18 Νοε 2017

5 Νοε 2017

19η ημέρα κατολίσθησης



Τίποτα δεν ξεγελά το παρόν
όσο μια καλή μπουκιά
από κάτι που αγάπησες



Η μνήμη έχει μια περίεργη ικανότητα
Μια αξιοθαύμαστη
ανελέητη
απάνθρωπη
ιδιότητα
Είναι επιλεκτική

Καθησυχάζει το παρόν
ξεγελάει το μέλλον
καλύπτει το παρελθόν
όσο χαϊδολογιέται αναίσχυντα
στα κουφώματα του γίγνεσθαι

ψιθύρισε στον τετράποδο φίλο της
με το μαχαίρι υψωμένο

Μη σε ξεγελάει το κτύπημα της καμπάνας

Άλλο ένα φάντασμα
που περπατά στον απόηχο της ευκαιριακής ελπίδας

Και η μνήμη

just another bitch in a heat

Όσο εμείς θα γεμίζουμε στομάχια
με το νεκρό σου γάβγισμα
αγαπημένε
πολύτιμε
χορταστικέ φίλε

Από σεβασμό
στο τέλος
δεν γλείφει τα δάκτυλα

Αλλά ο ήχος του συντρόφου της
που ξερνάει ψυχή
της θυμίζει την προσποίηση
της μετάνοιας
σαν την θεία Θέκλα
που κάθε Κυριακή έκλαιγε
τον νεκρό της σύζυγο

έχει ο καιρός ταΐσματα
πότε τρώω εγώ
κάποτε τρως εσύ
είπε στο άδειο πιάτο
στον επόμενο τόνο
θα ρίξω τα κοκαλάκια ζάρια
μπορεί μάγισσα να μην γίνω
αλλά θα αποφύγω την μετάνοια
σε μελλοντικές κρούσεις
μιας παρανοϊκής καμπάνας

τελείωσε γλείφοντας με μανία
ένα μικρό οστό...




Μαρία Ροδοπούλου



1 Νοε 2017

20η ημέρα κατολίσθησης





ένα αίνιγμα
και δυο κορμιά...
Προσπαθεί ακόμα
να ξεσηκώσει τις παροιμίες
εναντίον των γεγονότων




Φυσικά
δεν θυμόταν πως είχε ξεκινήσει όλο αυτό
Στεκόταν στην γωνία της κάμαρας
που μύριζε κλεισούρα
ανθρώπινο χνώτο
κάτουρο σκύλου
κάπου κάτι έχει περισσέψει
τα πιάτα στοιβαγμένα σε βρώμικο νεροχύτη
σαν τους εφιάλτες σε πάρτι σουαρέ
σκέφτηκε
η βρύση αρνείται να στάξει
να δροσίσει λίγο φρίκη
πυρετός
κι  ένας επαίτης αίματος ουρλιάζει
Απαντούν τα θεριά
κανείς δεν σώνεται
Η αδαμάντινη λογική της πραγματικότητας
χαράζει βαθιά
ο νέος πόνος είναι η γεωμετρική πρόοδος
των παλαιοτέρων
Σταμάτησε το ρολόι του τοίχου
να θυμίζει την αυγή
για να μην μιλήσουμε για τα κοιμητήρια
κακοραμμένα αστεία στα πρόσωπα
που στριμώχνονται στα τζάμια
ίσα-ίσα για να τραβήξουν μια βαθιά τζούρα
αίματος
Ο διάδρομος μέχρι την εξώπορτα ολοένα μάκραινε
μέχρι που άρχισε να συρρικνώνεται
τη μέρα που πτώχευσε η ζωή
Το βάζο μας στέργει σάπια κλωνάρια
ακατοίκητα γέρνουν προς το μέρος της
Ακριβώς απέναντι από το σπίτι της
υπάρχει μια ιτιά
είχε χαράξει τα αρχικά τους πάνω της
πώς θα μπορούσε να αγαπάει
χωρίς να πληγώσει κάτι
έστω και ένα μοναχικό δέντρο;
Τώρα κατοικείται
Δυο κρεμασμένοι στα κλαριά της
χορεύουν όλη μέρα
όλη νύχτα
δεν κοιμούνται
δεν ανασαίνουν
πεινάνε
πεινάνε πολύ
αλλά χορεύουν
ξυπόλυτη περπατάει προς το μέρος του
πάνε μέρες που δεν σηκώνεται
τον τραβάει με το ζόρι
βάζει τα χέρια στους ώμους
κι αρχίσουν να χορεύουν
αργά όμως
λικνίζονται αργά
Ακόμα δεν έχει έρθει η ώρα
ν’ ακολουθήσουν τον χορό των κρεμασμένων

Η σύγκρουση με την απέναντι αλήθεια
πρέπει να είναι απόλυτα συγχρονισμένη
για να μην στάζουν απορίες τα μάτια

Γκρεμίζομαι
σκέφτηκε
πεινάω
σκέφτηκε
και συνέχισε να λικνίζεται
στην νωθρή αγκαλιά




Μαρία Ροδοπούλου




19 Οκτ 2017

21η μέρα Κατολίσθησης



Αλλά τώρα
κάποιες φορές ακούει τα βήματά του
αργά
θανάσιμα
άσκοπα
όπως ακριβώς την κοιτάει ο έξω κόσμος
ανεξιχνίαστος προορισμός το βλέμμα
"σου αντιγυρίζει την άβυσσο"


Ποτέ δεν πίστευε
    στ αδέξια βήματα της μοίρας
Αλλά ξάφνου
        έπαθε παράκρουση το μονοπάτι της
με μια ψυχρή διαύγεια
     σάρωσε
        ό, τι μέχρι τώρα θαρρούσε αήττητα
η ανατολή
        πια
ξεκινά ανίατη
       από την δύση
και καταλήγει στα σανατόρια του νότου

