22 Δεκ 2013

Σαν μία μικρή μαντεμένια στόφα


Ἀλλὰ
ὑπάρχουν πράγματα ποὺ ἀγνοοῦμε ἢ μᾶς ἀγνοοῦν 

Ἀφοῦ διαμαρτύρεσαι θὰ σοὺ πῶ
Βλέπω πίσω ἀπὸ τὶς σκιὲς
Πίσω ἀπὸ τὸ δωμάτιο ποὺ ἔχει πιάσει ρίζες
Τὸ σῶμα μου μία ὄμορφη κυψέλη
Τὰ χέρια ποὺ κλείνουν τὰ μάτια αἱμορραγοῦν πιθανότητες
Οἱ ἄνθρωποι εἶναι σὰ μικρὲς καμινάδες
Κάποιοι μεγαλώνουν καὶ γίνονται φουγάρα πλοίων
Ἐνοικιάζουν τὸν πνιγμό τους στὸ πρῶτο τυχαῖο ναυάγιο
Ὁ Τιτανικὸς σὲ ἐπαναλήψεις
ἢ ἂν προτιμᾶς ἡ κοκκινοσκουφίτσα
ποῦ αἰῶνες τώρα παγιδεύει τὸν λύκο
μὲς στὴν κατακόκκινη πείνα της  
Κάποιοι
σὰν ἐμένα
δὲν μεγαλώνουν
Γίνονται χαριτωμένες μαντεμένιες στόφες
Καίγονται
καίγονται
καίγονται
κι ὅμως σχεδὸν ἀλώβητες σκουριάζουν
Εἶναι τὸ νερὸ
σὲ κεῖνες τὶς μικρὲς ἐλάχιστες κυψέλες τους κρυμμένο
Σοὺ τὸ εἶπα
Βλέπω πίσω ἀπὸ τὶς σκιὲς
Πίσω ἀπὸ τὶς ἱστορίες ποὺ ἀφήνουν τὸ ἀποτύπωμά τους
ὅπως τὸ φίδι ἀφήνει τὸ ἴχνος του στὸ φρέσκο γρασίδι
Πίσω ἀπὸ τὶς ἱστορίες ποὺ ἀφήνουν τὸ σημάδι τους
σὰν τὴν ἀνεξίτηλη ρωγμὴ τοῦ ἔρωτα στὸ πρόσωπό μου
Εἶναι δῶρο! 

Stuff like that, ὅπως λέει καὶ ἡ Helen ἀπὸ τὸ Salem
 

Ξέρεις ἐκεῖ ποὺ κάποτε
καίγανε
καίγανε
καίγανε
μικρὲς ὄμορφες ἀθάνατες στόφες


Μαρία Ροδοπούλου

από το βιβλίο "Είμαι Πολλές" εκδόσεις Ιδεόγραμμα.

16 Δεκ 2013

Ανώφελες δωροδοκίες



Οι αλλοτινοί μη αμαρτάνοντες με τα άσπιλα δάχτυλα
που δίσταζαν τις τραχιές κορφές των οροσειρών μου
να ψηλαφίσουν, συγκλονισμένοι με τα χέρια δεμένα στους χρησμούς στέκονται στους πρόποδες της ‘ισημερινής’ στεριάς καθώς κατεβαίνω από τους άπιαστους ουρανούς με το αριστερό χέρι πλειοδοτημένο σε έναν τυχάρπαστο μικρούλι θεό που έχει κουρνιάσει κάτω από την μασχάλη και ψιθυρίζει αμαρτίες στην γερασμένη αορτή. Tο δεξί χέρι κομμένο από τον αγκώνα και κάτω καγχάζει τις περιορισμένες κινήσεις των θεατών και της ξεμυαλισμένης κεντρικής φλέβας. Η επίπεδη γη είναι οφθαλμαπάτη που δίνουν απλόχερα τα βουνά. Αλλά τι σημασία έχουν οι 'γυμναστικές' επιδείξεις του ύψους;
Όλα αυτά συνέβησαν μια συνηθισμένη μέρα σ' ένα συνηθισμένο γυναικείο κορμί. Θα μπορούσε να είναι κάτι το εξαιρετικό αν οι θεατές είχαν τουλάχιστον όλα τα δάχτυλα τους στην σωστή θέση και αριθμημένα.

