5 Μαΐ 2017

Κι είχε τόσο πλάκα κάποτε...



Once upon a time
it was such fun, bro…

Τίποτα το διαφορετικό

μην ανοίγεις τις γρίλιες
γκρίζα μέρα παραμονεύει


Ακόμα ξημεροβραδιάζομαι
στα ξηροχυμένα σεντόνια
γαριασμένης ανθρωπότητας
αυτοδιαφημιζόμενη  Σεβάχ
ξερνάει αίθουσες τοκετού
ξεκουμπώνοντας   με μαεστρία
τροπάρια αναμονής
Οι φλέβες παίζουν
hard rock
με το δέρμα
με τα οστά
με τα πρησμένα μαστάρια
του Θανάτου
Ω μαρμάρινη οπτασία
με ορθωμένο τον δείκτη
πίσω σου οι ανταρσίες
Αν, τώρα,
στο προσκεφάλι
έριχνες μια δεκάρα
στο σάλιο θα πνιγόταν
Ούτως ή άλλως
η ιστορία την έχει διασχίσει
με μεγάλα
σιδερένια
ανελέητα
εγκλήματα
                                                                Κι υπήρχε μόνο ένας δρόμος
προς την κόλαση, αδερφή μου…






Μαρία Ροδοπούλου

Dark Virtual Poetry

Dark Virtual Poetry σημαίνει αποκάλυψη της Σκοτεινής Ανθρώπινης Πλευράς. Δεν στοχεύει στην Εσταύρωση Πιστεύω ούτε στη γελοιοποίηση Ηθών. Δεν υποκύπτει όμως στους συντηρητικούς ευνούχους, αξιολύπητα τέκνα μιας ανέραστης, νεκρής κοινωνίας. Δεν διαφημίζει , δεν ψάχνει για οπαδούς. Ίσα Ίσα τους απεχθάνεται . Ενδιαφέρεται Μόνο για αληθινούς φίλους αναγνώστες. Σκοπός της Μαρίας Ρ. η Απομυθοποίηση Ανθρώπων και Θεών.Δεν υπάρχει προορισμός και οι διαδρομές είναι ασχημάτιστες.

Η Γη πυρπολείται απο υπ-ανθρώπους αλλά εμείς ακόμα υπάρχουμε και κανείς δεν μπορεί να μας στερήσει τη ξιφολόγχη των λέξεων

Αλλά πάντα
υπάρχει το αύριο
που γεννά νέες προσδοκίες
νέα αινίγματα
νέα θαύματα

Σήμερα θ’ αρκεστούμε
στη σιωπή


Μ.Ρ
Οι υποτελείς μέρες
σπαταλώνται άνετα
στην αυτοτελή μας δυστυχία
καθώς τρέφονται
τα γύφτικα ερπετά
απ'την αυτάρκεια
του πόνου μας


Μ.Ρ.

Alex Papadiamantis

Blog Archive

Dark visual Poetry's Music