκκινοσκουφίτσα
ποῦ αἰῶνες τώρα παγιδεύει τὸν λύκο
μὲς στὴν κατακόκκινη πείνα της  
Κάποιοι
σὰν ἐμένα
δὲν μεγαλώνουν
Γίνονται χαριτωμένες μαντεμένιες στόφες
Καίγονται
καίγονται
καίγονται
κι ὅμως σχεδὸν ἀλώβητες σκουριάζουν
Εἶναι τὸ νερὸ
σὲ κεῖνες τὶς μικρὲς ἐλάχιστες κυψέλες τους κρυμμένο
Σοὺ τὸ εἶπα
Βλέπω πίσω ἀπὸ τὶς σκιὲς
Πίσω ἀπὸ τὶς ἱστορίες ποὺ ἀφήνουν τὸ ἀποτύπωμά τους
ὅπως τὸ φίδι ἀφήνει τὸ ἴχνος του στὸ φρέσκο γρασίδι
Πίσω ἀπὸ τὶς ἱστορίες ποὺ ἀφήνουν τὸ σημάδι τους
σὰν τὴν ἀνεξίτηλη ρωγμὴ τοῦ ἔρωτα στὸ πρόσωπό μου
Εἶναι δῶρο! 

Stuff like that, ὅπως λέει καὶ ἡ Helen ἀπὸ τὸ Salem
 

Ξέρεις ἐκεῖ ποὺ κάποτε
καίγανε
καίγανε
καίγανε
μικρὲς ὄμορφες ἀθάνατες στόφες


Μαρία Ροδοπούλου

από το βιβλίο "Είμαι Πολλές" εκδόσεις Ιδεόγραμμα.

16 Δεκ 2013

Ανώφελες δωροδοκίες



Οι αλλοτινοί μη αμαρτάνοντες με τα άσπιλα δάχτυλα
που δίσταζαν τις τραχιές κορφές των οροσειρών μου
να ψηλαφίσουν, συγκλονισμένοι με τα χέρια δεμένα στους χρησμούς στέκονται στους πρόποδες της ‘ισημερινής’ στεριάς καθώς κατεβαίνω από τους άπιαστους ουρανούς με το αριστερό χέρι πλειοδοτημένο σε έναν τυχάρπαστο μικρούλι θεό που έχει κουρνιάσει κάτω από την μασχάλη και ψιθυρίζει αμαρτίες στην γερασμένη αορτή. Tο δεξί χέρι κομμένο από τον αγκώνα και κάτω καγχάζει τις περιορισμένες κινήσεις των θεατών και της ξεμυαλισμένης κεντρικής φλέβας. Η επίπεδη γη είναι οφθαλμαπάτη που δίνουν απλόχερα τα βουνά. Αλλά τι σημασία έχουν οι 'γυμναστικές' επιδείξεις του ύψους;
Όλα αυτά συνέβησαν μια συνηθισμένη μέρα σ' ένα συνηθισμένο γυναικείο κορμί. Θα μπορούσε να είναι κάτι το εξαιρετικό αν οι θεατές είχαν τουλάχιστον όλα τα δάχτυλα τους στην σωστή θέση και αριθμημένα.

Πώς να ορίσεις επανάσταση με λειψά όπλα;
Ακόμα και όταν έχω δωροδοκήσει τον πρώτο θεϊκό θαυμαστή μου να ενορχηστρώσει θεαματική κατάβαση κάτι σημαντικό λείπει από την φαντασίωση του ποθητού σεναρίου. 

Υ.Γ.

Πόσο αίμα πρέπει να σπαταληθεί στους πετρόμυλους της πραγματικότητας για να πάρεις χαμπάρι
την ουτοπία;

Μαρία Ροδοπούλου

14 Δεκ 2013

Adagio Last Act



Θα γλιστράς μακριά μου
και θα σκορπίζομαι
χωρίς προσομοιώσεις αυτή την φορά
θα φεύγεις
αφήνοντας ένα
adagio αεράκι
αιωρούμενο πάνω στην νύχτα της μνήμης

Δεν κρυώνω από το τέλος
αλλά ριγώ στην σκέψη
πως κάποτε η ανάμνηση

θα διαβεί οριστικά
το κατώφλι της λήθης






από το βιβλίο "Εμπόδια Φτερά"

Μελοποιημένο από τον συνθέτη Alex Papadiamantis.
Τραγούδι Σύλβια Ευθυμίου

7 Δεκ 2013

Να θυμάσαι


Να θυμάσαι να κοιτάς την απογυμνωμένη γυναίκα
με τα γερασμένα φώτα που τρεμοφέγγουν
μες από τα ερείπια των μαντείων της
Τις μαριονέτες που έχουν στήσει
grant entries στον θάνατο
με τις σκουριασμένες αρθρώσεις της
και τους μικροπωλητές που ξεπουλάνε όσο – όσο
όσα μέλη της ακόμα μπορούν να φαγωθούν

