12 Απρ 2022

Μια βροχή σε αναμονή...( Μια τραγωδία σ' εξέλιξη)

 

Πράξη Πρώτη


Είμαι σαν τα ποτάμια
περνώ στο πλάι του απαρατήρητη
αλλά είμαι πάντα εκεί
             μέχρι που θα μας βρει και τους δύο η ξηρασία
είμαι σαν την μακρινή μυρωδιά
αφημένα γιασεμιά στην τραχιά παλάμη
           ένα φεγγάρι που αντικατοπτρίζεται
                   σε ανελέητη νερένια επιφάνεια
σαν το πεπρωμένο
          τυφλή
              ξυπόλητη
                  αρνούμαι την ύπαρξη των ματιών σου
    μια βροχή σε αναμονή
κι ένα δάκρυ που δεν κύλησε ποτέ
περιμένοντας έναν κόσμο χωρίς τέλος
              
νομίζεις ότι αρκούν όλες οι εποχές;  

               κάποτε θα γίνω η πεταλούδα
που ξεσηκώνεται από τον καλπασμό της άνοιξης

θα είμαι τα ώριμα ροδάκινα
    και τ΄άνθη της πορτοκαλιάς

στην έρημο των ονείρων σου

         σαν ένα σενάριο που δε γράφτηκε ποτέ

σαν ένας ύμνος σε μαραμένα νυχτολούλουδα
    κι ένας ιβίσκος ήλιος
           στα χείλη σου να με περιγελά

            
              νομίζεις ότι αυτό αρκεί
ή ότι θα φοβηθώ να πέσω ξανά;

κάποτε θα σου επιτεθώ
         με όλα τα αστέρια μου οπλισμένα

και τότε θα δεις τα όνειρά μου
   κερασιές αέναες στα μάτια σου

και δε θα αναρωτιέσαι πια

          πού τελειώνει ο κόσμος....


Πράξη Δεύτερη

Αν σύννεφο είσαι
τότε θα στείλω τη βροχή
να γράψει πάνω σου
ένα αιώνιο ποίημα…
            χιλιάδες χρόνια μετά
                θα με βρεις στον άνεμο
που έθρεψαν οι λέξεις

στο είπα
το πεπρωμένο σου έχει ένα μόνο όνομα
                                     κι εγώ ανυπομονώ να με διαβάσεις
                                             όταν τα φθινοπωρινά φύλλα
                                                    θα σε οδηγούν
στο φωτισμένο  από άτακτες πυγολαμπίδες μονοπάτι μου


Μη ξεχνάς
έχουμε πολλές ζωές υπόσχεσης μπροστά μας...

αλλά θυμήσου η κάθε ζωή
περνά σαν τη σκιά περαστικού
νέφους μπροστά από την σιωπηλή σιλουέτα της σελήνης

                           προσωρινοί αλλά παντοτινοί
                                      στις φυλλωσιές του χρόνου
εσένα αναπολώ κάτω από ολόγιομο φεγγάρι...



Πράξη Τρίτη


Δεν είσαι οι στίχοι που επαναλαμβάνονται
                           κάθε φορά ο ήχος αλλάζει νόημα
ούτε φοβάμαι να σ' αντικρίσω
                          το πέρασμα του χρόνου δεν αρκεί
                                        για να καλύψει το όνειρο
κι ας ψιθυρίζουν οι εποχές το ίδιο τραγούδι
                  κρύβεσαι σε 'κείνο το κουπλέ
                            που ξημερωνόταν στα βλέφαρα
                                            'Jasmin το άρωμα της αιωνιότητας
                                                           στα θνητά του δάκρυα'
                                            'Kai-han η γεύση της νύχτας
                                                       στα εφήμερα χείλη της'

Δώδεκα χιλιάδες χρόνια οδύσσεια προς το άπειρο
μόνο και μόνο για να δεις ότι δεν υπάρχει τέλος...

