Οι κρυφές κάμαρες ξεροσταλιάζουν στα κοιμισμένα λάβαρα
Εμείς ανεβοκατεβαίνουμε την ίδια λεωφόρο
Επαναλαμβανόμενη νεκρώσιμη ακολουθία
Τα βράδια ξεκουράζονται στην ασυνειδησία του φεγγαριού
και οι ασβεστωμένες μέρες γαϊτανάκι πρόθυμο
στα ροζ μαλλιά γηραιών νεφών
Εμείς κυλιόμενες σκάλες χιλιοειπωμένου τρόμου
Αν μπορούσα εδώ ανάμεσα στις άδειες φιάλες του φόβου
να σ αγαπήσω, γερασμένο μου κορίτσι
Αντεστραμμένοι διάδρομοι
και τόσοι σπουδαγμένοι προφήτες
κάνουνε έξωση στα χορτασμένα σωθικά
Τι να ψελλίσω, σύντροφοι, για να σας ενθαρρύνω;
Νοστάλγησα την πείνα
Λαβύρινθοι που εκπυρσοκροτούν τις γωνίες τους
και τα σπασμένα στο μήνυμα παγκάκια
Ντρέπομαι να ξεκλειδώσω
Μας δείχνουν οι γιγαντοοθόνες της προώθησης
Θα με ξεπλύνει η επόμενη ραδιενέργεια
σαν φτηνή νερομπογιά
Το μοναδικό έργο τέχνης
ένα ξεπλυμένο ρυάκι
ένα αγόρι
ένα κορίτσι
και ένα αγκάθι που ξίφη θα σφυρηλατήσει
Πέρασε των ντροπαλών ρόδων η σοδειά
τώρα δόντια που οίκτο δεν γνωρίζουν θα σπείρουμε
Τα μυστικά θησαυροφυλάκια ξαγρυπνούν
στην μήτρα γόνιμων ονείρων
Ντρέπομαι να αποσυναρμολογηθώ
Μας δείχνουν τα κομμένα γόνατα και οι πληγιασμένες ανάσες
κι όμως βλέπω ένα βαγόνι που ακόμα κινείται εκτροχιασμένο
Μπορεί να μην είμαι αλλά θα γίνουμε
Μαρία Ροδοπούλου
