23 Νοε 2010

Aπορριματοφόρα μάτια vs ολόγιομης σελήνης.

Δεν φταίνε τα σκουπίδια που ξεχειλίζουν τους κάδους.
Μήτε ο κύριος με το γέρικο μπαστούνι που αφήνει τον οβολό του

στα απορριπτέα πειράματα αλληλοφαγωμένης ύπαρξης.

Είναι που τα μάτια μου πλειοδότησαν στον σκουπιδοφάγο διαγωνισμό.

Απορριματοφόρα άφθονων περιττωμάτων με πινακίδα τελετών στα βλέφαρα.


«Διανυκτερεύουμε ρομαντικής σελήνης»


Δεν φταίνε οι σκιές που καραδοκούν στις λεωφόρους όπου περνώ.

Φταίνε τα χέρια μου. Προς τα πάνω κοιτούν με αναποδογυρισμένες φλέβες.

Κουτσομπόλες με ελεγχόμενη εκροή αίματος.

Ελεύθεροι επαγγελματίες μουντζώνουν δακρυσμένο φεγγάρι

την ώρα που βογγά στο κέντρο τους χοντρή βελόνα.


Δεν φταίει ο ανελκυστήρας που παίρνω κάθε βράδυ.

Μήτε ο κύριος με την σακάτικη μαγκούρα που αφήνει συνταξιούχα

δάκτυλα στο μπράτσο μου.


"Πατήστε όποιο κουμπί θέλετε. Μόνο μην σταματήσετε πουθενά."


Φταίνε οι εκλεγμένες κόρες που δεν επιθυμούν να κόψουν τον δεσμό

με την πραγματικότητα. Κοιτάχτε και λίγο προς τα πάνω,

φωνάζει το κρυφό δωμάτιο.

Τίποτα.

Αλληλεγγύη κουφών και σκουπιδιών.


Είναι και αυτός ο μπάρμαν μεταξύ Φιλολάου και Κατεχάκης.

Με πόθο απαντά στο ικετευτικό σφηνάκι. Ό,τι περισσεύει το μαζεύει με τις

φούχτες του και με κερνάει πάλι από την αρχή.


«Κάθε φορά που πλημμυρίζω σε ερωτεύομαι»


Δεν φταίει αυτός. Φταίει ο ιανός λώρος. Από την μία οι χωματερές

Από την άλλη το φεγγάρι.

Εγώ στην μέση με λυμένα τα σπορτέξ και μάτια λαβωμένα.


Δεν φταίω εγώ.


Τα μάτια φταίνε. Αποβάλλουνε σκουπίδια και κλέβουνε πανσέληνο.





Μαρία Ροδοπούλου


_αφιερωμένο σ' εκείνους που έμαθαν να ζουν με το προδοτικό λώρειο όνειρο._

4 σχόλια:

Γεωργία είπε...

τελικά ποιος νίκησε?

μη νομίζεις αθώα την πανσέληνο.
σου λέει: - βάζω το φως, μάζεψε τα σκουπίδια...

φιλί Μαρία μου!

ΑιμίλιοςEmilius είπε...

Συνειρμοί, Μαρία!
Θυμήθηκα την ταινία, La lune dans le caniveau του Jean-Jacques Beineix με τον Gerard Depardieu, τη Nastassja Kinski και τη Victoria Abril.
Να μη χανόμαστε.
Αιμ

Maria R. είπε...

γεωργία μου υπάρχουν περαστικά καράβια στην ζωή μας. όμως ευτυχώς υπάρχουν και μικρά κατάλευκα ιστιοπλοικά που επισκέπτονται την απόκρημνη στεριά μας γιατί λατρεύουν τα αδυσώπιτα βράχια που κρύβουν πίσω τους κοιλάδες ανθισμένες όπου ο ήλιος δεν φοβάται το φεγγάρι και η σελήνη είναι πάντα ερωτευμένη με το φως.

;)

σε φιλώ :):)

Maria R. είπε...

Πρέπει να την δω την ταινία λοιπόν.
a song for u
@to the moon and back@ by Savage Garden

I'll call u, Aim :):)

Dark Virtual Poetry

Dark Virtual Poetry σημαίνει αποκάλυψη της Σκοτεινής Ανθρώπινης Πλευράς. Δεν στοχεύει στην Εσταύρωση Πιστεύω ούτε στη γελοιοποίηση Ηθών. Δεν υποκύπτει όμως στους συντηρητικούς ευνούχους, αξιολύπητα τέκνα μιας ανέραστης, νεκρής κοινωνίας. Δεν διαφημίζει , δεν ψάχνει για οπαδούς. Ίσα Ίσα τους απεχθάνεται . Ενδιαφέρεται Μόνο για αληθινούς φίλους αναγνώστες. Σκοπός της Μαρίας Ρ. η Απομυθοποίηση Ανθρώπων και Θεών.Δεν υπάρχει προορισμός και οι διαδρομές είναι ασχημάτιστες.

Η Γη πυρπολείται απο υπ-ανθρώπους αλλά εμείς ακόμα υπάρχουμε και κανείς δεν μπορεί να μας στερήσει τη ξιφολόγχη των λέξεων

Alex Papadiamantis

Blog Archive