Να μην ξεχνάς όση ώρα κλείνεις την μύτη και το στόμα
για να μην σε παίρνει η μπόχα του τεράστιου παζαριού
να κοιτάς την γυναίκα που συντρίβεται
ανάμεσα στους αλλεπάληλους εφιάλτες

αλλά να καταπίνεις το βογκητό 

Αφού δεν μπόρεσες για κείνη να μιλήσεις
απλά σώπαινε και κοίταζέ την
καθώς πεθαίνετε μαζί
εκείνη απλήρωτη σαπισμένη πουτάνα
Και εσύ εικονικό πιστολάκι
φτιαγμένο μόνο γι αναίμακτες διαδηλώσεις

ούτε την χαρά της σκανδάλης δεν σου έδωσαν
όταν ξεφύτρωνες από την μήτρα της
το πολύ-πολύ μεθαύριο να σου κάνουν
ένα εορταστικό μνημόσυνο
όσο θα πίνουν όλοι εις υγείαν της αφλογιστίας σου


Μαρία Ροδοπούλου

3 Δεκ 2013

Περιττές επεξηγήσεις

Ἔτσι ὑπάρχουν οἱ πολιτεῖες χωρὶς νόημα
σὰν τὸ μοναδικὸ τραγούδι ποὺ ἔμαθε
ἕνα κωφάλαλο παιδὶ
Ἀφοῦ ὅμως ἐπιμένεις θὰ σοὺ πῶ
Εἶναι ποὺ στέγνωσε στὰ περβάζια ὁ καιρὸς
Πεσμένες γέφυρες τὰ μάτια
πρόσωπο δὲν ἀνταμώνουν
Δάκτυλα ἑτοιμόρροπα οὔτε στόμα δὲν ἀγγίζουν
Ἀκατοίκητα τὰ κορμιὰ λησμόνησαν τὴν ἀνάγνωση
Τὰ ‘κᾶνε μούσκεμα ἡ ἀγάπη
κι ἀποχώρησε μὲ σκυμμένο τὸ κεφάλι

Ἔτσι ὑπάρχουν οἱ πολιτεῖες χωρὶς σπαθιὰ
σὰν ποδήλατο ποὺ τοῦ ἔκλεψαν τὶς ρόδες
Τί νὰ τὸ κάνεις τὸ τιμόνι ἐὰν ἡ ταχύτητα σ ἀφήσει
Ἀφοῦ ὅμως ἐπιμένεις θὰ σοὺ πῶ
Εἶναι ποὺ μαχαιρώθηκαν πισώπλατα οἱ ἐλπίδες
Κι ὁ χρόνος μόνο κρίματα βελονιάζει
Ἔγινε ὁ σπαραγμὸς νωθρὸς
Ἀνήμπορος φύλακας εὐνουχισμένων ἡμερῶν
Θρύψαλα ἡ καρδιὰ μὲ ψίχουλα ταΐζει τὴν μονοτονία
Σὲ ἀντίστροφη μέτρηση τὰ ὄνειρα
Ὁ θάνατος δημοφιλὲς γαϊτανάκι
κι ἡ μήτρα μας δημοσία δαπάνη γεννᾶ νεκροὺς

Ἀφοῦ ἐπίμονα, φίλε μου, ρωτᾶς θὰ σοὺ πῶ

σὰν τὰ ναυάγια ποὺ ξεκουράζονται ἀμέριμνα
στὸ ὑπογεγραμμένο ἀναπόφευκτο
ἔτσι ὑπάρχουν οἱ ἄνθρωποι χωρὶς Ἀνθρώπους


Μαρία Ροδοπούλου

από το βιβλίο "Είμαι Πολλές"

Υ.Γ.

Ξέρω πως συγκλονίζεσαι ανάμεσα στους φρεσκοσκαμμένους λάκους.
Ξέχασες όμως να διώξεις το χώμα από τα χέρια σου
πριν τρυφερά κι ανήμπορα δακρύσεις

1 Δεκ 2013

Λήθαργος



Υπάκουοι στο εμβατήριο αμετάπειστης υποστολής
με κόκκινα μάτια και λευκά χείλη
σκυμμένοι στα πέτρινα λουλούδια
σκορπάμε τον τελευταίο πειρασμό
σε ατελέσφορη ανατολή

Ποια μνήμη θα γλυτώσει
 να βαδίζει ανάμεσα στα μνήματα
των λησμονημένων;

