24 Σεπ 2016

Έξαλλη

Με τραυματίζει η επαφή με τον ρεαλισμό
Γεμίζει το στόμα
τα μάτια
το μέτωπο
χώμα...




Είμαι έξαλλη
Ως απομονωμένο περιστατικό
δεν είναι αξιοπερίεργο
Σαν να κοιτάς ένα συγκεκριμένο
σβώλο λάσπης
ή ένα πεσμένο σάπιο φρούτο
αγνοώντας την παρέα του
Συμβαίνει σε όλους
ακόμα και στις ομοιόμορφες μαργαρίτες
στη ταπετσαρία
ενός γέρικου δωματίου
Κάτι πεθαμένο
κάτι ανύπαρκτο
μηδενισμένο
οδυνηρά κλαίει στην μοναδική γωνία
Η σβησμένη κάμαρη της ζωής …
Από πάνω
χαραγμένο με παιδικά γράμματα
τ’ όνομά του
Ο χώρος δεν προσφέρει ουδεμία αποζημίωση
Τη παραμικρή επανόρθωση
Αλλά ας είναι…

Ανεβαίνω σε κείνο το βουνό
που επιδεικτικά αρνείται την παρουσία μου
παραμερίζω την ομίχλη από τα φρύδια
και κοιτώ τριγύρω
σβησμένη σαν σάβανο
σαν το γέρικο δωμάτιο
που άφησα για ένα δράμι ονείρου

Κοιτώ την ρηχή γη που απλώνεται
θερισμένη στα θνητά πόδια


Εξ αδιαιρέτου όπως κι εγώ
Έξαλλη όπως κι η κόρη της
εγώ…


Μαρία Ροδοπούλου



Dark Virtual Poetry

Dark Virtual Poetry σημαίνει αποκάλυψη της Σκοτεινής Ανθρώπινης Πλευράς. Δεν στοχεύει στην Εσταύρωση Πιστεύω ούτε στη γελοιοποίηση Ηθών. Δεν υποκύπτει όμως στους συντηρητικούς ευνούχους, αξιολύπητα τέκνα μιας ανέραστης, νεκρής κοινωνίας. Δεν διαφημίζει , δεν ψάχνει για οπαδούς. Ίσα Ίσα τους απεχθάνεται . Ενδιαφέρεται Μόνο για αληθινούς φίλους αναγνώστες. Σκοπός της Μαρίας Ρ. η Απομυθοποίηση Ανθρώπων και Θεών.Δεν υπάρχει προορισμός και οι διαδρομές είναι ασχημάτιστες.

Η Γη πυρπολείται απο υπ-ανθρώπους αλλά εμείς ακόμα υπάρχουμε και κανείς δεν μπορεί να μας στερήσει τη ξιφολόγχη των λέξεων

Alex Papadiamantis

Blog Archive