27 Δεκ 2016

Οι ιστορίες με τα πολλά μάτια

Τι φλυαρία θεέ μου
μόνο και μόνο για να στείλω
νοσταλγίας SOS



Αργότερα θα μιλήσω για τις ιστορίες που έγραψα αλλά δεν με περιείχαν
Τώρα ράβω εκείνον τον λευκό επίδεσμο πάνω στον δανεικό καθρέφτη
ξεχασμένος κι αυτός όπως η θλιβερή ιστορία του καντηλανάφτη
που κάθε τόσο έσβηνε τα μισολιωμένα κεριά αλλά ο διάβολος
στο κατόπι του, έπαιζε παιγνίδια με τα αλλήθωρα μάτια της Μαγδαληνής,

που είχε τάξει, εννοείται, τα στήθια της στους τρούλους και τα χέρια της
στα πολυκαιρισμένα στασίδια, μόνο τα βλέφαρα – ναι αυτά τα βλέφαρα που έπεφταν βαριά σα τις βελούδινες κουρτίνες για τις οποίες τόσο υπερηφανευόταν η θεία μου η Αρχόντω μέχρι  που όταν πέθανε την τυλίξαμε με δαύτες και την στείλαμε στο καλό,
παρέμειναν ανένδοτα σαν ανάπηρα, αμετανόητα πουλιά, «πάρε τουλάχιστον ένα δηλητήριο για το δρόμο της φώναζε ο νεωκόρος αλλά εκείνη προτίμησε να το πιει όλο μονορούφι μπροστά στο άβατο των νεκρών,

όλοι θαυμάσαμε τότε το σιωπηλό κοιμητήρι που χτίστηκε μες σε μια στιγμή πάνω στο ροδαλό της στόμα, για ενθύμιο κρατήσαμε τις ανένταχτες πατούσες της κι ας τρέχουν ανεξέλεγκτες κάθε βράδυ στα εφημερεύοντα για να λάβουν μέρος σε κούρσες απόλυτου τρόμου, εξάλλου ποιος θνητός δεν θυσίασε την απόλυτη σιωπή για μια στιγμή, έστω άρρωστης, αδρεναλίνης

όπως η μητέρα σκότωνε με τέτοια μανία τις μύγες που χαιρόμουν ενδόμυχα για την επικείμενη ώρα της εκδίκησης

ξεχνώντας, φυσικά, ότι ο θάνατος έχει πολλά μάτια κι όσα ποδάρια κι αν έχει κανείς κάποια στιγμή ξεμένει από δρόμους.
Και θα είχα πει ένα τόσο ωραίο τραγούδι αν δεν είχε εμφανιστεί εκείνη η ιστορία να μου θυμίσει πως είχα ξεχάσει την αιωνιότητα. Και, τελικά, όλα ήταν ένα ψέμα αφού ύστερα ανακάλυψα πως όλα τα είχε σκαρώσει ένα μικρό, τρελό γυφτάκι που κάτι αιώνες τώρα προσπαθούσε να μπήξει ένα καρφί στο χιόνι.

Ύστερα θα φανταστώ την ιστορία που δεν είμαι, προς το παρόν προσπαθώ να κλάψω για να λιώσει το χιόνι για να βρω το καρφί για να το δωρίσω στο γύφτο με τα πολλά μάτια.

Μετά θα μπορώ να βάλω τα πόδια στη θέση τους
και να γυρίσω στο τέλος μου.



Μαρία Ροδοπούλου

23 Δεκ 2016

Εποχικά νεκρόφωτα




Αυτά τα εποχικά λαμπιόνια
που σπαθίζουν βίαια την νύχτα
θυμίζουν κακής ποιότητας make up
σε πρόσωπο νεκρού
Κάτω από τις αφέλειες του μασκαρέματος
χαμογελαστό ψυχορραγεί
το
photoshop της ευδαιμονίας
Με προσβάλλει
η μεταμφίεση των ημερών
σ’ ερασιτέχνη γελωτοποιό
ίσα-ίσα για να διασκεδάζει
η αιώνια προσαραγμένη
στα πόδια ψειριασμένου έλατου
κιβωτός διαταραγμένων πιστών

αφήνομαι ακυβέρνητη σανίδα
στα ελώδη μάτια ενάρετης υποκρισίας

Αυτά τα εποχικά νεκρόφωτα
που βιάζουν το βελούδινο της νύχτας
μοιάζουν με αιμοδιψή τρωκτικά του φωτός
ξεφτιλίζουν το σκοτάδι μου...

Και γίνομαι σκληρή
άτεγκτη
ένα θαυματουργό φέρετρο

όπως ο προσωρινός θεός τους


Μαρία Ροδοπούλου

18 Δεκ 2016

Το ψωμί των νεκρών



Τα βράδια
καθαρίζει το σιτάρι
το πλένει με προσοχή
το πασπαλίζει κανέλα ζάχαρη
στο τέλος τα καρύδια
Όταν χαράξει βγαίνει έξω
στα κρυφά
και το πετάει όλο στο χορτάρι
Ποτέ δεν λέει το χώμα όχι


Έχω πολλές φορές
μείνει ανυπεράσπιστη
μπροστά σε μπαλωμένα χαμόγελα
σε μάτια που θυμίζουν έντονα
κλεπταποδόχους
Μικροπωλητές
μπαγιάτικου αντίδωρου