Ποιος θα αναζητά τις ναυαγισμένες πόρνες της ελπίδας;

Χειρότεροι κι από τους παγωμένους

εμείς που κείμεθα γκρίζοι
με την γλώσσα παγιδευμένη στην βαβυλώνεια πλησμονή

Καταδυναστευμένοι

καταδικασμένοι
στο ανάγνωσμα χθεσινού λήθαργου



Μαρία Ροδοπούλου



28 Νοε 2013

Περιορισμένες διαδρομές



Ένα κορίτσι τρώει κέικ λίγο πιο πέρα από τα σκουπίδια και
χαμογελάει ανύποπτο στην μητέρα του. Δεν το ξέρει ότι έχει ήδη αρχίσει να πεθαίνει. Ένας ηλικιωμένος προχωρά με σκυμμένα φρύδια,
ίδιος απαράλλαχτος με όλους όσους συναντώ καθώς περπατώ.
Ριγέ μπλούζα χέρια δεμένα πίσω από την πλάτη, μοιραία αναπόφευκτη γνώση. Αυτός ξέρει ότι πεθαίνει, το ίδιο και η γριά με τα ζαρωμένα στήθια. Λίγη θάλασσα ανάμεσα στα βράχια που δέχονται αγόγγυστα το μαστίγωμα του ανέμου. Ένας επίδοξος φωτογράφος προσπαθεί να αποθανατίσει την αιωνιότητα ενώ έπρεπε τον εαυτό του να φωτογραφίζει. Γιατί κάποια στιγμή θα ξεχάσει ποιος ήταν. Με κοιτάει αδιάφορα αλλά εγώ ξέρω. Ξέρω πως και αυτός έχει αρχίσει να πεθαίνει μες στην αιωνιότητα που νομίζει ότι θα φυλακίσει.
Η ανυπαρξία είναι μια σταθερή κατάσταση εμείς απλώς μια μικρή ανωμαλία στην ευθεία γραμμή. Διαρκούμε λιγότερο από το πετάρισμα των βλεφάρων του κύματος πάνω στην στεριά.
Κάθομαι σε ένα βράχο χαζεύοντας τους αφρούς που βγάζει η θάλασσα. Ξέρω πως ποτέ δεν είναι θυμωμένη, χαρούμενη, οργισμένη, φιλική. Όλα αυτά που γράφουν οι ποιητές είναι απλά μια προσωποποίηση των δικών τους αισθημάτων. Η θάλασσα είναι τίποτα. Τυχαία. Όπως κι εγώ. Αυτή όμως έχει ένα πλεονέκτημα. Καπνίζω ένα τσιγάρο. Ίσως κάποια μέρα πεθάνω από αυτό. Ίσως πεθάνω από κάτι άλλο τελείως διαφορετικό. Ποιος νοιάζεται για τον τρόπο; Δεν υπάρχει ανώδυνο τέλος.
Παίρνω τον δρόμο της επιστροφής. Τώρα τελευταία οι διαδρομές είναι χαραγμένες. Σημείο εκκίνησης, σημείο τερματισμού. Πάλι πίσω. Ίδιες εικόνες, ίδιοι άνθρωποι, ίδιος όγκος σκουπιδιών. Τα ίδια ανύποπτα παιδιά. Ένας γλάρος με κοιτά καχύποπτος και μια γάτα βιάζεται να κρυφτεί. Δεν είμαι επικίνδυνη, τους λέω. Δεν είμαι. Μόνο να, καμιά φορά κλαίω χωρίς να το θέλω.  Από την μέρα που άρχισα να πεθαίνω έψαχνα την αγάπη. Ίσως γι αυτό να ήμουν πάντα θλιμμένη. Γιατί όπως ήξερα με σιγουριά ότι πέθαινα έτσι γνώριζα πως ποτέ δεν θα ανακάλυπτα αυτόν που θα δεχόταν να πεθαίνει στο πλευρό μου. Γι αυτό και περπατώ ανολοκλήρωτη. Γι αυτό και έχω πια  περιορισμένες διαδρομές. Λίγα χιλιόμετρα ήμερης θλίψης με προορισμό τον θάνατο.
Το κορίτσι σκουπίζει τα χέρια του στο κόκκινο σόρτς που φοράει και κοιτάει την μητέρα του. Θέλει κι άλλο γλυκό. Εκεί δίπλα στα σκουπίδια. Ακόμα δεν ξέρει πως έχει αρχίσει να πεθαίνει. Χωρίς ποτέ να βρει τι είναι αυτό που της λείπει. 


