31 Οκτ 2015

Σαρκοφάγοι θεοί



Μικρά κυπαρισσάκια
που μου γνέφουν από μακριά
ρίχνουν τον ίσκιο τους
στη πεινασμένη γη
Εγώ
μια μικρή λευκή σαύρα
που ξέβαψα
ανάμεσα στα σύρματα και στην αρμύρα
κάθε που βράδυ έρχεται
κλέβω φως απ’το φεγγάρι
και πλέκω θρήνους
πάνω στ’ανάλγητο
πέτρινο σπίτι μου


 «Αχ Μαρία
στημένες μάχες
πολεμάς ...


Κάθε βράδυ
σηκώνω λίγο το φουστάνι
για να χωρέσει
ο κόσμος που σε σκοτώνει

Καθώς έρχεται ο χειμώνας
κατεβαίνουν όλο και πιο νότια
τ’αρπακτικά
Σύννεφο στο σύννεφο
κατασπαράζουν του μέλλοντος
τα τρυφερά χεράκια

Μου αρέσει το πρωί
όταν όλες οι μνήμες
μπερδεμένες στ’αγουροξυπνημένα μάτια,
γυρεύουν γρίλιες ανοιχτές
ν’αποδράσουν

αλλά προσκρούουν
στα τείχη του αίσχους

το καλύτερο όμως είναι
πως δεν μπορώ να με κατηγορήσω
για ακαταστασία

Κρυφή Συνένοχος
Στις εκτρώσεις
τακτοποιημένων υποθέσεων

Τελώ Φόνους
Συμμορφωμένων Παραισθήσεων
Με αχτένιστα τα βλέφαρα
βολικής συγκατάβασης
γεμίζω τη κλεψύδρα μου
με κλεμμένες ψυχές

κάποτε ακόμα
κι οι αιμοδιψείς θεοί
πεθαίνουν
Τα κέρδη τους σκορπίζονται
στον άνεμο
ενώ οι ίδιοι σαπίζουνε στο χώμα

Τότε θ'αδειάσω
στους διαδρόμους
των άδειων ναών
τη γεμάτη κλεψύδρα

για να προλάβω
τα επόμενα σαρκοφάγα όρνια...»



Μαρία Ροδοπούλου

23 Οκτ 2015

Μαγικές ιδιότητες



Ο άνθρωπος όπως και το ξύλο έχει μαγικές ιδιότητες
Όσοι δεν το πιστεύουμε παραμένουμε φυλακισμένοι
ασπρόμαυρες μαριονέτες σε φτηνά κάδρα
κρεμασμένα σε πολυσύχναστες εισόδους.
Και τι έγινε αν στα μάτια μας
σφιχτά κρατούμε ένα απάτητο βουνό
ένα άπιαστο κύμα
ή ένα φεγγάρι
που μόνο σε εμάς κλείνει το μάτι;
Και τι έγινε αν νουθετούμε ή ακολουθούμε συμβουλές
Αχ φιλόσοφους με εισαγωγικά και μη που θα μπορούσα εδώ
μπροστά μας να φέρω
Αλλά είναι άδικo να νοικιάζεις αλήθειες
όταν δεν παραδέχεσαι την δική σου

Εδώ φοράμε τα ξύλινα παπούτσια στα πόδια μας
και αφήνουμε το αίμα στην γλώσσα
μου γράφει η φίλη
που μετρά και ξαναμετρά τις πατημασιές στην πύλη

Εμείς περπατάμε ξυπόλητοι και ποδένουμε το πρόσωπο, της απαντώ
Όμως βλέπεις τίποτε δεν είναι τυχαίο
αλλά κατά ένα περίεργο τρόπο όλα είναι συμπτωματικά

Μα η αγάπη είναι αναπόφευκτη, γκρινιάζει

Πάντα σιωπώ σε αυτό το σημείο
Όταν βρέχει φροντίζω να έχω ομπρέλα στο μέτωπο
κι αδιάβροχο στην άποψη