Πώς να ορίσεις επανάσταση με λειψά όπλα;
Ακόμα και όταν έχω δωροδοκήσει τον πρώτο θεϊκό θαυμαστή μου να ενορχηστρώσει θεαματική κατάβαση κάτι σημαντικό λείπει από την φαντασίωση του ποθητού σεναρίου. 

Υ.Γ.

Πόσο αίμα πρέπει να σπαταληθεί στους πετρόμυλους της πραγματικότητας για να πάρεις χαμπάρι
την ουτοπία;

Μαρία Ροδοπούλου

14 Δεκ 2013

Adagio Last Act



Θα γλιστράς μακριά μου
και θα σκορπίζομαι
χωρίς προσομοιώσεις αυτή την φορά
θα φεύγεις
αφήνοντας ένα
adagio αεράκι
αιωρούμενο πάνω στην νύχτα της μνήμης

Δεν κρυώνω από το τέλος
αλλά ριγώ στην σκέψη
πως κάποτε η ανάμνηση

θα διαβεί οριστικά
το κατώφλι της λήθης






από το βιβλίο "Εμπόδια Φτερά"

Μελοποιημένο από τον συνθέτη Alex Papadiamantis.
Τραγούδι Σύλβια Ευθυμίου

7 Δεκ 2013

Να θυμάσαι


Να θυμάσαι να κοιτάς την απογυμνωμένη γυναίκα
με τα γερασμένα φώτα που τρεμοφέγγουν
μες από τα ερείπια των μαντείων της
Τις μαριονέτες που έχουν στήσει
grant entries στον θάνατο
με τις σκουριασμένες αρθρώσεις της
και τους μικροπωλητές που ξεπουλάνε όσο – όσο
όσα μέλη της ακόμα μπορούν να φαγωθούν

Να μην ξεχνάς όση ώρα κλείνεις την μύτη και το στόμα
για να μην σε παίρνει η μπόχα του τεράστιου παζαριού
να κοιτάς την γυναίκα που συντρίβεται
ανάμεσα στους αλλεπάληλους εφιάλτες

αλλά να καταπίνεις το βογκητό 

Αφού δεν μπόρεσες για κείνη να μιλήσεις
απλά σώπαινε και κοίταζέ την
καθώς πεθαίνετε μαζί
εκείνη απλήρωτη σαπισμένη πουτάνα
Και εσύ εικονικό πιστολάκι
φτιαγμένο μόνο γι αναίμακτες διαδηλώσεις

ούτε την χαρά της σκανδάλης δεν σου έδωσαν
όταν ξεφύτρωνες από την μήτρα της
το πολύ-πολύ μεθαύριο να σου κάνουν
ένα εορταστικό μνημόσυνο
όσο θα πίνουν όλοι εις υγείαν της αφλογιστίας σου


Μαρία Ροδοπούλου

3 Δεκ 2013

Περιττές επεξηγήσεις

Ἔτσι ὑπάρχουν οἱ πολιτεῖες χωρὶς νόημα
σὰν τὸ μοναδικὸ τραγούδι ποὺ ἔμαθε
ἕνα κωφάλαλο παιδὶ
Ἀφοῦ ὅμως ἐπιμένεις θὰ σοὺ πῶ
Εἶναι ποὺ στέγνωσε στὰ περβάζια ὁ καιρὸς
Πεσμένες γέφυρες τὰ μάτια
πρόσωπο δὲν ἀνταμώνουν
Δάκτυλα ἑτοιμόρροπα οὔτε στόμα δὲν ἀγγίζουν
Ἀκατοίκητα τὰ κορμιὰ λησμόνησαν τὴν ἀνάγνωση
Τὰ ‘κᾶνε μούσκεμα ἡ ἀγάπη
κι ἀποχώρησε μὲ σκυμμένο τὸ κεφάλι