Μαρία Ροδοπούλου

22 Νοε 2013

Άτιτλο

Διάσπαρτοι περπατούμε στην επικράτεια της σήψης
με τις τύψεις να ανοίγουν χάσμα
μεταξύ των αγίων διαδρομών προς το κτήμα των ελαιών
εμείς και η Πανδώρα
εμείς και η Μαρία
νέοι και παλιοί θαμώνες στους ναούς της αυταπάτης
Θα πλύνουμε τα πόδια σου αν ξεπλύνεις το στόμα από τις βλασφημίες των αποστάσεων και μας αφήσεις να σου ψελλίσουμε τις σύντομες απορίες
Ποιος είναι ο σαλπιστής του οίκτου σου;

Δεν είναι κακό να κουβαλάς τον θάνατο ούτε και αν σε αυτόν πιστεύεις εμείς εδώ όμως ούτε πουλάμε ούτε αγοράζουμε
Έχουμε κληρονομικά δικαιώματα
φυτεμένα στα σπλάχνα μας
Τα δάση μας  είναι οι στρατευμένοι δόκιμοι κατά του μίσους τους αλλά οι ομοβροντίες της αγάπης αδύναμη ασπίδα
στο ουρλιαχτό της δυναστείας των βρικολάκων

Δεν έχει μείνει τοίχος ανέγγιχτος από την ρηχότητα της διχαλωτής γλώσσας .
Και εσύ, αναμάρτητος της ομιλίας, συνένοχος της ακοής
Εσύ και οι πεσόντες ήλιοι καταργημένης προστασίας
Δεν έχουμε ανάγκη εμείς
που περπατάμε στον λάκκο του Δανιήλ
από μάρτυρες
Μας αρκούν τα λιοντάρια
και οι βολεμένοι στην κυψέλη της σφήκας
που μιλά την γλώσσα των νεκρών ζωντανών

Συν κάτι έχιδνες που είναι πια εκτός ελέγχου λάκκου



Μαρία Ροδοπούλου

12 Νοε 2013

Λίγο πριν την 'αναβάθμιση'



Οι ώρες πεθαίνουν ανελέητα
εδώ στην εξορία της αλήθειας
Επιθετική μοναξιά
που μας κάνει να υπνοβατούμε
χωρίς οίκτο και με ακονισμένα δόντια
πάνω στα μεταλλαγμένα όνειρα
Πλαγιάζω με την φρίκη, αγάπη μου,
και ξυπνώ παγωμένη
Κοιτάζω από μακριά
τις αριθμημένες συναντήσεις
τις καταχωρημένες αλφαβητικά αναμνήσεις
Με πληγώνουν οι ανύποπτοι της ανάγνωσης περαστικοί
Δεν ξέρω πόσο εύκολα μεταδίδεται η αδιαφορία
απ΄ ότι έμαθα πλήττει πια όλη την σάρκα 
αλλά η αναβάθμισή μας από αρρώστους
σε θανατοποινίτες
αναπόφευκτα φέρνει το ζήτημα του χρόνου
στα πρώτα έδρανα της σκέψης 
Δεν πανικοβάλλομαι και προσπαθώ λογικά
ν’ αποφασίσω κι ας νιώθω βαθιά χωμένα
στα μπράτσα  τα δηλητηριώδη νύχια
του φόβου
Όμως όλο και πλησιάζουν οι δείκτες του ρολογιού
την νέα  προαγωγή
και δεν ξέρω αν προλαβαίνω να σου πω
πόσο πολύ σ αγάπησα και πόσο πόθησα
τις καστανοπράσινες λίμνες των ματιών σου
πριν προαχθούν σε νύχτα



Μαρία Ροδοπούλου

31 Οκτ 2013

Αναπάντεχη




Πιο μακριά από τις φλέβες
που το ψέμα
κυκλοφορούν
σε έκτακτη επείγουσα ονείρωξη
Πιο πυκνά κι από τα δάση
με τα ριγμένα φύλλα
κι ας καλύπτουν αριστοτεχνικά
την εφήμερη σάρκα
Πιο άγρια από τους πάγους
με τα μετανευστικά ράμφη
σε εγρήγορση πείνας

Έξαφνα
όπως ο θάνατος
στο σοκάκι βρώμικης πόλης
Όμορφη
σαν την ζωή του Γερανού
στις αχαρτογράφητες λίμνες
Αινιγματική παρίας
θυμίζω την αριθμητική
στο παιδί του τελευταίου θρανίου

πιο πολύ
ακόμα περισσότερο
από την διαφήμιση των εποχιακών θιάσων
άπειρα διαστήματα
μεταξύ πράξης και πραγματικότητας

