26 Σεπ 2015

Και τώρα τι...





Δεν αρκούν του κόσμου
οι λέξεις
για να σου μιλήσω…

Πολύ μετά κι αφού θερίσαμε τη φρίκη
πήραμε στα γόνατα τα μικρά χέρια
κι αναιρέσαμε, τρυφερά πάντα,
όλες τις υποσχέσεις που ο ουρανός
έδωσε στα νεογέννητα πουλάκια

Σωπάστε τώρα, τα μαλώσαμε μ’ αγάπη,
ο θάνατος είναι πιότερο βαρύς
κι απ’τους θεούς κι απ’τους ουρανούς

μα να… ξέρετε

η αυταπάτη είναι όμορφη
ομορφότερη
από την αλήθεια που καίγεται
στα καμωμένα από λάστιχο
κεράκια τους

Σωπάστε
κι εμείς θα σας τάξουμε ξανά
στα θερμοκήπια των καιρών

Και τώρα τι;

ας ξεφλουδίσω τον φλοιό
από τον καμμένο καρπό
των εποχών...


Να μιλήσω για το μικρό
μπλε τρακτέρ
που οργώνει σαν έρχεται ο εσπερινός
τις τράβες της λύπης
όσο ο λιλιπούτειος θεός
ξεχειλώνει γάμπες κοντές
και μια κοφτή ανάσα;
Να εξομολογηθώ εκ μέρους
όλων εκείνων
που φύτρωσαν πλαστικά μάτια
ξάφνου μιαν αυγή
που ο ήλιος έκλαιγε μες στα χέρια μου
σαν να’ταν μικρό παιδί;

Ή μήπως να μιλήσω
για κείνη
που συνέχεια ταξιδεύει
στις σύντομες
μα θανατηφόρες ιστορίες
μιας μοναχικής κερασιάς;

Όμως ακόμα
δεν έγινα ανάμνηση
και συνεχίζω να αφηγούμαι
τα μικρά κι ασήμαντα
                                    μου
μέχρι το όνειρο να με καταδεχτεί

αλλά σταλιά-σταλιά
αποκτώ προϋποθέσεις 

Και τώρα τι;

Μετράμε ό,τι απέμεινε

ένα τρύπιο ταβάνι
ένα κουτάκι άδειο
ένα ασπρόμαυρο κύμα
κι ένα μισοτελειωμένο τετράδιο

όλα γένος τίποτα
για να μη με κατηγορείς πάλι
για μεροληψία

θα σ'ανταμώσω ξανά
στον επόμενο μηδενισμό
του χρόνου

Φρόντισε να μ'έχεις ξεχάσει
όπως κι εγώ

για να χαθούμε
γι'άλλη μια φορά
στις χειραψίες

Βλέπεις, μυαλό δεν βάνει
η επιθυμία...

Και τώρα τι;

Θα πλέξω
με μια ασυνάρτητη βροχή
τα μαλλιά σου

θα σε περιφέρω
ως κατεργασμένο προϊόν
θύμα της σκισμένης σημαίας
των συνόρων τους

Έτσι σιγά-σιγά
από σύρμα σε σύρμα
κι από κοντάρι σε κοντάρι

θ'αποκτήσεις κι εσύ προϋποθέσεις...
εκείνο το μικρό κορίτσι
πηγαίνει στο χορό,
εκείνο το μικρό κορίτσι
τρέχει στο σχολείο
και το τρίτο
δασκαλεμένο θάνατο
παίζει κουτσό
μέχρι να φτάσει
στο σφαγείο



Μαρία Ροδοπούλου

Dark Virtual Poetry

Dark Virtual Poetry σημαίνει αποκάλυψη της Σκοτεινής Ανθρώπινης Πλευράς. Δεν στοχεύει στην Εσταύρωση Πιστεύω ούτε στη γελοιοποίηση Ηθών. Δεν υποκύπτει όμως στους συντηρητικούς ευνούχους, αξιολύπητα τέκνα μιας ανέραστης, νεκρής κοινωνίας. Δεν διαφημίζει , δεν ψάχνει για οπαδούς. Ίσα Ίσα τους απεχθάνεται . Ενδιαφέρεται Μόνο για αληθινούς φίλους αναγνώστες. Σκοπός της Μαρίας Ρ. η Απομυθοποίηση Ανθρώπων και Θεών.Δεν υπάρχει προορισμός και οι διαδρομές είναι ασχημάτιστες.

Η Γη πυρπολείται απο υπ-ανθρώπους αλλά εμείς ακόμα υπάρχουμε και κανείς δεν μπορεί να μας στερήσει τη ξιφολόγχη των λέξεων

Αλλά πάντα
υπάρχει το αύριο
που γεννά νέες προσδοκίες
νέα αινίγματα
νέα θαύματα

Σήμερα θ’ αρκεστούμε
στη σιωπή


Μ.Ρ
Οι υποτελείς μέρες
σπαταλώνται άνετα
στην αυτοτελή μας δυστυχία
καθώς τρέφονται
τα γύφτικα ερπετά
απ'την αυτάρκεια
του πόνου μας


Μ.Ρ.

Alex Papadiamantis

Blog Archive

DVP Choice of music