7 Σεπ 2011

όπως η γη όταν πλημμυρίζει από τον θρήνο του βουνού για τα καμένα παιδιά του


Ούτε ένα θεό δεν φτύνει
έτσι για τα μάτια του κόσμου έστω απαρχαιωμένο επίδεσμο
παρά μένει ταμπουρωμένη στο άσπρο ξέξασπρο και χωρίς φτού ξελευθερία όνειρο
Σαν παρθένα που όσες φορές έγινε πουτάνα
εις πείσμα της αχρωματοψίας τόσες την έκαναν ξανά παρθένα
Κάτι κοκκινίζει άσχημα πέρα στην θάλασσα
μια πολική γυναίκα έχασε τα πόδια της στο αναπάντεχο λιώσιμο της νύκτας
και εγώ ξέρω πολύ καλά πως είναι να τραγουδάς μόνη σου πίσω από την λευκή μάντρα
χωρίς ούτε έναν ελάχιστο έπαινο από τους παροικούντες την ίδια αρρώστια που πάσχει κι εκείνη
Κανείς δεν σε απολύει όσους φόνους κι αν κάνεις – προς θεού μην το παραδεχτείς μόνο –
μα όλοι σε υιοθετούν γιατί έχεις όμορφα μεγάλα κάτασπρα μάτια, μητέρα
Δεν έχω πολλά πράγματα να πάρω φεύγοντας
Μόνο ένα μαχαίρι για να σκαλίζω την πληγή εμποδίζοντας ό, τι και αν είναι αυτό που υπόσχεται πως υπάρχει μακριά πολύ μακριά από την γυάλα μου
Δεν είναι θέμα εμπιστοσύνης. Γιατί αυτήν την δώρισα απλόχερα από τον πρώτο κιόλας θάνατο. Είναι που φοβάμαι τυχόν αλλαγή σχήματος της ασθένειας. Πως μετά εκείνη θα ξέρει από πού ανασαίνουν οι δραπέτες;
Δεν έχω πολλά πράγματα να πάρω φεύγοντας. Μόνο ένα μαχαίρι και μια απόφαση.
Δεν πρέπει να σκέφτομαι πως εκεί έξω ίσως υπάρχουν περισσότερες γυάλες απ όσες μπορώ να δω.

όπως το χέρι όταν σπάει στην μυρωδιά του αίματος έτσι κι εγώ ...


Μαρία Ροδοπούλου


Y.Γ.

Όλες οι αναρτήσεις των τελευταίων 2 μηνών αποτελούν απόσπασμα
ενός ποιητικού διαλόγου με τίτλο 'Στην γυάλα". Αναζητείται επίμονα
ο επίλογος λόγω ασφυξίας ...

Dark Virtual Poetry

Dark Virtual Poetry σημαίνει αποκάλυψη της Σκοτεινής Ανθρώπινης Πλευράς. Δεν στοχεύει στην Εσταύρωση Πιστεύω ούτε στη γελοιοποίηση Ηθών. Δεν υποκύπτει όμως στους συντηρητικούς ευνούχους, αξιολύπητα τέκνα μιας ανέραστης, νεκρής κοινωνίας. Δεν διαφημίζει , δεν ψάχνει για οπαδούς. Ίσα Ίσα τους απεχθάνεται . Ενδιαφέρεται Μόνο για αληθινούς φίλους αναγνώστες. Σκοπός της Μαρίας Ρ. η Απομυθοποίηση Ανθρώπων και Θεών.Δεν υπάρχει προορισμός και οι διαδρομές είναι ασχημάτιστες.

Η Γη πυρπολείται απο υπ-ανθρώπους αλλά εμείς ακόμα υπάρχουμε και κανείς δεν μπορεί να μας στερήσει τη ξιφολόγχη των λέξεων

Αλλά πάντα
υπάρχει το αύριο
που γεννά νέες προσδοκίες
νέα αινίγματα
νέα θαύματα

Σήμερα θ’ αρκεστούμε
στη σιωπή


Μ.Ρ
Οι υποτελείς μέρες
σπαταλώνται άνετα
στην αυτοτελή μας δυστυχία
καθώς τρέφονται
τα γύφτικα ερπετά
απ'την αυτάρκεια
του πόνου μας


Μ.Ρ.

Alex Papadiamantis

Blog Archive

DVP Choice of music