17 Σεπ 2017

25η ημέρα κατολίσθησης




Κατάλαβε ότι είχε ξημερώσει
   από τις σταλαγματιές
          που κυλούσαν νωχελικά στο παράθυρο
Όλοι οι δρόμοι
    ρευστοποιημένοι
           χαμένοι
               διαγραμμένες πορείες



Όχι δεν ήταν βροχή
         οι δικές της σταγόνες ήταν πια κίτρινες
            σαν να έφτυνε φλέμα ο ουρανός
κι Εσύ ετοιμοθάνατος;
    Ή μήπως…;

Σηκώθηκε αργά από το κρεβάτι
         εκείνο έτριξε ανυπόμονα
στάθηκε στο παράθυρο
     ανδρείκελο τοπίο
        κατάματα την κοίταξε

έφερε στα χείλη μια ξεθωριασμένη κούπα
και υποκρίθηκε ότι έπινε καφέ
Είχε τελειώσει μέρες τώρα
αλλά μια μυρωδιά απόμακρη σαν τον θεό
ακόμα την σαγήνευε

       Κάτω από την μουριά
κάτι σαπισμένο
         ένα κοράκι  προγευμάτιζε
              σιτεμένη σάρκα
                  βγαλμένα μάτια
                      μαυρισμένη γλώσσα
ένα περίστροφο  
στο κράσπεδο σπασμένου πεζοδρομίου
       άδειοι κάλυκες
τόσες εκδοχές
   αλλά η φρίκη μία

Παλιά
τρύπια
μαδημένη ρεντιγκότα
          Κανείς δεν διανυκτερεύει
                      συνήθως
στην αιωνιότητα

Εκτός από τους νεκρούς σταθμάρχες
               μέχρι χθες
άκουγε έναν από αυτούς
Όλη μέρα πυροβολούσε
γελούσε σαν πεινασμένη ύαινα

Τι γλαφυρό σκέφτηκε
φέρνοντας την βρώμικη κούπα στα χείλη

Οι χθεσινοί συνδαιτυμόνες
σημερινό πρόγευμα

Ακόμα κι ο τρόμος
έχει μια χροιά χιούμορ
έστω και θανατηφόρου


Μαρία Ροδοπούλου

8 Σεπ 2017

26η ημέρα κατολίσθησης




Απρόσμενα  σήμερα

   ώρα μεσημεριανή
που ακόμα και οι κραυγές των λύκων σωπαίνουν
   αποχαυνωμένα σαγόνια
           μες στην ομίχλη αξημέρωτης σιέστας

σίγησε ο ασύρματος


   ο τελευταίος θόρυβος θύμιζε
       ρόγχο ετοιμοθάνατου τζίτζικα
              θέρος που ψυχορραγεί
                  στις χαράδρες που χωρίζουν τα φρύδια
κοίταξε την μοναδική φωτογραφία
           που στόλιζε το μεγάλο κορμό ξύλου
πεθαμένη κι αυτή εδώ και καιρό
          ήρθε να συμπληρώσει το μοτίβο
                     του αφανισμού


Στάθηκε στη μέση της καμπίνας
         και προσπάθησε να κλάψει
ό, τι πιο οδυνηρό σκέφτηκε το σαράκι
         ροκανίζοντας  το αδύναμο σημείο

Να προσπαθείς και να μην μπορείς…

Αλλά συνέχισε απτόητο
Όσο εκείνη προσπαθούσε να ξεκολλήσει
        από την κορνίζα

Μια πόζα εδώ
     ένα κενό εκεί
λίγο παραπέρα
        ένα πτώμα που ανασαίνει

Ε και;
       
Μήπως αλλάζει έτσι
   το τέλος χρώμα;






Μαρία Ροδοπούλου
           

30 Αυγ 2017

27η ημέρα κατολίσθησης


          Η απώλεια ξεκινάει από τα πόδια
Οι ανάπηρες έξοδοι
         πράσινα φανάρια
              απατηλής φαγούρας
Τα τέρατα παραβιάζουν σιγά-σιγά
       το δυτικό παράθυρο
από τα ανατολικά ακούγεται
     η τρομπέτα της ανακωχής

οι στρατιώτες  γδύνονται της αφορμής
       αναίτιοι
μοιραίοι
     αθώοι
         η σπασμένη γνάθος  ενός  αποξηραμένου
                σιντριβανιού    