Το ξύλο αποκτά 'ακουστικές' ιδιότητες
καθώς γερνά σε ήπιο καλοκαίρι
και φιλεύσπλαχνο χειμώνα.
Κι ο άνθρωπος αποκτά την ερμηνεία
όταν θεριεύει χωρίς ν' αφήνει όνειρα να τον στοιχειώνουν

Όσα μακρινά νησιά κι αν ζωγραφίσεις
κάποτε θα χαθούν στο ύψος της θάλασσας
αν δεν προλάβεις να τα κάμεις αναμνήσεις σου
κι εσύ γκρίζα υπενθύμιση θα μείνεις
κουρελιασμένο σκίτσο
που αρκέστηκε στα καρβουνιασμένα δάκτυλα
αδιάφορης αφήγησης

Θα 'θελα να δω έστω έναν από τους ίσκιους μας
να σκίζει τον έτοιμο καμβά







Μαρία Ροδοπούλου

10 Οκτ 2015

Τα βαγόνια της χολέρας




Υπάρχουνε βαγόνια
με τζάμια σκοτεινά
και αλεξίσφαιρη τη σιωπή
στους πολυσύχναστους σταθμούς
Απαρατήρητα αλλάζουνε συρμούς
όπως τα τρωκτικά αποβιβάζονται
από το χθεσινό ναυάγιο στ αυριανό
Ανώνυμοι στρατώνες
όπου αλυσοδεμένες κρατιούνται
οι αντιρρήσεις
Κάτω από τα κρεβάτια τους
θεριεύουν λοιμώδεις νεκροί  
Πρόσωπα
με πουκάμισα φιδιού στα μάτια
ξεπατικώνουν την πείνα
Εγώ
μια μικρή μαύρη τρύπα
στο κέντρο της αναμονής
οριστικής κατεδάφισης
Η αγωνία της προσμονής
διαρκεί πάντα πιο πολύ του αποτελέσματος

Υπάρχουνε βαγόνια
με τζάμια παγωμένα
και πρησμένη τη σιωπή
στ ανύποπτα καταφύγια
Κουκουλωμένα αλλάζουνε πόλεις
όπως η χολέρα μεταδίδεται
από το δείπνο στο πρόγευμα
Ένστολα εργαλεία
με μαεστρία στύβουν
το νερό από το σώμα
Κάτω
πιο κάτω σου λέω
από το προσκέφαλό μας
παραμονεύουν
Και η ταπείνωση
επιθέτων ορφανή
γίνεται η μάνα μας


Εγώ
μια μικρή μαύρη τρύπα
στο επίκεντρο της υπομονής
 τεντωμένης σκουριάς
Κανείς δεν ανασαίνει τα μαλλιά μου
Κώφευσε ο κόσμος
τυφλώθηκε η αλήθεια
οι ουρανοί έστρεψαν αλλού το βλέμμα
Το χώμα δεν μου μιλά πια
μα ούτε κι οι ορίζοντες
χαρίζουνε του φεγγαριού την καντάδα
στα κλειστά παραθύρια

Κι εσύ
Εσύ
μακρινός κωπηλάτης
έκοψες τις προδοσίες στην μέση
και με ψάχνεις
ανάμεσα στα τραίνα της φυγής
με ένα μόνο αντικλείδι  
και ολόκληρη
στ ανθρώπινο πρόσωπό σου
την αγάπη
Μα δεν είμαστε ‘λεύτεροι σου λέω
ν αγκαλιαστούμε
ούτε σαν πλαγιάζουνε
τα βλέφαρα στα μάγουλα
μήτε σαν ν ακούμε
να τρίζει ο άνεμος τα δόντια

Δούλοι είμαστε κατεψυγμένης πορείας
Κι αυτό που τρώει τα σωθικά μας
Όνομα δεν έχει

Φοβάμαι να φωνάξω
φοβάμαι να ρωτήσω
μήπως πάλι λάθος ξεστομίσω
μήπως είναι αργά
μήπως πάλι πληγωθώ
και σαν ξημερώσει
ακόμα θα ‘μαι επιβάτης
στα βαγόνια που σκοτώνουν την κραυγή


