2 Νοε 2010

Έναρξη Πάγιου Χειμώνα - Συνταξιοδότηση


Οι εφιάλτες δεν κατάφεραν να με βάλουν στον πάγκο των εξιλεωμένων αμαρτωλών. Τι να πω! Δεν είμαι οπαδός καθιστών διαμαρτυριών.


Το μόνο που με τρομοκρατούσε ανέκαθεν είναι η σαθρή ομορφιά που κρύβουν στις φούχτες τους τα καθρεφτισμένα μάτια. Με προσπερνούν χωρίς να βγάζουν φλας στην αδιαφορία τους. Με ένα like κολλημένο στο πίσω τζάμι της πορείας τους γεμίζουν καυσαέριο το στόμα μου και απροετοίμαστη σκοτώνομαι στην βιαστική κριτική τους. Ακατάστατη με υποδέχεται το άπειρο με το υδάτινο σύμφωνό του σε πλήρη σύγχυση. Πανικόβλητη ψάχνω γύρω μου κομμάτια. Πάντα κάποιο απουσιάζει, εξόριστο στο αυτοκόλλητο της αρέσκειας σουφρώνει κοροιδευτικά τα χείλη και τραγουδάει τον εθνικό ύμνο της κατάργησης.


Εγώ;

Λάφυρο δειλό στο κοντάρι της μεσίστιας σημαίας πεθαμένων εθνών.


Κάνω κόντρες στα φανάρια της απόγνωσης. Ακόμα δεν έχω καταφέρει να πιάσω την στιγμή, με προλαβαίνει ολόκληρο το γεγονός. Και με λύπη ανακοινώνω στα παροδικά μου πως είμαι πιστή του χρόνου ψηφοφόρος.

Πνίγομαι στην προστιθέμενη φορολογική απελπισία των συνταξιδιωτών μου. Εκείνοι πληρώνουν τα τέλη κυκλοφορίας μου κι ας μη προλαβαίνω την ταχεία προς την νομιμοποίηση της υποτέλειας.


Ανέκαθεν με τρομοκρατούσε η χαπακωμένη ομορφιά που μηνύουν

μάτια προς ενοικίαση. Ευτυχώς με δάκτυλα ιδιόκτητα σφίγγω το τιμόνι κι ας σκέβρωσε η ταξιδιάρικη πλάτη.

Και καθώς γερνώ ή γέρνω δεν μπορώ, φίλε μου, να μην σκέφτομαι τα μνησίκακα βαγόνια που αντάμωσα καθώς ξεκούραζα τις ώρες στης κουρασμένης προσδοκίας τους συμφεροντολογικούς σταθμούς.

Μισή με γνώρισαν ολόκληρη με μίσησαν.


Αλλά το μίσος τους δεν κάλυψε την νοσταλγία
.

Όταν συνταξιοδοτήσω την ηλικιωμένη αγωνία θα αυτοκτονήσω στο αυτοκίνητο εισπνέοντας με ολόκληρη πριν γίνω η διαιρεμένη ανάμνηση της αποχαυνωμένης ομορφιάς κατεδαφιζόμενων ματιών.



Κάποτε έρχεται η στιγμή
που διεκδικείς το δικαίωμα της απομάκρυνσης

από εκείνα που δεν θέλησες




Μαρία Ροδοπούλου

10 σχόλια:

ΑιμίλιοςEmilius είπε...

κάποτε κοίταζα με άλλα μάτια
κι η αγαπημένη μου
ήταν μια πλέχτρια καλαθιών
με παρδαλό φουστάνι
Β.Π.

vagnes είπε...

...χαίρομαι να ταξιδεύω
στις εικόνες της γραφής σου

Maria R. είπε...

Βασίλη Βασίλιεβιτς

η γραφή σου πλέκει φαντασιώσεις.
μοναδική στο είδος της.

Ευχαριστώ σε ...