Μεσημέριασε, θαρρώ, και το βράδυ ανασαίνει στα μάτια μου

Είμαι εδώ

ανεξιχνίαστες αποστάσεις μακριά
άλυτη θηριωδία της μοναξιάς
αναπάντεχα  ετοιμοθάνατη

αναπόδεικτος  αλγόριθμος θνητών παιγνιδιών

Εσύ;


Μαρία Ροδοπούλου

24 Οκτ 2013

Αναβολή


Θα κάνεις κούνια τώρα
σ εκείνο το συννεφάκι
αφήνοντάς με ημιτελή βροχή

Πότε σκόνταψα στην μυρωδιά σου;
Χαμπάρι δεν πήρε
ο συναγερμός της αυταπάτης

Θα γελάς τώρα
κλείνοντας τα μάτια
μπρος στο εκθαμβωτικό λευκό
του μικρού νέφους
αφήνοντάς με
στην υποθετική ‘ανεφεύρετου’ καιρού

Μία πλήρως εξαρτημένη βροχή 
από τα καμώματα εποχικών νεφών
 Μελαγχολική προσδοκία
θ’ αναβληθώ γι άλλη φορά

Σύρε με λοιπόν
εάν θυμηθείς
στην επόμενη απειλή θύελλας
ως εκκρεμότητα υγρασίας


Μαρία Ροδοπούλου


από το βιβλίο "Εμπόδια Φτερά" εκδόσεις Vakxikon.gr

30 Σεπ 2013

Άτιτλο




K
ι όμως θα έρθει η στιγμή που όλη τους η ζωή θα είναι ένα δικό μου υστερόγραφο. Φαντάσου, αγάπη μου, πως θα τους αντιμετωπίζω  με αστειότητα και με μια ελαφρότητα που συνήθως χαρακτηρίζει το κοινό των μουσικών ταβερνείων. Ή ίσως λίγο πιο επώδυνα αλλά μόνο λίγο όπως ο δρόμος δέχεται με καρτερικότητα τα αποτυπώματα από τα λάστιχα των αυτοκινήτων.  Παροδικά, ελαφρώς ενοχλητικά φαινόμενα. Καταδικασμένα να σβηστούν στον βαθύ, αφανέρωτο ορίζοντα. Θα παραπέμπω την λαστιχένια γκρίνια τους στην πέτρα που μ’ έχτισε υπομονή. Λιωμένο συνθετικό υλικό θα κυλάει στα μπράτσα μου αλλά στις φλέβες δεν θ’ ανακοινώνει άφιξη. Τους εξοργίζει το πάθος μου. Τους αφανίζει το μίσος. Αλλά δεν έχουν ιδέα τι σημαίνει να χάνεσαι χωρίς κέρδος. Έτσι κάπως θα απαλλοτριώσω τ' όνομά τους από την ανθρωπότητα. Για κάθε δρόμο που θα σφραγίζουν εγώ εκατό πάνω στο σώμα μας θ’ ανοίγω και ποτέ δεν θα τους μισήσω. Εξάλλου από την αρχή κληροδότησα τα σύμφωνα στους αναιμικούς ασήμαντους και χάρισα στους νεκρούς τα φωνήεντα. Δεν χρειάζομαι το λεξικό τους για να ξεκινήσω αγάπης αιματοχυσία. Ούτε γύψο για να θεραπεύσω την τσακισμένη γραμμή των χειλιών μου. Δεν είμαι ο γελωτοποιός τους. Δεν έχω ανάγκη τεχνητής πανάκριβης παλέτας για να δακρύζω. Έμαθα μόνη μου να κλαίω ακόμα και όταν ο ήλιος φωτίζει άπλετα το πρόσωπό μου. Και δεν θα βρεθεί ανάμεσά τους ούτε ένας να με κατηγορήσει πως δέχτηκα να περισσεύω σαν αδιάφορη αμαρτία στα μάτια τους. Δεν ξέρω αν το τέλος είναι πιο κοντά από κάθε άλλη φορά όμως αισθάνομαι ανάλαφρη. Όπως ένα αερόστατο που κόβει το σχοινί και πετάει όλα τα βάρη από πάνω του. Ή ακόμα καλύτερα σαν το παιδί που με επιμονή κάνει την πρώτη του βόλτα με ποδήλατο χωρίς βοηθητικές ρόδες.
Και δεν θ’ αναρωτιέμαι αν υπάρχεις. Αφού σ’ ονειρεύτηκα. Κρατούσες στα χέρια σου ένα μαντήλι και είχες βαλθεί να σβήνεις όλες τις παραπομπές που έφερνε το σώμα μου μετά από την βαριά αρρώστια που προκάλεσε η γνώση. Το γεγονός ότι ήταν μάταιη η προσπάθεια δεν ακυρώνει την ύπαρξή σου. Ακόμα κι αν χαθείς στην ομίχλη των αναμνήσεων θα συνεχίσω να νιώθω ανάλαφρη κι απαλλαγμένη από τις σιδερένιες, αιμοδιψείς πεταλούδες που έχουν υπενοικιάσει τους καρπούς μου.


