4 Δεκ 2010

Η αιωνιότητα που τελειώνει

1η ανεπίδοτη επιστολή

Αγαπητέ Jean

Σου γράφω με λιγόθυμη ψυχή και δάκτυλα που δύσκολα περπατούν.
Η μικρή αιωνιότητα φτάνει στο τέλος της.
Το αίμα εγκαταλείπει γοργά τον μύθο.
Μικρά κόκκινα χελιδόνια αποδημούν
στόμα άνεργο και κοσμούν το λευκό μαντηλάκι κιτρινισμένης άνοιξης.
Μόνη υποδέχομαι τον χειμώνα
πιο μόνη από ποτέ.
Το σφύριγμα του τρένου όλο πιο κοντά και ίσα που προφταίνω να συντριβώ
από το βάρος των αναμνήσεων.
Όσα πρόσφερα δεν ήταν δικά μου.
Όσα μου χαρίστηκαν ξοδεύτηκαν στα μπαλώματα.
Ελάχιστοι την πόρτα μου χτυπούν.
Τα μάτια ξέμειναν από ισχυρισμούς και το νερό χύθηκε χωρίς αιτία.
Σου γράφω με την ανταρκτική στα γόνατα ξαπλωμένη
και δάκτυλα που φοβούνται την φωτιά.
Ο αγέρας δεν ανασταίνει τα πλαστικά λουλούδια.
Το χιόνι χορεύει στο πάτωμα.
Ανάπηρος ο καθρέφτης αρνείται να κοιτάξει.
Το σιφόνι φύτρωσε δόντια.
Οι κούπες απολιθώματα στον νεροχύτη
και μια μικρή αράχνη νοικιάζει τα κατακάθια τους.
Το παλτό σκονίζεται στην ίδια θέση.
Μόνος θεατής έγκλειστης μοναξιάς.

Η μικρή αιωνιότητα γκρεμίζεται.
Και ίσα ίσα που προλαβαίνει να σου μηνύσει.

Jean,

Κάποτε σ’ αγάπησα πολύ ...


Μαρία Ροδοπούλου

2 σχόλια:

mat είπε...

Αγαπητή Fran

Θυμάμαι το τρανταχτό σου γέλιο
καθώς σκάρωνες αμβλυγώνια τρίγωνα
στα φθαρμένα του χρόνου σεντόνια
κι εκείνες τις μέρες θυμούμαι
που τα κοριτσίστικα δάχτυλα
φύτρωναν ολοένα μήτρες
στις μικρές νιφάδες
Τα στόματα δεν ράβουν πατρίδες
Κομματιάζονται τα ματια , ναυαγούν
σε ξέρες αγκαλιασμένες
εκεί που δεν ανήκουν κοράλλια
μεταξύ εστεμμένων παραλλήλων
Βλέπω ακόμη συχνά
τα βέλη να τρυπούν το βιολί
Οι κρεμασμένες χορδές πάντα προσκαλούσαν
ίσως να ήταν οι λυπημένες του τοίχου προσευχές
ή ακόμη η παρακείμενη Ναϊάδα
που έφερε την Ανταρκτική στον υποψήφιο χειμώνα
πνίγοντας την βιαστική Νύφη της άνοιξης
Μην με περιγελάσεις μα θυμάμαι συχνά
Το πάτωμα αιμορραγεί
λίγο πριν τον ερχομό της γιρλάντας
Το πρόσωπο μου κάηκε στην τελευταία εκφώνηση
και στην βεράντα κρεμάστηκε ένα σπουργίτι
Ο γύφτος που αγόραζε τα παλιά θέλει να πληρωθεί
κι εγώ εμπόρευμα δίχως αντίτιμο
στην πλάτη του διαδήματος
Οι συνθετικές πέτρες χάνονται στα κέρινα ομοιώματα
Μπρούτζινες αντανακλάσεις ηχούν
Η βρύση εξακολουθεί να στάζει
την ακολούθησε και η άλλη
λες και συνωμοτούν να πνίξουν τα αποτυπώματα
Την τελευταία μου στιγμή
θυμάμαι το σφουγγάρι που γλίστρησε
καθώς πλησίαζε τον χρόνο
Νοιώθω ανάλαφρο το νερό γύρω μου
είναι παράξενα κόκκινο απόψε
και τα χέρια
κόκκινα βλέφαρα υπαγορεύουν


Fran ...
Όταν σταματήσεις να με αγαπάς
θα μαραθούν όλα τα ρόδα μονομιάς

Maria R. είπε...

Mat μου έβαλες τα γιαλιά!
Πάντα πίστευα πως το ανδρικό χέρι
έχει τελικά πιο βαθύ και πιο - ας μου επιτραπεί - γνήσιο συναίσθημα.

"τα στόματα δεν ράβουν πατρίδες.."

σ ευχαριστώ Mat :):)

Dark Virtual Poetry

Dark Virtual Poetry σημαίνει αποκάλυψη της Σκοτεινής Ανθρώπινης Πλευράς. Δεν στοχεύει στην Εσταύρωση Πιστεύω ούτε στη γελοιοποίηση Ηθών. Δεν υποκύπτει όμως στους συντηρητικούς ευνούχους, αξιολύπητα τέκνα μιας ανέραστης, νεκρής κοινωνίας. Δεν διαφημίζει , δεν ψάχνει για οπαδούς. Ίσα Ίσα τους απεχθάνεται . Ενδιαφέρεται Μόνο για αληθινούς φίλους αναγνώστες. Σκοπός της Μαρίας Ρ. η Απομυθοποίηση Ανθρώπων και Θεών.Δεν υπάρχει προορισμός και οι διαδρομές είναι ασχημάτιστες.

Η Γη πυρπολείται απο υπ-ανθρώπους αλλά εμείς ακόμα υπάρχουμε και κανείς δεν μπορεί να μας στερήσει τη ξιφολόγχη των λέξεων

Alex Papadiamantis

Blog Archive