7 Ιουν 2015

Σπασμένοι...



Κανακεύουμε τον τρόμο
που σκαρφαλώνει στους τοίχους
σαν καλά εκπαιδευμένη αράχνη
Η φρίκη
που δένει χειροπόδαρα την ύπαρξη
και στοιχειώνει το γέλιο
μεταδίδεται από τα μπουκωμένα με μίσος στόματα
οι ύαινες φανερώθηκαν
με το πρώτο φως του χρεοκοπημένου ήλιου
Μας πρόλαβαν οι σκιές
και τώρα προπορεύονται
χωρίς να μας έχουν ανάγκη

Κι εμείς ...
Μακρινές αναμνήσεις
απόηχοι καμπάνας που έχει πια σωπάσει
κρυμμένοι σ’ ένα σκοτάδι
που καμιά παρηγοριά δε προσφέρει πια
Μας γύρισε τη πλάτη ο Άνθρωπος
Κάποτε βλέπαμε το πρόσωπό του
στο καθρέπτη
έσπασε κι αυτός
δεν μας χόρτασε ο κανιβαλισμός του
κι ασφυκτιούμε στην απάνθρωπη έρημο
εικονικής ζωής

Εμείς...
σπασμένοι κουμπαράδες
στο τραπέζι των εμπόρων του κόσμου



Μαρία Ροδοπούλου

Dark Virtual Poetry

Dark Virtual Poetry σημαίνει αποκάλυψη της Σκοτεινής Ανθρώπινης Πλευράς. Δεν στοχεύει στην Εσταύρωση Πιστεύω ούτε στη γελοιοποίηση Ηθών. Δεν υποκύπτει όμως στους συντηρητικούς ευνούχους, αξιολύπητα τέκνα μιας ανέραστης, νεκρής κοινωνίας. Δεν διαφημίζει , δεν ψάχνει για οπαδούς. Ίσα Ίσα τους απεχθάνεται . Ενδιαφέρεται Μόνο για αληθινούς φίλους αναγνώστες. Σκοπός της Μαρίας Ρ. η Απομυθοποίηση Ανθρώπων και Θεών.Δεν υπάρχει προορισμός και οι διαδρομές είναι ασχημάτιστες.

Η Γη πυρπολείται απο υπ-ανθρώπους αλλά εμείς ακόμα υπάρχουμε και κανείς δεν μπορεί να μας στερήσει τη ξιφολόγχη των λέξεων

Αλλά πάντα
υπάρχει το αύριο
που γεννά νέες προσδοκίες
νέα αινίγματα
νέα θαύματα

Σήμερα θ’ αρκεστούμε
στη σιωπή


Μ.Ρ
Οι υποτελείς μέρες
σπαταλώνται άνετα
στην αυτοτελή μας δυστυχία
καθώς τρέφονται
τα γύφτικα ερπετά
απ'την αυτάρκεια
του πόνου μας


Μ.Ρ.

Alex Papadiamantis

Blog Archive

Dark visual Poetry's Music