1 Οκτ 2026

Όλοι οι δρόμοι έχουν ρευστοποιηθεί

 


Το παρακάτω video φτιάχτηκε από το vibezy
και 'ζωντανεύει' την 25η μέρα 
από το βιβλίο"28 Μέρες Κατολίσθησης"
Δυστοπικό δίγλωσσο δράμα κυκλοφορεί από τις εκδόσεις Bookstars
***
The following video was made by vibezy and it was inspired
from the
 25th day from the book "28 Days of Landslide". A dystopian bilingual drama
from 'Bookstars' publications







25η μέρα κατολίσθησης


Κατάλαβε ότι είχε ξημερώσει
από τις σταλαγματιές
που κυλούσαν νωχελικά στο παράθυρο
Όλοι οι δρόμοι ρευστοποιημένοι
βυθισμένοι σε σαπισμένο έδαφος

οι στάλες της βροχής ήταν κίτρινες
σαν να έφτυνε φλέμα ο ουρανός
«κι Εσύ ετοιμοθάνατος;
Ή μήπως…;»

Σηκώθηκε αργά από το κρεβάτι
εκείνο έτριξε ανυπόμονα
στάθηκε στο παράθυρο
ανδρείκελο τοπίο
κατάματα την κοίταξε

έφερε στα χείλη μια ξεθωριασμένη κούπα
και υποκρίθηκε ότι έπινε καφέ
Είχε τελειώσει μέρες τώρα
αλλά η μυρωδιά παρέμενε
σαν άρωμα απόμακρου θεού

Κάτω από την μουριά
κάτι σαπισμένο
ένα κοράκι  προγευμάτιζε
σιτεμένη σάρκα
βγαλμένα μάτια
μαυρισμένη γλώσσα
ένα περίστροφο  
στο κράσπεδο σπασμένου πεζοδρομίου
άδειοι κάλυκες
τόσες εκδοχές
αλλά η φρίκη μία

Παλιά
τρύπια
μαδημένη ρεντιγκότα
Κανείς δεν διανυκτερεύει
συνήθως
στην αιωνιότητα

Εκτός από τους νεκρούς σταθμάρχες
μέχρι χθες άκουγε έναν από αυτούς
Όλη μέρα πυροβολούσε
γελώντας σαν πεινασμένη ύαινα

Τι γλαφυρό σκέφτηκε
φέρνοντας την βρώμικη κούπα στα χείλη

Οι χθεσινοί συνδαιτυμόνες
σημερινό πρόγευμα

Ακόμα κι ο τρόμος
έχει μια χροιά χιούμορ
έστω και θανατηφόρου

Μαρία Ροδοπούλου















19 Σεπ 2026

Οξυγόνο

Κι εγώ έπαιξα με τα χρώματα
αλλά δε βιάστηκα να τα σβήσω
Μπορείς να κάνεις στην άκρη;
Μουτζουρώνεις τον ουρανό
Θάμπωσαν τ’ αστέρια
ξεθώριασε η παλέτα
νέκρωσε το γέλιο της
κι εγώ είμαι πολύ νωθρή για να σε καλοπιάσω
γίνε πάλι επίδεσμος
όποτε μου κάνει κέφι θα σε λύσω
αρκεί να έχω οξυγόνο


Μαρία Ροδοπούλου


7 Σεπ 2026

Αλεξίσφαιρη Γυναίκα

 

Είναι ζωσμένη κίνδυνο με χαλασμένο χρονοδιακόπτη
Τα χρόνια πάσχουν
από εκρηκτικές αιτίες
είτε   διαλύονται σε λάθος χρόνους
αλλά σε σωστές προβλέψεις
είτε μένουν κρυμμένα στα συρτάρια
βραδυφλεγή και βολικά άμοιρα ευθυνών
Από την μία αχανή τοπία διαμελισμένων ονείρων
από την άλλη αεροστεγείς κρυψώνες της αφλογιστίας
 Κανείς δεν ασφαλίζει την εκτός νόμου ανευθυνότητα
της μη συμμόρφωσης στην λογική
Κάτω από τους συμμετρικούς πυλώνες νομοταγούς κοινωνίας
εξαπολύει εργατικούς τερμίτες μην ελπίζοντας σε θαύματα
Οι υποδείξεις και οι αποδείξεις
την θέτουν σε ανεξέλεγκτη κατάσταση οργής
Σεληνιασμένος τυφώνας παρασέρνει τα πάντα στο διάβα της
με ιδιαίτερη προτίμηση στις προβλήτες
και στις άγκυρες των αποσιωπητικών

Ποτέ μην αποθέσετε το μέλλον στα χέρια της

Δεν έχει ιδέα αν θα κάθεται
στα ραδιενεργά λασπόνερα
της οργανωμένης φατρίας των γεγονότων
ή στην καρέκλα του Άλφρεντ  εκπαιδεύοντας τα κοράκια
εναντίον της θάλασσας που αποτραβιέται
πριμαντόνα υστερική πίσω από τα θρυλικά μανιτάρια
και οτιδήποτε δηλητηριώδες φαγώσιμο

όταν και εάν συμβεί το ποθούμενο

Αλεξίσφαιρη των στάσεων γυναίκα
οπλοφορεί παράθυρα χωρίς περβάζια
Δύσκολο να αφήσεις την στάχτη σου
σε σώμα που δεν αφήνει περιθώρια σύνεσης
Μπορείς όμως να την αγαπήσεις τρελά
πέρα από οριοθετημένα τασάκια

Αν κατά λάθος τραβήξεις την σκανδάλη

Μαρία Ροδοπούλου

 

Dark Virtual Poetry

Dark Virtual Poetry σημαίνει αποκάλυψη της Σκοτεινής Ανθρώπινης Πλευράς. Δεν στοχεύει στην Εσταύρωση Πιστεύω ούτε στη γελοιοποίηση Ηθών. Δεν υποκύπτει όμως στους συντηρητικούς ευνούχους, αξιολύπητα τέκνα μιας ανέραστης, νεκρής κοινωνίας. Δεν διαφημίζει , δεν ψάχνει για οπαδούς. Ίσα Ίσα τους απεχθάνεται . Ενδιαφέρεται Μόνο για αληθινούς φίλους αναγνώστες. Σκοπός της Μαρίας Ρ. η Απομυθοποίηση Ανθρώπων και Θεών.Δεν υπάρχει προορισμός και οι διαδρομές είναι ασχημάτιστες.

Η Γη πυρπολείται απο υπ-ανθρώπους αλλά εμείς ακόμα υπάρχουμε και κανείς δεν μπορεί να μας στερήσει τη ξιφολόγχη των λέξεων

Αλλά πάντα
υπάρχει το αύριο
που γεννά νέες προσδοκίες
νέα αινίγματα
νέα θαύματα

Σήμερα θ’ αρκεστούμε
στη σιωπή


Μ.Ρ
Οι υποτελείς μέρες
σπαταλώνται άνετα
στην αυτοτελή μας δυστυχία
καθώς τρέφονται
τα γύφτικα ερπετά
απ'την αυτάρκεια
του πόνου μας


Μ.Ρ.

Alex Papadiamantis

Blog Archive