Εφιάλτης

Κάθε μεσάνυχτα επανέρχονται
Με τα μαύρα τριχωτά ποδάρια τους
στοιχισμένες διμοιρίες
ανεβοκατεβαίνουν τους τοίχους
πλημμυρίζοντας το δωμάτιο
Ροκανίζουν το σπίτι
τα παράθυρα τρέχουν να γλυτώσουν
με δυσκολία ανασαίνω
Ήταν μια μεγάλη μαύρη τρύπα
αλλά κομματιάστηκε
όταν βρέθηκε στο επίκεντρο συμπτωματικής έκρηξης
Κάθε μεσημέρι τις σφάζω
με τα μικρά ξίφη του ρολογιού
όμως ξεχνώ να τις ρίξω στην φωτιά
Η νύχτα γεννάει
μικρά τετράγωνα ασφυκτικά κελιά
σαν την λογική
Ένας φεγγίτης με θέα τον εαυτό μου
σε καθένα από τα κουτιά
Πηχτό πύο κυλά από τα μάτια
ενώ το στόμα δακρύζει τύψεις
Ο ορός του χρόνου
στάζει χωρίς διακοπή στις φλέβες
Ξυπνώ τρομαγμένη
τα πάντα είναι στην θέση τους
εκτός από τις σκιές

Κάθε μεσάνυχτα επανέρχονται
Την ώρα που κοιμάμαι
οι αράχνες του μυαλού ξυπνάνε
αλαφιασμένες
αφηνιασμένες

λιμασμένες



Μαρία Ροδοπούλου