Μια ολόκληρη ήπειρος
         καταποντίζεται στα σάπια κανάλια
                των δαχτύλων
νεκρά έντομα στολίζουν τα νύχια

σπρώξε
    σπρώξε
          σπρώξε
             πέντε λευκά λουλούδια                                    σ’ ετοιμοθάνατη συναυλία

ταριχευτές και ταριχευμένοι

Όλη νύχτα συνεχιζόταν η κατολίσθηση
          ανάμεσα  στις τρύπες του χάους
              στήνουν μαιευτήριο οι κάμπιες
Τα βράχια πέφτουν αμείλικτα

     Μέχρι πριν λίγες μέρες
         έπεφτε μια απαλή βροχή
καθησυχαστική
        τρυφερή
      δούρεια
           τροφός ονειρώξεων
ένα κομμάτι ουρανού
            ξαφνικά
καπέλωσε τα νέφη
   τράβηξε εξάσφαιρο κολτ

και γέμισε η στεριά
           βεδουίνες πέτρες

νεκρός ο χαλίφης
      πάνω στην αποσκελετωμένη
                       κελεμπία
νυχτερίδες σκεπάζουν
        τα πόδια
            τις γάμπες
τα υπόλοιπα δικαιώνουν τις κάμπιες

Προτελευταία μέρα
              προτελευταία σφαίρα…





Μαρία Ροδοπούλου

20 Αυγ 2017

28η ημέρα κατολίσθησης


Καταλαβαίνεις το τέλος
αλλά δεν το κατανοείς
Παρόλα αυτά
εκείνο
ακάθεκτο
ρίχνει στάχτη στα μάτια
του ανατολικού παράθυρου
καθώς παρελαύνει καμαρωτό
στο φαγωμένο παρκέ
ενώ εκείνη
αποχαυνωμένη
στο κρεβάτι
με τον χαλασμένο σουμιέ
μετράει λακκούβες στο σώμα
στα χέρια κρατά σφεντόνα
και φοβερίζει το σκοτάδι
Την πρώτη μέρα
που ξεκίνησε η κατολίσθηση
σκέφτηκε  ότι δεν ήταν τίποτε άλλο
παρά μια συνηθισμένη απαρίθμηση
των ρουσφετιών
της καταραμένης μοίρας
προς τα περβάζια τ’ουρανού

28η μέρα κατολίσθησης
και κείνη σταμάτησε να μετράει
τα χελιδόνια που στόλιζαν τα χέρια
Η πτώση συνεχίζεται
χωρίς εκείνη


Μαρία Ροδοπούλου

Dark Virtual Poetry

Dark Virtual Poetry σημαίνει αποκάλυψη της Σκοτεινής Ανθρώπινης Πλευράς. Δεν στοχεύει στην Εσταύρωση Πιστεύω ούτε στη γελοιοποίηση Ηθών. Δεν υποκύπτει όμως στους συντηρητικούς ευνούχους, αξιολύπητα τέκνα μιας ανέραστης, νεκρής κοινωνίας. Δεν διαφημίζει , δεν ψάχνει για οπαδούς. Ίσα Ίσα τους απεχθάνεται . Ενδιαφέρεται Μόνο για αληθινούς φίλους αναγνώστες. Σκοπός της Μαρίας Ρ. η Απομυθοποίηση Ανθρώπων και Θεών.Δεν υπάρχει προορισμός και οι διαδρομές είναι ασχημάτιστες.

Η Γη πυρπολείται απο υπ-ανθρώπους αλλά εμείς ακόμα υπάρχουμε και κανείς δεν μπορεί να μας στερήσει τη ξιφολόγχη των λέξεων

Αλλά πάντα
υπάρχει το αύριο
που γεννά νέες προσδοκίες
νέα αινίγματα
νέα θαύματα

Σήμερα θ’ αρκεστούμε
στη σιωπή


Μ.Ρ
Οι υποτελείς μέρες
σπαταλώνται άνετα
στην αυτοτελή μας δυστυχία
καθώς τρέφονται
τα γύφτικα ερπετά
απ'την αυτάρκεια
του πόνου μας


Μ.Ρ.

Alex Papadiamantis

Blog Archive

DVP Choice of music