Ιστορίες
που λένε με δάκρυα στο στόμα
και με βλέφαρα στεγνά

Βλέπω
την παραμορφωμένη αντανάκλαση
φωταγωγημένης ανάσας
παρωδία έναστρου ουρανού
φάρσα τεχνητού φωτός
φοράει την λάμψη
όπως ο γέρος φοράει με καμάρι
την ολοκαίνουρια κατάλευκη μασέλα
Όλη μέρα
μπουσουλάει στο γέρικο στόμα
προσποιείται πως είναι ζωντανή

Κάθονται γύρω από το στρογγυλό τραπέζι
όπως οι πεθαμένοι σταυροφόροι του τίποτα
μοιράζονται μασουλώντας ανόρεχτα
τις σημαίες
τα τρόπαια
τα κειμήλια
τη σάρκα
τις ροζιασμένες παλάμες γύφτικου άρτου

Αλλά υπάρχουν
γυναίκες που ζουν
μοναχικά
απομονωμένα
σε σκοτεινά ενυδρεία
μαζεύουν λέξη-λέξη
όλα τα χρεωμένα παραμύθια
της ανθρωπότητας

Αφομοιώνομαι
στα ζεστά
νοτισμένα
ανεξόφλητα
μάτια
Βυθίζομαι σε ένα υγρό διδασκαλείο
Επιστροφή μασέλας στον αποστολέα

Αρνούμαι να φάω
τον άρτο των νεκρών



Μαρία Ροδοπούλου

11 Δεκ 2016

Ημικύκλιοι κανιβαλισμοί



Ανεπίδεκτη μαθήσεως
στους
ημικύκλιους κανιβαλισμούς
Σκαλοπάτια οδυνηρά γεμάτα
στρέφονται εναντίον μου
πλήρως οπλισμένα
Συνεργός στο έγκλημα
οι καμένες ψευδαισθήσεις
και τα στυγνά τύμπανα
αναπόφευκτου Δεκέμβρη
   
 και να σκεφτεί κανείς
 πως όλη νύχτα ξεφλούδιζα
 προσεχτικά  τα όνειρα
και τάιζα τη πεινασμένη λύπη σου
αλλά εσύ επέμενες

Μπάζει μίσος
όλοι γεννηθήκαμε από νεκρούς
στις γωνίες συσσωρεύονται οι χαρτορίχτρες
έχουν ανάψει τις χύτρες
τους τρέχουν τα σάλια
οι άνθρωποι αφομοιώνουν  τις κρεμάλες
στην ηλεκτρική καρέκλα ο ουρανός
σιγοψήνεται
τα σκυλιά έχουν ακονίσει τα μαχαίρια
 γλείφονται ανυπόμονα
 κι εσύ ακόμα ξεσκονίζεις
θαλασσοδαρμένη αιωνιότητα

Θα κλειδώσω τη ζωή στους καρπούς
των ωκεανών σου
Εκεί θα με βρουν
κειμήλιο πρώην αιωνιότητας
κρυμμένη σε μικρά κατάλευκα οστά

Τόσο θνητή
τόσο ελάχιστη
Τόσο πρόσκαιρη
Όταν βρέχει οι πρώτοι
που ποτίζονται είναι οι νεκροί

Έρημος γυναίκα
αναζητά απελπισμένα
το πηγάδι που κατασχέθηκε από τον Θάνατο
Στο πλάι της μια λεοπάρδαλη
με χωμένο το κεφάλι
στην υγρασία των πεθαμένων

Τριγυρνούν ασταμάτητα
υφαίνοντας η μία τα μάτια της άλλης
Η έρημος γυναίκα κι η κλέφτρα λεοπάρδαλη


Ναι
η απόγνωση είναι ένας τρόπος
για να υπάρχεις
άλλη επιλογή ο ημικύκλιος κανιβαλισμός







Μαρία Ροδοπούλου

Dark Virtual Poetry

Dark Virtual Poetry σημαίνει αποκάλυψη της Σκοτεινής Ανθρώπινης Πλευράς. Δεν στοχεύει στην Εσταύρωση Πιστεύω ούτε στη γελοιοποίηση Ηθών. Δεν υποκύπτει όμως στους συντηρητικούς ευνούχους, αξιολύπητα τέκνα μιας ανέραστης, νεκρής κοινωνίας. Δεν διαφημίζει , δεν ψάχνει για οπαδούς. Ίσα Ίσα τους απεχθάνεται . Ενδιαφέρεται Μόνο για αληθινούς φίλους αναγνώστες. Σκοπός της Μαρίας Ρ. η Απομυθοποίηση Ανθρώπων και Θεών.Δεν υπάρχει προορισμός και οι διαδρομές είναι ασχημάτιστες.

Η Γη πυρπολείται απο υπ-ανθρώπους αλλά εμείς ακόμα υπάρχουμε και κανείς δεν μπορεί να μας στερήσει τη ξιφολόγχη των λέξεων

Αλλά πάντα
υπάρχει το αύριο
που γεννά νέες προσδοκίες
νέα αινίγματα
νέα θαύματα

Σήμερα θ’ αρκεστούμε
στη σιωπή


Μ.Ρ
Οι υποτελείς μέρες
σπαταλώνται άνετα
στην αυτοτελή μας δυστυχία
καθώς τρέφονται
τα γύφτικα ερπετά
απ'την αυτάρκεια
του πόνου μας


Μ.Ρ.

Alex Papadiamantis

Blog Archive

DVP Choice of music