18 Απρ 2015

Κάποτε υπήρξαμε



Πώς να στο πω διαφορετικά
Κάποτε υπήρξαμε…
Ακόμα κι οι αναμνήσεις γαριάζουν
ή πολυκαιρίζουν στοιβαγμένες
σε κλειδωμένο μπαούλο
Και κάποιες νύχτες
ξαπλώνω στο μαρμάρινο κρεβάτι
εκείνης που ποτέ δεν μου’πε τ’ όνομά της
και προσπαθώ  μάταια
να δω τ’ αστέρια
μες από τις λυπημένες σκιές της σιωπής
Ό, τι έρχεται στο νου
δεν μου ανήκει
παιδιά παγωμένης νοσταλγίας
διαπερνούν την λιωμένη σάρκα
ποτίζουν το μάρμαρο
και κυλάνε στις άδειες φλέβες
Δανεικές απώλειες νυχτερινής αναζήτησης
κανείς δεν θέλει να’ ναι ιδιοκτήτης πένθους
αλλά στο τέλος
εκείνη κι εγώ
πολυφορεμένες αναμνήσεις
που αναπαύονται
κάτω απ’ τους θλιμμένους ίσκιους του πεπρωμένου

Εκείνη κι εγώ
κάποτε νερό γάργαρο
τώρα πια γαριασμένη της μνήμης λίμνη





Μαρία Ροδοπούλου


Dark Virtual Poetry

Dark Virtual Poetry σημαίνει αποκάλυψη της Σκοτεινής Ανθρώπινης Πλευράς. Δεν στοχεύει στην Εσταύρωση Πιστεύω ούτε στη γελοιοποίηση Ηθών. Δεν υποκύπτει όμως στους συντηρητικούς ευνούχους, αξιολύπητα τέκνα μιας ανέραστης, νεκρής κοινωνίας. Δεν διαφημίζει , δεν ψάχνει για οπαδούς. Ίσα Ίσα τους απεχθάνεται . Ενδιαφέρεται Μόνο για αληθινούς φίλους αναγνώστες. Σκοπός της Μαρίας Ρ. η Απομυθοποίηση Ανθρώπων και Θεών.Δεν υπάρχει προορισμός και οι διαδρομές είναι ασχημάτιστες.

Η Γη πυρπολείται απο υπ-ανθρώπους αλλά εμείς ακόμα υπάρχουμε και κανείς δεν μπορεί να μας στερήσει τη ξιφολόγχη των λέξεων

Alex Papadiamantis

Blog Archive