 Σιγά μην φοβηθώ την ανυπαρξία τώρα που γεύτηκα την ύπαρξή τους.


Μαρία Ροδοπούλου

24 Σεπ 2013

Επαρχιώτικη στιγμή



Επαρχιώτικη στιγμή
στην παιδική χαρά της κοσμικής ώρας
Ξεδιπλώνομαι
παλάμη κοινής χρήσης
Υψώνομαι αυτοκρατορικός δείκτης
Κανείς δεν δίνει σημασία
στο φαγωμένο νύχι
merry go around
τα λιθοβολημένα δάκτυλα
αλλά υπάρχει μια γυναίκα
Επαρχιώτισσα φούστα
με σκονισμένα τα βολάν της άνοιξης
Σ’  αλλόκοτες ώρες κλαίει
και ξυπνάει τις άδειες τραμπάλες
Γαβγίζει ασταμάτητα τον κόσμο
φιλάει σιωπηλά τ’ αστέρια
κάνει έρωτα με τους λύκους της αυγής
Έπειτα ρίχνει σε λήθαργο
τις κραυγές τους
Πεθαίνει
σφαδάζοντας στους πόνους
λαθραίοι καθρέφτες
βυθίζονται με ταχύτητα σπαραγμού
στο  έρημο στρατόπεδο του κορμιού της

Μαρία Ροδοπούλου

από την ανέκδοτη συλλογή "Υποστολή Φωτός"

16 Σεπ 2013

Εμπόδια Φτερά



Η Μαρία Ροδοπούλου σε συνεργασία με τον συνθέτη Alex Papadiamantis σε ένα μοναδικό βιβλίο ποίησης και μουσικής από το Vakxikon.gr. Διατίθεται δωρεάν σε ψηφιακή και έντυπη έκδοση. Η έντυπη έκδοση η οποία περιέχει και το cd Silence του Αλέξανδρου Παπαδιαμάντη σε περιορισμένο αριθμό αντιτύπων από 23/9/2013 στα βιβλιοπωλεία

Έναστρον
Λεμόνι
Πρωτοπορία
Επίκαιρα.

Την ψηφιακή έκδοση θα την βρείτε εδώ




* Το εξώφυλλο είναι του Ματθαίου Ματθαιάδη



Rainfall  extra bonus track from the cd "Silence" inside the printed book

17 Αυγ 2013

Στα πρόθυρα της αλήθειας



Κι εγώ
μικρή αόρατη  αποθήκη
στο παγωμένο δάσος
Ανέπαφη
ούτε μια χαραματιά  στα μπράτσα
μήτε ένα σκάσιμο στα μελανά μου χείλη   
Οι διάδρομοι στρωμένοι
με τις πατημασιές εκείνων
που με κατοίκησαν
χωρίς να με μαλώσουν
Φαίνομαι μόνο
στην ακινησία της απουσίας
Τα παράθυρα
έχασαν την οσμή τους
θάνατο ποθούν
σφαλιστά
υποταγμένα
στην αοριστία των ημερών
Η μοναδική πόρτα
σταυροπόδι θρηνεί τον νεκρό απεσταλμένο
Σκεπασμένη ντροπή
ταριχευμένο φίδι καρφωμένο
στα θηλασμένα στήθια
Μεθύστακας χρόνος
σωριασμένος στα σκαλοπάτια
Ένα φυλλαράκι όνειρο ζητώ για να καλύψω την ανάσα του


Είναι σκληρή η ιστορία με προπληρωμένο τέλος



Μαρία Ροδοπούλου

από το βιβλίο "Είμαι Πολλές" εκδόσεις Ιδεόγραμμα

12 Αυγ 2013

Dolores

Ο ήλιος
παρόλο που τον είχαμε πνίξει το προηγούμενο δειλινό
στο Λιβυκό Πέλαγος
αφού πρώτα τον είχαμε μεθύσει με τους χυμούς
που έτρεχαν άφθονοι από τα πρόθυμα χείλη της σελήνης
μάρτυς μου οι καρφιτσωμένες στα στήθια μου γαρδένιες
του τελευταίου εραστή μου,Ivan
δεν είχε βάλει μυαλό
Ανέβαινε γοργά τα γαλάζια πατώματα του ορίζοντα
πατώντας πάνω στις στέγες της αόρατης Σμύρνης
και από εκεί έκανε βουτιά στην υποταγμένη θάλασσα
Μόνο η μυρωδιά των καμένων μπαχαρικών
έφτανε δυνατή στα ρουθούνια μας
και το κορμί της Maria που ξεψυχούσε
πλημμυρισμένη οδύνη
μας ξεδιψούσε από την οργή της απουσίας