Μαρία Ροδοπούλου

απ'το βιβλίο "Είμαι Πολλές"
εκδόσεις Ιδεόγραμμα, 2013

3 Οκτ 2015

Μονοπόδαρες επιθυμίες


Το μόνο που εισέπραξα κοιτώντας προς τα πάνω,

είπε ο μονόχειρας ζητιάνος κουλουριασμένος στα λευκά μαρμάρινα σκαλιά – σαν να είχαν αφοδεύσει οι θεοί την αγωνία τους όλη στα μυρωδάτα πόδια μου αλλά επειδή δεν θα άντεχα την θλίψη τους μονομιάς να καταπιώ παρακράτησαν χαρτόσημο ανεξόφλητης λύπης το δεξί του χέρι –

ήταν η γνωριμία με ένα περαστικό δρυοκολάπτη. 
Το πετούμενο για να μου δείξει την ευγνωμοσύνη του με κουτσούλησε στο αριστερό μάτι. Από τότε βγήκα στην επαιτεία. 
Δεν μπορώ να βλέπω μόνο την μία ακάθαρτη πλευρά του κόσμου.

Ξεγελιέμαι, αγαπητά μου πόδια και ανθίζω γιασεμιά στα δεξιά. Και πως στην ταρίχευση θα οδηγηθώ αν ακόμα ελπίδα χορταριάζω έστω και πλάι στους ξεχειλισμένους υπόνομους που με ελεούν φαρμακοποιό αγάπη; Tην ίδια συνταγή μοιράζουν στους πάσχοντες από έλλειψη μούχλας.

Αλίμονο ακόμα και η πιο ειλικρινής εξομολόγηση δεν σταματά το (α)καθαρτήριο να ανακυκλώνεται. Είναι φτενή, η καρμπόν , απόγνωση και καταπολεμά την δυσκοιλιότητα, μουρμούρισε ένας θεός και έκανε λίγο πιο αριστερά για να μην τον πετύχουν οι αναθυμιάσεις από τις ικεσίες.

Και κάπως έτσι γερνάνε οι μέρες μας
εδώ στα παραπλανητικά τοπία σάπιας πόλης
γράφοντας επιστολές στις πεθαμένες μήτρες
ζωντανών ερπετών

"τι όμορφα που υποκλίνεστε στο πιάτο με την φακή
που μαγειρέψατε κάποτε με τα περισσευούμενα σάλια
μονοπόδαρης επιθυμίας."


Μαρία Ροδοπούλου

Dark Virtual Poetry

Dark Virtual Poetry σημαίνει αποκάλυψη της Σκοτεινής Ανθρώπινης Πλευράς. Δεν στοχεύει στην Εσταύρωση Πιστεύω ούτε στη γελοιοποίηση Ηθών. Δεν υποκύπτει όμως στους συντηρητικούς ευνούχους, αξιολύπητα τέκνα μιας ανέραστης, νεκρής κοινωνίας. Δεν διαφημίζει , δεν ψάχνει για οπαδούς. Ίσα Ίσα τους απεχθάνεται . Ενδιαφέρεται Μόνο για αληθινούς φίλους αναγνώστες. Σκοπός της Μαρίας Ρ. η Απομυθοποίηση Ανθρώπων και Θεών.Δεν υπάρχει προορισμός και οι διαδρομές είναι ασχημάτιστες.

Η Γη πυρπολείται απο υπ-ανθρώπους αλλά εμείς ακόμα υπάρχουμε και κανείς δεν μπορεί να μας στερήσει τη ξιφολόγχη των λέξεων

Αλλά πάντα
υπάρχει το αύριο
που γεννά νέες προσδοκίες
νέα αινίγματα
νέα θαύματα

Σήμερα θ’ αρκεστούμε
στη σιωπή


Μ.Ρ
Οι υποτελείς μέρες
σπαταλώνται άνετα
στην αυτοτελή μας δυστυχία
καθώς τρέφονται
τα γύφτικα ερπετά
απ'την αυτάρκεια
του πόνου μας


Μ.Ρ.

Alex Papadiamantis

Blog Archive

Dark visual Poetry's Music