Το τελευταίο γράμμα της

 «Εδώ υφαίνουμε τις μέρες με το αίμα των πληγωμένων
και ξηλώνουμε τις νύχτες με τα οστά των προγόνων μας
Οι ώρες περνάνε κοιτώντας την τελευταία φωτογραφία μας
Κάποιες αράχνες έχουν απλώσει ιστό στο πρόσωπο του αγοριού
αλλά δεν τις κατηγορώ. Ακόμα και το ρόδο στην θολή φωτογραφία
έχει πια μαραθεί. Η σαμπάνια στο κρυστάλλινο ποτήρι ξεθύμανε
και τ’ ασήμαντα διαβαίνουν τις λέξεις που είχες γράψει. Ένα τσούρμο
μαυροφορεμένες γυναίκες έχουν εισβάλλει στο παραμύθι σου.
Κι ένας άντρας με κατεστραμμένο πρόσωπο μόλις έστειλε μια μαύρη τίγρη
στην γυμνή από θλίψη κάμαρη. Αναστατώθηκα. Σήμερα θα ξενυχτήσω
πλάι στις όχθες του ποταμού πίνοντας το τελευταίο ποτήρι αλμύρας.
Κάποιες φορές επιθυμώ να λησμονήσω. Κοιτώ αυτήν που καθρεφτίζεται
στα σιωπηλά νερά. Ένα ξένο χέρι βάφει τα φρύδια της μαύρα ενώ εκείνη
απλώνει κόκκινο κραγιόν στα χείλη. Τι περίεργο όμως. Τα μάτια παραμένουν στεγνά.
Στην επόμενη τρικυμία θα σου στείλω ένα τεχνητό δάκρυ. Λυπάμαι, μικρή μου,
αλλά εδώ η ερημιά έχει απλωθεί παντού. Ακόμα και μια στάλα δροσιάς
αρνείται την ύστατη έκκληση. Ο κόσμος ένα στρείδι αλλά στερημένος από πέρλες.
Μόνο στολίδι του τα νεκρά παιδιά. Μη με ψάχνεις άλλο. Ίσως κάποτε ανταμώσουμε
στις γαλάζιες πεδιάδες με τα απόρθητα βουνά προστάτες. Θα φορέσουμε τα νυφικά μας φορέματα και θα χορέψουμε κάτω από το σεληνόφως άτακτες νεράιδες. Δε θα μιλήσουμε ποτέ για ό,τι ανάξιο.

Το ελάχιστο μη σκέφτεσαι
όταν ουρανούς περπατάς»

έγραψε η Φαίη στο τελευταίο της γράμμα

Ακόμα περιμένω ακίνητη κάτω από το λιοπύρι του πεπρωμένου


Μαρία Ροδοπούλου