Το τελευταίο γράμμα της

 «Εδώ υφαίνουμε τις μέρες με το αίμα των πληγωμένων
και ξηλώνουμε τις νύχτες με τα οστά των προγόνων μας
Οι ώρες περνάνε κοιτώντας την τελευταία φωτογραφία μας
Κάποιες αράχνες έχουν απλώσει ιστό στο πρόσωπο του αγοριού
αλλά δεν τις κατηγορώ. Ακόμα και το ρόδο στην θολή φωτογραφία
έχει πια μαραθεί. Η σαμπάνια στο κρυστάλλινο ποτήρι ξεθύμανε
και τ’ ασήμαντα διαβαίνουν τις λέξεις που είχες γράψει. Ένα τσούρμο
μαυροφορεμένες γυναίκες έχουν εισβάλλει στο παραμύθι σου.
Κι ένας άντρας με κατεστραμμένο πρόσωπο μόλις έστειλε μια μαύρη τίγρη
στην γυμνή από θλίψη κάμαρη. Αναστατώθηκα. Σήμερα θα ξενυχτήσω
πλάι στις όχθες του ποταμού πίνοντας το τελευταίο ποτήρι αλμύρας.
Κάποιες φορές επιθυμώ να λησμονήσω. Κοιτώ αυτήν που καθρεφτίζεται
στα σιωπηλά νερά. Ένα ξένο χέρι βάφει τα φρύδια της μαύρα ενώ εκείνη
απλώνει κόκκινο κραγιόν στα χείλη. Τι περίεργο όμως. Τα μάτια παραμένουν στεγνά.
Στην επόμενη τρικυμία θα σου στείλω ένα τεχνητό δάκρυ. Λυπάμαι, μικρή μου,
αλλά εδώ η ερημιά έχει απλωθεί παντού. Ακόμα και μια στάλα δροσιάς
αρνείται την ύστατη έκκληση. Ο κόσμος ένα στρείδι αλλά στερημένος από πέρλες.
Μόνο στολίδι του τα νεκρά παιδιά. Μη με ψάχνεις άλλο. Ίσως κάποτε ανταμώσουμε
στις γαλάζιες πεδιάδες με τα απόρθητα βουνά προστάτες. Θα φορέσουμε τα νυφικά μας φορέματα και θα χορέψουμε κάτω από το σεληνόφως άτακτες νεράιδες. Δε θα μιλήσουμε ποτέ για ό,τι ανάξιο.

Το ελάχιστο μη σκέφτεσαι
όταν ουρανούς περπατάς»

έγραψε η Φαίη στο τελευταίο της γράμμα

Ακόμα περιμένω ακίνητη κάτω από το λιοπύρι του πεπρωμένου


Μαρία Ροδοπούλου

Διότι....

 

Αντιστρέφοντας τις Εποχές - Άνοιξη

 Μετράει τα δάκτυλά της
ενάντια στην φορά του ανέμου
ανεμίζουν τα μαλλιά της
χωρίς ούτε μια υποψία κλοπής ουρανών
ήσυχα έρχεται η άνοιξη
χωρίς πυροτεχνήματα αλλά με γδαρμένα μάτια
Στέκεται κάτω από τις ακακίες
μαδώντας τις ανεμώνες των νεφών
Ούτε μια σκιά δεν εμποδίζει την φυγή

Εξάλλου
πάντοτε ανάποδα χαλιναγωγούσε τις εποχές
με τα φαρδιά μανίκια της τυλιγμένα στις φλόγες
των αγγέλων


Μαρία Ροδοπούλου

 

Seasons in Reverse - Spring

 

 

Illusion of existence

 

ah! Those ecological lies

you can fit utopia in them

And I declare myself an illusion

without geographical definition

 

Beloved, I exclaim

nuclear truths

for over a million years in death

Someday I will die,

she says,

the reason will be the recycling

and the expensive bags

How many receipts can I stuff

into the declaration of submission?

But maybe this time

I can leave sooner

than the others expect

surely, later than my expectations

even so

I will keep walking the burnt planet

haunted existence

 

without conscience

Hope

(or otherwise a whore)

for Life


Maria Rodopoulou

From the Book "28 days of landslide"