8 Φεβ 2015

άτιτλος στίχος



Μόνο τ' απομεσήμερο
στέφεται πνοή
του ορίζοντα που χύνεται
από γυμνό στόμα
Στα ματωμένα χέρια
ένα νεκρό σπουργιτάκι
στα πόδια
ένα ανυπόμονο κλαψιάρικο όνειρο
Κι ο ήλιος στων ματιών
τον εφησυχασμένο ωκεανό
κύμα που σπάει οργισμένα
το ηλικιωμένο κατάρτι
όπου τα βράδια αυτοκτονούν με χάρη οι αποφάσεις






Μαρία Ροδοπούλου

Dark Virtual Poetry

Dark Virtual Poetry σημαίνει αποκάλυψη της Σκοτεινής Ανθρώπινης Πλευράς. Δεν στοχεύει στην Εσταύρωση Πιστεύω ούτε στη γελοιοποίηση Ηθών. Δεν υποκύπτει όμως στους συντηρητικούς ευνούχους, αξιολύπητα τέκνα μιας ανέραστης, νεκρής κοινωνίας. Δεν διαφημίζει , δεν ψάχνει για οπαδούς. Ίσα Ίσα τους απεχθάνεται . Ενδιαφέρεται Μόνο για αληθινούς φίλους αναγνώστες. Σκοπός της Μαρίας Ρ. η Απομυθοποίηση Ανθρώπων και Θεών.Δεν υπάρχει προορισμός και οι διαδρομές είναι ασχημάτιστες.

Η Γη πυρπολείται απο υπ-ανθρώπους αλλά εμείς ακόμα υπάρχουμε και κανείς δεν μπορεί να μας στερήσει τη ξιφολόγχη των λέξεων

Alex Papadiamantis

Blog Archive