Η Dolores

χρυσοκάστανη ερωμένη του Norbou
που κείτοταν λίγο πιο κει έχοντας στα δόντια του
μια σκισμένη δαντέλα


είχε ξαπλώσει ράθυμα στις πέτρινες πλάκες
και έγλειφε με την ροζ γλώσσα της
τα δάχτυλα των ποδιών μου
Το ξεθεωμένο κόκκινο μαντήλι της
έμπηγε τα καρφιά του στην σάρκα
αλλά το αίμα έπαιζε κρυφτό με τον πόνο

Κανείς μας δεν ξαφνιάστηκε
από το συριχτό θόρυβο που έκανε η φωτιά
όταν άρχισε να γευματίζει ηδονικά τα πόδια μου

Εξάλλου όλη νύχτα χορεύαμε flamenco
στις ξύλινες στέγες του ονείρου
που εγκατέλειψε η Maria μεταλαβαίνοντας θάνατο



Μαρία Ροδοπούλου

Κρητικό Πέλαγος : αγναντεύοντας την ανατολή










2 Ιουλ 2013

Fuckin' Fog



Τα μαύρα οχήματα με τους λευκούς καθαριστήρες
η γαμημένη ομίχλη στους δρόμους
στο διάβολο τα περιορισμένα φώτα των περαστικών
ένας μικρός λεκές, κύριε, στα ροζ βρακιά του κόσμου
συγνώμη που χαλάω την συμφωνική σου ανεμελιά
μπορώ να σου δείξω όποτε θες το συμβόλαιο
όταν αισθάνεσαι καλά θα υπογράψεις
Απολογούμαι για την ελαφρότητα του παιδιού
που κυβερνάει την γυναίκα με τα άσπρα μαλλιά
Δεν πρόλαβα να αποφοιτήσω της συμβουλής
σκέφτομαι τα κλαδιά
όχι τις ρίζες
Τα χέρια, κύριε, με πληγώνουν
κλείνω τα μάτια και τους βλέπω
και βλέπω το τσεκούρι που στάζει πετσοκομμένο χώμα
αυτά βλέπω , κύριε
Ένα πουλί παγιδεύτηκε μες στο σπίτι
πάνε χρόνια τώρα
στην αρχή κελαηδούσε ανυπόμονο
μετά έκλαιγε απαρηγόρητο
τώρα κάθεται αμίλητο στην δεξιά γωνία
του ψηλότερου ταβανιού
η σιωπή είναι η εκδίκηση μηνύουν τα μάτια του
το ίδιο και η φλέβα που τρέχει κατά μήκος
του μπράτσου
από τον αγκώνα μέχρι τον καρπό
από τον καρπό μέχρι την γραμμή ζωής
από την γραμμή ζωής μέχρι τον αφανισμό

κι αν δεν με πιστεύεις
είσαι πάντα ευπρόσδεκτος
εδώ δεν κρατάμε ακονισμένα μαχαίρια
Ποτέ δεν μας αγάπησε ο γρήγορος θάνατος 



Υ.Γ.

Τα κλαδιά
που βγήκαν από το κρέας που περικυκλώνει την ψυχή μου
με λαβώνουν, κύριε
Μόλις απαλλαγώ από την καταναγκαστική κληρονομιά
με άψογα κεφαλαία θα σου δώσω τον Λόγο




Μαρία Ροδοπούλου

22 Ιουν 2013

4:48 Psychosis by Sara Kane

Στο ηλεκτρονικό περιοδικό τεύχος 22 του Vakxikon.gr 
το 4:48 Psychosis της Sara Kane. Μετάφραση Μαρία Ροδοπούλου.

Απόσπασμα

"Νιώθω πως μέλλον δεν υπάρχει. Τίποτα δεν μπορεί να γίνει καλύτερο.
Βαρέθηκα τα πάντα. Είμαι απογοητευμένη με όλα.
Είμαι μια πλήρης αποτυχία.
Είμαι ένοχη.
Τιμωρούμαι.
Πόσο θα ήθελα να με σκοτώσω.