Maria R. είπε...

vagnes με ευχάριστη έκπληξη διαβάζω την ποίηση σου. μου αρέσει. τα δύο τελευταία στο μπλόγκ φωτοποίηματα τα βρίσκω εξαιρετικά. Ίσως ξέρεις πως υπάρχει το περιοδικό "Σοδειά", ελεύθερης διανομής λογοτεχνικό περιοδικό το οποίο ενδιαφέρεται για δυνατές γραφές όπως η δική σου. Αν λοιπόν σε ενδιαφέρει, το μειλ τους είναι sodeia@ymail.com

Ευχαριστώ σε

vagnes είπε...

...πόσο γλυκά ξεκίνησες τη μέρα μου...!

ζήτησα και μου στείλανε το τελευταίο τεύχος του περιοδικού, σ ευχαριστώ για την τιμητική πρόσκληση

Γεωργία είπε...

εσύ, ολόκληρη εδώ.

Maria R. είπε...

αυτοί που γράφουν βουτάνε ολόκληροι στην αίσθηση. Δεν δοκιμάζουν τα πόδια τους σε λιμνάζοντα δανεικά νερά. Πάντα ολόκληρη Γεωργία μου. Kαλημέρα :):)

----

Vagnes ελπίζω να σου αρέσει το 5ο τεύχος το οποίο επειδή είναι επετειακό (έκλεισε ένα χρόνο) είναι διαφορετικό από την άποψη των θεμάτων. Το 6ο θα κυκλοφορήσει τον Δεκέμβριο.

vagnes είπε...

Μαρία δεν κυκλοφορεί στα Ιωάννινα ακόμη. Την προηγούμενη φορά μου το είχε στείλει ο Γ. Τόλιας, αν δεν κάνω λάθος.
Καλή μέρα σου εύχομαι

Δημήτρης Δικαίος είπε...

Ψέμα θα' ναι
αν πουν,
ολόκληρη σε είδαν.
Όλοκληρη σε μίσησαν,
αυτό είν' αλήθεια.

Κάποτε
ένας απ' τους δύο
θα παραστεί στην τελετή
του άλλου
και δε θα ανεχτεί
Αισθητικές ευθείες προς τιμήν
του πεθαμένου.

Άλήθεια είπες,
ή όλα ή τίποτα!

Maria R. είπε...

παράσημα αργίας εις τιμή νοσταλγίας ανθρώπου.

ευχαριστώ σε Ξιφολόγχη.

Η αλήθεια σου σκίζει σάρκα

Dark Virtual Poetry

Dark Virtual Poetry σημαίνει αποκάλυψη της Σκοτεινής Ανθρώπινης Πλευράς. Δεν στοχεύει στην Εσταύρωση Πιστεύω ούτε στη γελοιοποίηση Ηθών. Δεν υποκύπτει όμως στους συντηρητικούς ευνούχους, αξιολύπητα τέκνα μιας ανέραστης, νεκρής κοινωνίας. Δεν διαφημίζει , δεν ψάχνει για οπαδούς. Ίσα Ίσα τους απεχθάνεται . Ενδιαφέρεται Μόνο για αληθινούς φίλους αναγνώστες. Σκοπός της Μαρίας Ρ. η Απομυθοποίηση Ανθρώπων και Θεών.Δεν υπάρχει προορισμός και οι διαδρομές είναι ασχημάτιστες.

Η Γη πυρπολείται απο υπ-ανθρώπους αλλά εμείς ακόμα υπάρχουμε και κανείς δεν μπορεί να μας στερήσει τη ξιφολόγχη των λέξεων

Αλλά πάντα
υπάρχει το αύριο
που γεννά νέες προσδοκίες
νέα αινίγματα
νέα θαύματα

Σήμερα θ’ αρκεστούμε
στη σιωπή


Μ.Ρ
Οι υποτελείς μέρες
σπαταλώνται άνετα
στην αυτοτελή μας δυστυχία
καθώς τρέφονται
τα γύφτικα ερπετά
απ'την αυτάρκεια
του πόνου μας


Μ.Ρ.

Alex Papadiamantis

Blog Archive

Dark visual Poetry's Music