28 Νοε 2007

Γυναίκα Μοναξιά




θα μαζεύει τις ανάσες της
στο στήθος του απόψε
σε μια μαργαριταρένια πολιτεία
εκεί που η νύχτα δεν έχει σημασία

-εγώ ψιθυρίζω κόψε αργά μα κόψε βαθιά-

μέσα από κύματα ονείρων για κείνη
παράσταση με νούφαρα θα στήνει

θα της χρωματίζει τα μάγουλα
με το δικό μου χρώμα
κάτω από ξένα αστέρια
θ' αφήνει δάκρυα σε νέο σώμα



Κι εγώ γυμνή ψιθυρίζω στον καθρέφτη
Κόψε αργά μα κόψε βαθιά

Οι χαρακιές απόψε στους καρπούς μου
Μαύρη θάλασσα και μια υγρή στεριά
Δαγκωμένα χείλη μα τα μάτια μου στεγνά

Όλη κι όλη Μια γυναίκα μοναξιά.


Μαρία Ροδοπούλου (c) 2007

3 σχόλια:

Aiolos είπε...

"Τη μοναξιά να μη την φοβηθείς
μα μην την κατοικήσεις.."

Πολύ όμορφο Μαρία μου και πάντα με τις υπαρξιακές
κι εναγώνιες αναζητήσεις σου.. Καλό σου βράδυ..

Maria R. είπε...

"μου φωναζε
μην μείνεις
σ'κεινα τα
ερείπια
μια λάμια
κατοικεί
και εσενα
με λύσσα αναμενει..
τι άδικο!
δεν ειχα καταλάβει
πως εγω ήμουν
αυτο το ανήμερο θεριο.."

τακη μου...
καλησπερα..ευχαριστω..

Γιώργος Πρίμπας είπε...

...εγώ πάλι αν φοβάμαι κάτι, είναι η ανέκφραστή μου μοναξιά ...
... με πνίγει ...

Dark Virtual Poetry

Dark Virtual Poetry σημαίνει αποκάλυψη της Σκοτεινής Ανθρώπινης Πλευράς. Δεν στοχεύει στην Εσταύρωση Πιστεύω ούτε στη γελοιοποίηση Ηθών. Δεν υποκύπτει όμως στους συντηρητικούς ευνούχους, αξιολύπητα τέκνα μιας ανέραστης, νεκρής κοινωνίας. Δεν διαφημίζει , δεν ψάχνει για οπαδούς. Ίσα Ίσα τους απεχθάνεται . Ενδιαφέρεται Μόνο για αληθινούς φίλους αναγνώστες. Σκοπός της Μαρίας Ρ. η Απομυθοποίηση Ανθρώπων και Θεών.Δεν υπάρχει προορισμός και οι διαδρομές είναι ασχημάτιστες.

Η Γη πυρπολείται απο υπ-ανθρώπους αλλά εμείς ακόμα υπάρχουμε και κανείς δεν μπορεί να μας στερήσει τη ξιφολόγχη των λέξεων

Αλλά πάντα
υπάρχει το αύριο
που γεννά νέες προσδοκίες
νέα αινίγματα
νέα θαύματα

Σήμερα θ’ αρκεστούμε
στη σιωπή


Μ.Ρ
Οι υποτελείς μέρες
σπαταλώνται άνετα
στην αυτοτελή μας δυστυχία
καθώς τρέφονται
τα γύφτικα ερπετά
απ'την αυτάρκεια
του πόνου μας


Μ.Ρ.

Alex Papadiamantis

Blog Archive

DVP Choice of music