Ηττημένα Δωμάτια

Γυρίζω την πλάτη στην μοναδική έξοδο

Με χέρια βολεμένα στην απελπισία
και βλέμμα ξυρισμένο προσευχών
αποπλανώ τ' αποκτηθέν
Κάποτε με ανταμείβει

Ανοίγει το τεράστιο στόμα του
χαρίζοντας στην παράνοια δαιδαλώδες σιδερένιο λαιμό.
Σκουριασμένος με μια όξινη μυρωδιά βγάζει κόκκινη γλώσσα στην αποκοτιά μου.
Χιλιάδες μίλια χωρίζουν την δική μου έναρξη από την απέναντι αρχή.
Είμαι η γνώριμη ξένη της μακρινής όχθης.
Η έλξη του, ακαταμάχητη βαρύτητα, είναι η λιθοβολημένη πτώση στο σώμα.
Ανώφελη ικάρεια πτήση με τους ώμους να συντρίβονται
από το βάρος της ματαίωσης.

- Δύο βήματα προς τ' αριστερά υπολείπονται της προθέσεως -

Στα σωθικά του κρυμμένο το δωμάτιο που δεν αρκείται στον εαυτό του.
Ανασηκώνει κοροϊδευτικά τα φρύδια στον τρόμο μου
και ακονίζει τα νύχια του στο αποκαμωμένο άρωμα
κακοκουρεμένων εξακριβώσεων.
Αερίζει ξεδιάντροπα φαγωμένους μηρούς
με τις εξουθενωμένες αχυρένιες ρώγες μου.
Και οι μικρές κουρασμένες αίθουσες
που τρέμουν ανυπόμονες
αποκαλύπτονται στα έκνομα μάτια.

Γίνομαι η μονόστηθη λόγχη απεγνωσμένης αποστολής.
Η κάθε κάμαρη και ένας ένοικος που κρατά το κλεμμένο στήθος.
Η ερώτηση πάντα η ίδια και η απάντηση λανθασμένη.

Η τιμωρία είναι η επιστροφή στην γνώριμη αφετηρία.
Είμαι η επαναλαμβανόμενη καταδίκη του.
Η αμαζόνεια κατακτήτρια ηττημένων δωματίων.

Το χαμόγελο της δεμένης φυγής μου
είναι ο όλεθρος ξέφωτης κακομαθημένης λεωφόρου
όπου οι κοφτές ανάσες θαρρούν πως βαθιές είναι.

Αλλά θα έρθει η εποχή
που οι λεγεώνες των δισταγμών θα με προσπεράσουν

Και δεν θ' αρκούμαι στο κρυφό ανάγνωσμα Ηρώδειων Μύθων




Μαρία Ροδοπούλου

Υ.Γ.

Εμείς μετράμε αλλά τα μετρημένα με χαρά μας λησμονούν