7 Φεβ 2016

Κι όμως Είμαι



Ένα καρό τραπεζομάντιλο
ανάμεσα στα λευκά του
το κόκκινο
εγώ
Δειπνώ τα κομμάτια των δρόμων
που κάποτε περπατούσα
η ιούδας
που τρώγει ασήμαντους αποστόλους
Ασήμαντες αφηγήσεις
για τις αιωρήσεις μου
Εξορία στα καταγεγραμμένα
και μια ξόβεργα
για τον θεό
που πάσχει από γεροντική άνοια

Από τον αγκώνα μέχρι τα δάχτυλα
χώμα
κι η γραμμή ζωής μέχρι τη γραμμή θανάτου
αίμα
σβήνουν το ταυτόσημο
ελπίζω
χωρίς να σβήνουν το σημαντικό
Δεν αναγνωρίζομαι
όμως
είμαι

κόκκινη
και κάνω κούνια
αγνοώντας την βαρυστομαχιά
απ’τα πεσμένα μήλα





Μαρία Ροδοπούλου

Dark Virtual Poetry

Dark Virtual Poetry σημαίνει αποκάλυψη της Σκοτεινής Ανθρώπινης Πλευράς. Δεν στοχεύει στην Εσταύρωση Πιστεύω ούτε στη γελοιοποίηση Ηθών. Δεν υποκύπτει όμως στους συντηρητικούς ευνούχους, αξιολύπητα τέκνα μιας ανέραστης, νεκρής κοινωνίας. Δεν διαφημίζει , δεν ψάχνει για οπαδούς. Ίσα Ίσα τους απεχθάνεται . Ενδιαφέρεται Μόνο για αληθινούς φίλους αναγνώστες. Σκοπός της Μαρίας Ρ. η Απομυθοποίηση Ανθρώπων και Θεών.Δεν υπάρχει προορισμός και οι διαδρομές είναι ασχημάτιστες.

Η Γη πυρπολείται απο υπ-ανθρώπους αλλά εμείς ακόμα υπάρχουμε και κανείς δεν μπορεί να μας στερήσει τη ξιφολόγχη των λέξεων

Alex Papadiamantis

Blog Archive