Κάποτε έκλαιγα αλλά ούτε αυτό δεν μπορώ πια να κάνω.
Δεν με ενδιαφέρουν οι άνθρωποι
Δεν αποφασίζω.
Δεν τρώω.
Δεν κοιμάμαι.
Δεν σκέφτομαι.
Δεν μπορώ να ξεπεράσω την μοναξιά μου
Τον φόβο μου
Την αηδία μου
Είμαι χοντρή
Δεν μπορώ να γράψω.
Δεν μπορώ να αγαπήσω.
Ο αδερφός μου πεθαίνει, ο εραστής μου πεθαίνει.
Εγώ τους σκοτώνω.
Γοργά προχωρώ προς τον Θάνατο.
Τα φάρμακα με τρομοκρατούν
Δεν μπορώ να κάνω έρωτα.
Δεν μπορώ να γαμήσω.
Δεν μπορώ να είμαι μόνη.
Δεν μπορώ να είμαι με άλλους.
Οι γοφοί μου είναι πολύ μεγάλοι.
Αντιπαθώ τα γεννητικά μου όργανα

Στις 4:48
Όταν θα με επισκεφτεί η κατάθλιψη
Θα κρεμαστώ στον ήχο της ανάσας του ερωμένου μου"



19 Ιουν 2013

Μην κλαις




Τουλάχιστον υπήρχε ο φεγγίτης
Κάποτε την κοιτούσε
σαν μονόφθαλμο τέρας
άλλες φορές δάκρυζε για ‘κείνη
θλιμμένη ανάπηρη Μαντόνα
Άσπριζαν τα δάκτυλα
οι κόμποι τους
βότσαλα ξεπλυμένα
χωρίς αποτυπώματα
Η ομορφιά είναι
ό, τι δεν έχουν τα χέρια μου αγγίξει
Εδώ υπάρχει πάντα νηνεμία
Δεν έχουμε ανάγκη από κυματοθραύστες
Απλώνομαι
λάδι στο νερό τους
Μουχλιάζω επικίνδυνα μεταξύ των παραλληλισμών
Εκείνη μεγαλώνει μακριά από καθρέφτες
Κολυμπάει σε χωράφια γεμάτα στάχυα
Ούτε στα όνειρα
δεν περπατά
Οι πατούσες της πληγώνουν το σπίτι
Στρέφει το βλέμμα
Κάτι κοκκινίζει άσχημα
Μην κλαις, Μαρία
Ποτέ δεν είναι αργά ποτέ δεν είναι νωρίς
Ο μικρός μοχθηρός εαυτός μου ανάσκελα περιμένει
Το παιδί στέκεται στην άκρη του κρεβατιού
Σαπίζει μόνο του
όπως η μητέρα κάθε που ετοίμαζε φαγητό
Κοίταζε τον μοναδικό φεγγίτη
Κάποτε την κοιτούσε σαν μονόφθαλμο όνειρο
άλλες φορές έκλαιγε για χάρη της
θλιμμένη μισότυφλη Παναγία
Μην κλαις, Μαρία
ντυμένη από την κορφή ως τα νύχια προορισμό
θα μπω στην Ιερουσαλήμ τους
Περπατώντας γυναίκα
θα τάξω στους ναούς τα λέπια μου


Μαρία Ροδοπούλου

"Είμαι Πολλές" Ιδεόγραμμα 2013

Dark Virtual Poetry

Dark Virtual Poetry σημαίνει αποκάλυψη της Σκοτεινής Ανθρώπινης Πλευράς. Δεν στοχεύει στην Εσταύρωση Πιστεύω ούτε στη γελοιοποίηση Ηθών. Δεν υποκύπτει όμως στους συντηρητικούς ευνούχους, αξιολύπητα τέκνα μιας ανέραστης, νεκρής κοινωνίας. Δεν διαφημίζει , δεν ψάχνει για οπαδούς. Ίσα Ίσα τους απεχθάνεται . Ενδιαφέρεται Μόνο για αληθινούς φίλους αναγνώστες. Σκοπός της Μαρίας Ρ. η Απομυθοποίηση Ανθρώπων και Θεών.Δεν υπάρχει προορισμός και οι διαδρομές είναι ασχημάτιστες.

Η Γη πυρπολείται απο υπ-ανθρώπους αλλά εμείς ακόμα υπάρχουμε και κανείς δεν μπορεί να μας στερήσει τη ξιφολόγχη των λέξεων

Αλλά πάντα
υπάρχει το αύριο
που γεννά νέες προσδοκίες
νέα αινίγματα
νέα θαύματα

Σήμερα θ’ αρκεστούμε
στη σιωπή


Μ.Ρ
Οι υποτελείς μέρες
σπαταλώνται άνετα
στην αυτοτελή μας δυστυχία
καθώς τρέφονται
τα γύφτικα ερπετά
απ'την αυτάρκεια
του πόνου μας


Μ.Ρ.

Alex Papadiamantis

Blog Archive

Dark visual Poetry's Music