10 Δεκ 2010

Καταργημένοι


Τώρα που κόψαμε τους δρόμους
γίνανε πιότερες οι κραυγές

αλλά ελάχιστες οι φωνές


Ζευγαρώσαμε πολλοί

μάρτυς η προδότρα γη

Πληθύναμε τα ύψη

μια οκά καφέ και ένα τόνο σήψη


Νυστάξανε οι προσδοκίες

χασμουριόνται οι αμαρτίες


θα σε κέρναγα ένα σώμα

αλλά βρίσκεται σε κώμα


δειλιάσανε τα μέτρα

θα σε φιλέψω πέτρα πέτρα

τον καημό μου


Αλλά πως υπόσχεση θα σε δροσίσω

τώρα που κλαις και όλο κλαις

στις πεθαμένες μας αυλές

και κανείς

τσίλιες δεν φυλάει

στις απερχόμενες ευχές;


γενιές λευκές

γενιές νεκρές

μα πάντα εσύ θα φταίς

που όλο κλαις

πάνω από χυμένα χθές

και όλο καις

ωδίνες

γκιλοτίνες


Είμαστε κηφήνες

ψιθυρίζει ο χαφιές

Καταργημένες προσευχές



Μαρία Ροδοπούλου

3 σχόλια:

mat είπε...

Κοίτα τι κάθομαι και γράφω
απo τον αφηρημένο τάφο
τέμνω τους δρόμους της σιγής
προτού με ψάλλουν οι αφανείς

Σηκώσαμε νεκρά μνημεία
ως άνδρες με βαριά βραβεία
μα είναι ο κόσμος μας μικρός
κι εγώ χαμένος ενικός

Ευχήθηκα στην ιστορία
να μην αφήσει προσδοκία
μα εκείνη ως τρελό κριάρι
που 'θελε να ματαιωθεί
με κίονες στο βρώμικο τριάρι
κοίταζε να εξιλεωθεί

Πες μου πριν σηκωθώ να φύγω
σαν νιόβγαλτος κοσμοπολίτης
που έφερε τον αυλό της λήθης
ποιο πλήθος θα δικάσει
όταν το έχουνε διχάσει
με μουχλιασμένες υποσχέσεις
ωσάν οδό με ανασχέσεις ;


Με ένα μέλλον προσεχές
με τάιζαν από προχθές
κι έγινα τώρα σαραντάρης
ενοχικός και ξε...δοντιάρης

Κλείσε με σε ένα κελί
σε μια μήτρα με μαλλί
μια φωλιά γεμάτη σφήκες
και ασκόνιστες προθήκες

διαγραμμένες προσευχές
μιας παλάμης προστυχιές
που σκεπάζουν τα τριώδια
και ανοίγουνε τα πόδια

Ξανάβαλε με στον τάφο σε παρακαλώ ...

Maria R. είπε...

στην πυρά
γνωμοδοτούν οι πόντιοι πιλάτοι
των γραφείων
αντεξουσιαστικής
ταφής

- διανυκτερεύουμε εντός κρίσης
και εκτός ανθρωπότητας -

και εγώ μικροαστικό
πτερύγιο
μικρόφωνο
των τεραμπάιτς

- ως η νέα πράσινη ιερουσαλήμ αλλά ως η αιώνια βαβυλώνα -

απλά θρηνώ και ερωτώ

που είναι οι θεοί
τώρα που
πεθαίνουν οι κοινοί θνητοί?

mat το ταλέντο σου
στο "σκληρό" έμμετρο!:)
Λίγους έχω διαβάσει
που το πετυχαίνουν.
Και ελάχιστους που το
εννοούν ακόμα και όταν
το τολμούν.

σ ευχαριστώ...

mat είπε...

Θνητοί που καψαμε το θεικό μας δεντρο
αυτο διδαχθηκαμε αυτο τυπωθηκε στο εμφυτευμα
μεσα απο γλωσσικά αποφθέγματα
ξεπηδουν τα θηρία με τις σφραγίδες
ειναι αυτα που περιφέρουν την αιωνια πόλη
ως ομφάλιο αποτελεσμα
Απόλεσα την βασιλεία των συμβόλων
χωνευοντας τον τελευταιο απεσταλμενο ...

Εγω σε ευχαριστω Μαρια
για ολα ...

Dark Virtual Poetry

Dark Virtual Poetry σημαίνει αποκάλυψη της Σκοτεινής Ανθρώπινης Πλευράς. Δεν στοχεύει στην Εσταύρωση Πιστεύω ούτε στη γελοιοποίηση Ηθών. Δεν υποκύπτει όμως στους συντηρητικούς ευνούχους, αξιολύπητα τέκνα μιας ανέραστης, νεκρής κοινωνίας. Δεν διαφημίζει , δεν ψάχνει για οπαδούς. Ίσα Ίσα τους απεχθάνεται . Ενδιαφέρεται Μόνο για αληθινούς φίλους αναγνώστες. Σκοπός της Μαρίας Ρ. η Απομυθοποίηση Ανθρώπων και Θεών.Δεν υπάρχει προορισμός και οι διαδρομές είναι ασχημάτιστες.

Η Γη πυρπολείται απο υπ-ανθρώπους αλλά εμείς ακόμα υπάρχουμε και κανείς δεν μπορεί να μας στερήσει τη ξιφολόγχη των λέξεων

Alex Papadiamantis

Blog Archive