Ἔτσι ὑπάρχουν οἱ πολιτεῖες χωρὶς σπαθιὰ
σὰν ποδήλατο ποὺ τοῦ ἔκλεψαν τὶς ρόδες
Τί νὰ τὸ κάνεις τὸ τιμόνι ἐὰν ἡ ταχύτητα σ ἀφήσει
Ἀφοῦ ὅμως ἐπιμένεις θὰ σοὺ πῶ
Εἶναι ποὺ μαχαιρώθηκαν πισώπλατα οἱ ἐλπίδες
Κι ὁ χρόνος μόνο κρίματα βελονιάζει
Ἔγινε ὁ σπαραγμὸς νωθρὸς
Ἀνήμπορος φύλακας εὐνουχισμένων ἡμερῶν
Θρύψαλα ἡ καρδιὰ μὲ ψίχουλα ταΐζει τὴν μονοτονία
Σὲ ἀντίστροφη μέτρηση τὰ ὄνειρα
Ὁ θάνατος δημοφιλὲς γαϊτανάκι
κι ἡ μήτρα μας δημοσία δαπάνη γεννᾶ νεκροὺς

Ἀφοῦ ἐπίμονα, φίλε μου, ρωτᾶς θὰ σοὺ πῶ

σὰν τὰ ναυάγια ποὺ ξεκουράζονται ἀμέριμνα
στὸ ὑπογεγραμμένο ἀναπόφευκτο
ἔτσι ὑπάρχουν οἱ ἄνθρωποι χωρὶς Ἀνθρώπους


Μαρία Ροδοπούλου

από το βιβλίο "Είμαι Πολλές"

Υ.Γ.

Ξέρω πως συγκλονίζεσαι ανάμεσα στους φρεσκοσκαμμένους λάκους.
Ξέχασες όμως να διώξεις το χώμα από τα χέρια σου
πριν τρυφερά κι ανήμπορα δακρύσεις

1 Δεκ 2013

Λήθαργος



Υπάκουοι στο εμβατήριο αμετάπειστης υποστολής
με κόκκινα μάτια και λευκά χείλη
σκυμμένοι στα πέτρινα λουλούδια
σκορπάμε τον τελευταίο πειρασμό
σε ατελέσφορη ανατολή

Ποια μνήμη θα γλυτώσει
 να βαδίζει ανάμεσα στα μνήματα
των λησμονημένων;

Ποιος θα αναζητά τις ναυαγισμένες πόρνες της ελπίδας;

Χειρότεροι κι από τους παγωμένους

εμείς που κείμεθα γκρίζοι
με την γλώσσα παγιδευμένη στην βαβυλώνεια πλησμονή

Καταδυναστευμένοι

καταδικασμένοι
στο ανάγνωσμα χθεσινού λήθαργου



Μαρία Ροδοπούλου



Dark Virtual Poetry

Dark Virtual Poetry σημαίνει αποκάλυψη της Σκοτεινής Ανθρώπινης Πλευράς. Δεν στοχεύει στην Εσταύρωση Πιστεύω ούτε στη γελοιοποίηση Ηθών. Δεν υποκύπτει όμως στους συντηρητικούς ευνούχους, αξιολύπητα τέκνα μιας ανέραστης, νεκρής κοινωνίας. Δεν διαφημίζει , δεν ψάχνει για οπαδούς. Ίσα Ίσα τους απεχθάνεται . Ενδιαφέρεται Μόνο για αληθινούς φίλους αναγνώστες. Σκοπός της Μαρίας Ρ. η Απομυθοποίηση Ανθρώπων και Θεών.Δεν υπάρχει προορισμός και οι διαδρομές είναι ασχημάτιστες.

Η Γη πυρπολείται απο υπ-ανθρώπους αλλά εμείς ακόμα υπάρχουμε και κανείς δεν μπορεί να μας στερήσει τη ξιφολόγχη των λέξεων

Αλλά πάντα
υπάρχει το αύριο
που γεννά νέες προσδοκίες
νέα αινίγματα
νέα θαύματα

Σήμερα θ’ αρκεστούμε
στη σιωπή


Μ.Ρ
Οι υποτελείς μέρες
σπαταλώνται άνετα
στην αυτοτελή μας δυστυχία
καθώς τρέφονται
τα γύφτικα ερπετά
απ'την αυτάρκεια
του πόνου μας


Μ.Ρ.

Alex Papadiamantis

Blog Archive

DVP Choice of music