Fusion

 Upon the brown earth’s roofs
Under the blue sky’s beams
a sound of untamed hooves
empty dress ripped off seams

lonely desolate hand
fallen golden band
what  do you expect to see
into the endless void of me?

morning dew in a cracked cup of tea
on her dreams there is a raged sea

a bitter smile and a sweet but acid tear
across the barren land full of fear
the change of seasons she can hear

upon the scorched earth’s ground
under the fleeting heaven’s  illusion
a deadly wounded but still barking bound
her moon and sun lies in perfect fusion


Maria Rodopoulou

 

 

Έρημος

 

Μέσα μου μια θάλασσα πικρή
αλλά εγώ μια σταλαγματιά μικρή
ένα μικρό λευκό ανθάκι
πάνω σε λυγερό κλαδάκι

ταπεινό στολίδι τάμα στον οργισμένο ποταμό
τρέμει από φόβο μπροστά στον επικείμενο πνιγμό

και όταν έρθει ο βοριάς
το γυμνό κλαδάκι ικετεύει

άσε με να λυγίσω
έστω να ραγίσω
μόνο να μη σπάσω

Γέρνω στον ώμο της
και χαζεύω την αντανάκλαση μου στα μάτια της
Ένας αετός πετάει μακριά
κι ένα δάκρυ του δροσίζει τα χείλη

μέσα μου νερό
αλλά εγώ έρημος πλατιά …

 

Μαρία Ροδοπούλου

 

 

Το τελευταίο γράμμα της

 «Εδώ υφαίνουμε τις μέρες με το αίμα των πληγωμένων
και ξηλώνουμε τις νύχτες με τα οστά των προγόνων μας
Οι ώρες περνάνε κοιτώντας την τελευταία φωτογραφία μας
Κάποιες αράχνες έχουν απλώσει ιστό στο πρόσωπο του αγοριού
αλλά δεν τις κατηγορώ. Ακόμα και το ρόδο στην θολή φωτογραφία
έχει πια μαραθεί. Η σαμπάνια στο κρυστάλλινο ποτήρι ξεθύμανε
και τ’ ασήμαντα διαβαίνουν τις λέξεις που είχες γράψει. Ένα τσούρμο
μαυροφορεμένες γυναίκες έχουν εισβάλλει στο παραμύθι σου.
Κι ένας άντρας με κατεστραμμένο πρόσωπο μόλις έστειλε μια μαύρη τίγρη
στην γυμνή από θλίψη κάμαρη. Αναστατώθηκα. Σήμερα θα ξενυχτήσω
πλάι στις όχθες του ποταμού πίνοντας το τελευταίο ποτήρι αλμύρας.
Κάποιες φορές επιθυμώ να λησμονήσω. Κοιτώ αυτήν που καθρεφτίζεται
στα σιωπηλά νερά. Ένα ξένο χέρι βάφει τα φρύδια της μαύρα ενώ εκείνη
απλώνει κόκκινο κραγιόν στα χείλη. Τι περίεργο όμως. Τα μάτια παραμένουν στεγνά.
Στην επόμενη τρικυμία θα σου στείλω ένα τεχνητό δάκρυ. Λυπάμαι, μικρή μου,
αλλά εδώ η ερημιά έχει απλωθεί παντού. Ακόμα και μια στάλα δροσιάς
αρνείται την ύστατη έκκληση. Ο κόσμος ένα στρείδι αλλά στερημένος από πέρλες.
Μόνο στολίδι του τα νεκρά παιδιά. Μη με ψάχνεις άλλο. Ίσως κάποτε ανταμώσουμε
στις γαλάζιες πεδιάδες με τα απόρθητα βουνά προστάτες. Θα φορέσουμε τα νυφικά μας φορέματα και θα χορέψουμε κάτω από το σεληνόφως άτακτες νεράιδες. Δε θα μιλήσουμε ποτέ για ό,τι ανάξιο.

Το ελάχιστο μη σκέφτεσαι
όταν ουρανούς περπατάς»

έγραψε η Φαίη στο τελευταίο της γράμμα

Ακόμα περιμένω ακίνητη κάτω από το λιοπύρι του πεπρωμένου


Μαρία Ροδοπούλου