9 Μαΐ 2015

Χειρόγραφες ώρες



Σαν την θάλασσα
που δαγκώνει τα παιδιά της
Έχει ξεχάσει πως την φώναζαν οι ναυτικοί
Το όνομα της καίει τον λάρυγγα
Σαν τον άνεμο
Από πού έρχεται που πάει που ξεκουράζεται
Έχει ξεχάσει
Ποια είμαι …
Το σώμα τρώει τις ουλές
μόνο και μόνο
για να γεννήσει άλλες
Θα μπορούσα να πεθαίνω στα μπράτσα σου
και να μην ανασταίνομαι τις νύχτες
Τι προσβολή κι αυτή
Να δακρύζεις από το στόμα και μόνο
Αδιάφορη υγρασία πέφτει στην γη
Αλλά στέκομαι αλύγιστη
άκαμπτη
άτεγκτη
Απόμακρη σκέψη
Τίποτα πιο φριχτό
από ένα δαγκωμένο κύμα
Συνεχίζει ακάθεκτο
Έχει μια υπόσχεση να κρατήσει

Με φαγωμένα νύχια δακτυλογραφώ
τις τελευταίες χειρόγραφες ώρες
Νιώθω την ανυπομονησία
του μαύρου πλοίου στην νηνεμία της ανωνυμίας
Ποτέ δεν ήμουν πιο έτοιμη

Αλλά δεν γνωρίζω πώς να θρηνήσω




Μαρία Ροδοπούλου

Dark Virtual Poetry

Dark Virtual Poetry σημαίνει αποκάλυψη της Σκοτεινής Ανθρώπινης Πλευράς. Δεν στοχεύει στην Εσταύρωση Πιστεύω ούτε στη γελοιοποίηση Ηθών. Δεν υποκύπτει όμως στους συντηρητικούς ευνούχους, αξιολύπητα τέκνα μιας ανέραστης, νεκρής κοινωνίας. Δεν διαφημίζει , δεν ψάχνει για οπαδούς. Ίσα Ίσα τους απεχθάνεται . Ενδιαφέρεται Μόνο για αληθινούς φίλους αναγνώστες. Σκοπός της Μαρίας Ρ. η Απομυθοποίηση Ανθρώπων και Θεών.Δεν υπάρχει προορισμός και οι διαδρομές είναι ασχημάτιστες.

Η Γη πυρπολείται απο υπ-ανθρώπους αλλά εμείς ακόμα υπάρχουμε και κανείς δεν μπορεί να μας στερήσει τη ξιφολόγχη των λέξεων

Αλλά πάντα
υπάρχει το αύριο
που γεννά νέες προσδοκίες
νέα αινίγματα
νέα θαύματα

Σήμερα θ’ αρκεστούμε
στη σιωπή


Μ.Ρ
Οι υποτελείς μέρες
σπαταλώνται άνετα
στην αυτοτελή μας δυστυχία
καθώς τρέφονται
τα γύφτικα ερπετά
απ'την αυτάρκεια
του πόνου μας


Μ.Ρ.

Alex Papadiamantis

Blog Archive

Dark visual Poetry's Music