Φαρμάκι
   το ελάχιστο νερό
στάζει μαυρίλα η φύση

ένα πάτσουγορκ αρρώστιας
       κάνει απλωτές στον ουρανό
κι οι πληγές του
         μάραναν τους αγρούς

Χθες βράδυ στάθηκε διστακτικός
           στο άνοιγμα της πόρτας
Την κοίταξε κι έκλεισε με πάταγο
         την είσοδο στα θεριά
               έρχονταν λιμασμένα ξοπίσω του
Ανέβηκε τις σκάλες
       αφήνοντας πίσω του μικρά κόκκινα ψίχουλα
Ο Χάνσελ ψυχορραγεί
     κι αυτή
          στο παλιό πληγωμένο τραπέζι
               καθισμένη
κοιτά τα χέρια της
        Μας τέλεψαν οι καιροί των ανιχνεύσεων
μουρμούρισε

Το λιβάνι στη σοφίτα
         καιγόταν μέχρι κοντά χαράματα
ανυποψίαστο
        για το σήμερα

Κάποτε θα ξοδέψω μια ολόκληρη ζωή
           αγαπώντας το παρελθόν
είπε εκείνος
         πριν μείνει για πάντα στο παρόν

 
                                               Σαν το όνειρο
                                                   που δεν έζησε
                                               έτσι κι η ζωή
                                                  ένας δρόμος
                                                      

που δεν έβγαζε πουθενά...



Μαρία Ροδοπούλου

12 Οκτ 2017

22η ημέρα Κατολίσθησης



Βαραίνει τα βλέφαρα ο θάνατος
όταν πάλι πεταρίσουν
χλωμές σκηνές η προβολή


Ένας γδούπος στο μπάνιο
   Όλες οι προφητείες, κάποτε,
αληθινές σε ορκίζουν
Έκλεισε σφιχτά τα μάτια
       φιμώνω όραση
η ακοή, εξάλλου, εξ αίματος αδερφή
      Ο καθρέφτης
 από πριν είχε ραγίσει
           αγαπημένε
Το πρωί ξεκίνησε ένα γράμμα
   ανακάλυψε ότι είχε ξεχάσει
τις χειροποίητες λέξεις
   ό, τι είχε απομείνει από τα παλιά
    ένα σεμέν κορνιζαρισμένο
    στη βάση της σκάλας
«τόσο κοντά αλλά μακριά σου»
   Το πατάκι της εξώπορτας
         έχει βρωμίσει
κι αυτός απόμακρη θύμηση

     Πυρκαγιά στο πουθενά
πάγος στη Σαχάρα

μετά τη σιωπή
   κινά ο τρόμος το ταξίδι

10 σκαλιά
   ένας θάνατος
και μια σταλιά αίμα
             τους κρατάει χωριστά

Για πόσο ακόμα;




Μαρία Ροδοπούλου

9 Οκτ 2017

23η ημέρα Κατολίσθησης



Οι ανταύγειες
πρόσφατου παρελθόντος
σπάνε σε ανέκφραστα μάτια
σούρσιμο
καλλιεργημένων
νεκρών ποδιών
άναρθρες κραυγές
και μια ανήμερη αθωότητα
στα πεινασμένα σαγόνια
Η κάμαρη  
άδειες μνήμες
σταματημένα βαγόνια τα θεριά
ξεπηδούν απ’ τη σάρκα του
κι όμως υπάρχει μια τρυφερότητα
στην λησμονιά της ανθρωπιάς

Παρόλα αυτά
χθες βράδυ άνθισε για πρώτη φορά
το νυχτολούλουδο

αθόρυβα

Ανίδεο
σκληρό
σκορπάει τη μυρωδιά
ανάμεσα στην ανυπεράσπιστη φρίκη
των τελευταίων ημερών

Εξάλλου
οι εκδοχές ανθρώπων
είναι αδιάφορες



Μαρία Ροδοπούλου

Dark Virtual Poetry

Dark Virtual Poetry σημαίνει αποκάλυψη της Σκοτεινής Ανθρώπινης Πλευράς. Δεν στοχεύει στην Εσταύρωση Πιστεύω ούτε στη γελοιοποίηση Ηθών. Δεν υποκύπτει όμως στους συντηρητικούς ευνούχους, αξιολύπητα τέκνα μιας ανέραστης, νεκρής κοινωνίας. Δεν διαφημίζει , δεν ψάχνει για οπαδούς. Ίσα Ίσα τους απεχθάνεται . Ενδιαφέρεται Μόνο για αληθινούς φίλους αναγνώστες. Σκοπός της Μαρίας Ρ. η Απομυθοποίηση Ανθρώπων και Θεών.Δεν υπάρχει προορισμός και οι διαδρομές είναι ασχημάτιστες.

Η Γη πυρπολείται απο υπ-ανθρώπους αλλά εμείς ακόμα υπάρχουμε και κανείς δεν μπορεί να μας στερήσει τη ξιφολόγχη των λέξεων

Αλλά πάντα
υπάρχει το αύριο
που γεννά νέες προσδοκίες
νέα αινίγματα
νέα θαύματα

Σήμερα θ’ αρκεστούμε
στη σιωπή


Μ.Ρ
Οι υποτελείς μέρες
σπαταλώνται άνετα
στην αυτοτελή μας δυστυχία
καθώς τρέφονται
τα γύφτικα ερπετά
απ'την αυτάρκεια
του πόνου μας


Μ.Ρ.

Alex Papadiamantis

Blog Archive

DVP Choice of music