Θα ήθελα αυτή τη φορά
να μου δωρίσεις εγκατάλειψη από την αρχή
χάνω τον εαυτό μου σε
απορίες αδιέξοδες
(ποιος έχει χρόνο εξάλλου δικές του να καλλιεργεί
Και όσο περνούν τα χρόνια
τόσο πιο πολύ θυμάμαι τη γιαγιά μου ,
ξαπλωμένη στο κρεβάτι της
με τις ίδιες ανήμπορες απορίες στα θολά μάτια της
Δεν πρόκαμε κι αυτή δικές της να σπείρει
Κάτι ο πόλεμος ,κάτι η φτώχεια
που να μείνει καιρός για ερωτήσεις.
Φορτωνόταν την μάνα μου στη πλάτη της
και θέριζε αλλότρια σπαρτά)
αλλά ποτέ δεν ζήτησα
αναμονή απάντησης να είμαι
σε ξένων καλογραμμένα χείλη
κι αν σήμερα ή αύριο
μου έλεγες
προσδοκία να βαφτώ,
δεν θα ρωτούσα γιατί
ούτε καν
για το χρώμα θ' απορούσα
μόνο θα σου ζητούσα
μια ιστορία
να μου αφηγηθείς
από το τέλος προς την αρχή
διότι
ο πρόλογος με σαστίζει
και στέκομαι εκεί
χωρίς ν' αγωνιώ για την συνέχεια
Αλήθεια,
πάντοτε απέφευγες να μου απαντήσεις
Το Αντίο μόνο στο τέλος γράφεται ;
Μαρία Ροδοπούλου