Και μετά μου λένε ότι δεν υπάρχει τίποτα
πέραν απ' ότι βλέπεις
ή μήπως βλέπεις μόνο ό, τι θες να δεις;
                                                        
Μια αιώνια βροχή σε αναμονή
                    κι εγώ ένα ποτάμι σ' αναστροφή
εσύ;
           σαν τα παραμύθια
ο χρυσός δράκος κοιμάται μέσα σου
                    ονειρεύεται ό,τι δεν έχει συμβεί

τι μέλλεται να γίνει όταν ανοίξει
                         τα πύρινα μάτια του
                                       και με αντικρίσει;

Πράξη Τέταρτη


Σαν την πέτρα
που αντιστέκεται
       στα χάδια του ανέμου
              στην επίμονη ανελέητη παγωνιά
με φιμωμένες τις ρωγμές
               επειδή ο διάβολος κι άλλον διάβολο αποζητά
μια πυγολαμπίδα
                μες στην άγρυπνη τίγρη της νύχτας
σαν το κομμάτι του ουρανού
        που φαίνεται μες απ’ τα κλειστά παράθυρα
σαν ένας αρχαίος πολεμιστής
                 με την ασπίδα του γεμάτη λαβωματιές
    σαν ένα μικρό περιστέρι
              που πάντα στο περβάζι του καταλήγει
                    ποτέ χορτάτο από ταξίδια
σα μια μαγεία που κρύβεται στην θάλασσα
          λαθρεπιβάτης σε μια μικρή ακυβέρνητη βαρκούλα
            με ιστίο ένα πολυκαιρισμένο ρόδο

όλα τα λουλούδια κάποτε μαραίνονται
πώς θα κρατήσεις ανέπαφη τη μυρωδιά τους;

            «αγάπης αγώνας άγονος»

αλλά τίποτα δεν ανθίζει μήτε καν μαραίνεται
                  μες στην πίκρα
θα ‘θελα να βυθιστώ κάποτε στην ευτυχία
         που δεν έχει δρόμους
σα μια μικρή ακυβέρνητη τέρψη
           με μόνο ιστίο
                 την αυτάρεσκη αύρα σου
                                     και
            μοναδική στεριά τ’ απερίσκεπτα φτερά σου







Τέλος



Υ.Γ.

επειδή κάποια πράγματα
τα έκρυψε το σκοτάδι
δε σημαίνει ότι δεν υπάρχουν

                  










Μαρία Ροδοπούλου

Dark Virtual Poetry

Dark Virtual Poetry σημαίνει αποκάλυψη της Σκοτεινής Ανθρώπινης Πλευράς. Δεν στοχεύει στην Εσταύρωση Πιστεύω ούτε στη γελοιοποίηση Ηθών. Δεν υποκύπτει όμως στους συντηρητικούς ευνούχους, αξιολύπητα τέκνα μιας ανέραστης, νεκρής κοινωνίας. Δεν διαφημίζει , δεν ψάχνει για οπαδούς. Ίσα Ίσα τους απεχθάνεται . Ενδιαφέρεται Μόνο για αληθινούς φίλους αναγνώστες. Σκοπός της Μαρίας Ρ. η Απομυθοποίηση Ανθρώπων και Θεών.Δεν υπάρχει προορισμός και οι διαδρομές είναι ασχημάτιστες.

Η Γη πυρπολείται απο υπ-ανθρώπους αλλά εμείς ακόμα υπάρχουμε και κανείς δεν μπορεί να μας στερήσει τη ξιφολόγχη των λέξεων

Αλλά πάντα
υπάρχει το αύριο
που γεννά νέες προσδοκίες
νέα αινίγματα
νέα θαύματα

Σήμερα θ’ αρκεστούμε
στη σιωπή


Μ.Ρ
Οι υποτελείς μέρες
σπαταλώνται άνετα
στην αυτοτελή μας δυστυχία
καθώς τρέφονται
τα γύφτικα ερπετά
απ'την αυτάρκεια
του πόνου μας


Μ.Ρ.

Alex Papadiamantis

Blog Archive