Στάθηκε στην άκρη του ουρανού
με τον άνεμο στα πέπλα της αιχμάλωτο
«θ’ ανατρέψω τα βουνά
τα ποτάμια θα φυλακίσω
κι ο ωκεανός στην παλάμη μου θα ωριμάσει
Με την σιωπή τον θόρυβο θα κατακτήσω
Τα τέκνα μου πύρινες εσθήτες της ανόδου
θα κοιμάμαι σε μαύρες πέτρες
αλλά θα ονειρεύομαι στέγες πορφυρές
Όνομα δεν έχω όμως ξέρω να υφαίνω δάκρυα
ο θρήνος προέρχεται από τα λυμένα χέρια
ναι, το αίμα θα εκκολαφτεί
χιλιάδες πύρινα μάτια
το σύμπαν θ’ αναποδογυρίσω
Με τις λέξεις θα το καταβροχθίσω
Γαλήνια θ’ ανέρθω…»
Μαρία Ροδοπούλου
