Ωδή στην Υπέρβαση

 

Στάθηκε στην άκρη του ουρανού
με τον άνεμο στα πέπλα της αιχμάλωτο

«θ’ ανατρέψω τα βουνά
τα ποτάμια θα φυλακίσω
κι ο ωκεανός στην παλάμη μου θα ωριμάσει
Με την σιωπή τον θόρυβο θα κατακτήσω
Τα τέκνα μου πύρινες εσθήτες της ανόδου
θα κοιμάμαι σε μαύρες πέτρες
αλλά θα ονειρεύομαι στέγες πορφυρές
Όνομα δεν έχω όμως ξέρω να υφαίνω δάκρυα
ο θρήνος προέρχεται από τα λυμένα χέρια
ναι, το αίμα θα εκκολαφτεί
χιλιάδες πύρινα μάτια
το σύμπαν θ’ αναποδογυρίσω
Με τις λέξεις θα το καταβροχθίσω

Γαλήνια θ’ ανέρθω…»


Μαρία Ροδοπούλου

 

 

 

Fusion

 Upon the brown earth’s roofs
Under the blue sky’s beams
a sound of untamed hooves
empty dress ripped off seams

lonely desolate hand
fallen golden band
what  do you expect to see
into the endless void of me?

morning dew in a cracked cup of tea
on her dreams there is a raged sea

a bitter smile and a sweet but acid tear
across the barren land full of fear
the change of seasons she can hear

upon the scorched earth’s ground
under the fleeting heaven’s  illusion
a deadly wounded but still barking bound
her moon and sun lies in perfect fusion


Maria Rodopoulou

 

 

Έρημος

 

Μέσα μου μια θάλασσα πικρή
αλλά εγώ μια σταλαγματιά μικρή
ένα μικρό λευκό ανθάκι
πάνω σε λυγερό κλαδάκι

ταπεινό στολίδι τάμα στον οργισμένο ποταμό
τρέμει από φόβο μπροστά στον επικείμενο πνιγμό

και όταν έρθει ο βοριάς
το γυμνό κλαδάκι ικετεύει

άσε με να λυγίσω
έστω να ραγίσω
μόνο να μη σπάσω

Γέρνω στον ώμο της
και χαζεύω την αντανάκλαση μου στα μάτια της
Ένας αετός πετάει μακριά
κι ένα δάκρυ του δροσίζει τα χείλη

μέσα μου νερό
αλλά εγώ έρημος πλατιά …

 

Μαρία Ροδοπούλου