19 Σεπ 2026

Οξυγόνο

Κι εγώ έπαιξα με τα χρώματα
αλλά δε βιάστηκα να τα σβήσω
Μπορείς να κάνεις στην άκρη;
Μουτζουρώνεις τον ουρανό
Θάμπωσαν τ’ αστέρια
ξεθώριασε η παλέτα
νέκρωσε το γέλιο της
κι εγώ είμαι πολύ νωθρή για να σε καλοπιάσω
γίνε πάλι επίδεσμος
όποτε μου κάνει κέφι θα σε λύσω
αρκεί να έχω οξυγόνο


Μαρία Ροδοπούλου


Αναρτήθηκε από στις
Εγγραφή σε: Αναρτήσεις (Atom)

Dark Virtual Poetry

Dark Virtual Poetry σημαίνει αποκάλυψη της Σκοτεινής Ανθρώπινης Πλευράς. Δεν στοχεύει στην Εσταύρωση Πιστεύω ούτε στη γελοιοποίηση Ηθών. Δεν υποκύπτει όμως στους συντηρητικούς ευνούχους, αξιολύπητα τέκνα μιας ανέραστης, νεκρής κοινωνίας. Δεν διαφημίζει , δεν ψάχνει για οπαδούς. Ίσα Ίσα τους απεχθάνεται . Ενδιαφέρεται Μόνο για αληθινούς φίλους αναγνώστες. Σκοπός της Μαρίας Ρ. η Απομυθοποίηση Ανθρώπων και Θεών.Δεν υπάρχει προορισμός και οι διαδρομές είναι ασχημάτιστες.

Η Γη πυρπολείται απο υπ-ανθρώπους αλλά εμείς ακόμα υπάρχουμε και κανείς δεν μπορεί να μας στερήσει τη ξιφολόγχη των λέξεων

Αλλά πάντα
υπάρχει το αύριο
που γεννά νέες προσδοκίες
νέα αινίγματα
νέα θαύματα

Σήμερα θ’ αρκεστούμε
στη σιωπή


Μ.Ρ
Οι υποτελείς μέρες
σπαταλώνται άνετα
στην αυτοτελή μας δυστυχία
καθώς τρέφονται
τα γύφτικα ερπετά
απ'την αυτάρκεια
του πόνου μας


Μ.Ρ.

Alex Papadiamantis

On YouTube

Blog Archive