Μέσα μου μια θάλασσα πικρή
αλλά εγώ μια σταλαγματιά μικρή
ένα μικρό λευκό ανθάκι
πάνω σε λυγερό κλαδάκι
ταπεινό στολίδι τάμα στον οργισμένο ποταμό
τρέμει από φόβο μπροστά στον επικείμενο πνιγμό
και όταν έρθει ο βοριάς
το γυμνό κλαδάκι ικετεύει
άσε με να λυγίσω
έστω να ραγίσω
μόνο να μη σπάσω
Γέρνω στον ώμο της
και χαζεύω την αντανάκλαση μου στα μάτια της
Ένας αετός πετάει μακριά
κι ένα δάκρυ του δροσίζει τα χείλη
μέσα μου νερό
αλλά εγώ έρημος πλατιά …
Μαρία Ροδοπούλου
Dark Virtual Poetry σημαίνει αποκάλυψη της Σκοτεινής Ανθρώπινης Πλευράς. Δεν στοχεύει στην Εσταύρωση Πιστεύω ούτε στη γελοιοποίηση Ηθών. Δεν υποκύπτει όμως στους συντηρητικούς ευνούχους, αξιολύπητα τέκνα μιας ανέραστης, νεκρής κοινωνίας. Δεν διαφημίζει , δεν ψάχνει για οπαδούς. Ίσα Ίσα τους απεχθάνεται . Ενδιαφέρεται Μόνο για αληθινούς φίλους αναγνώστες. Σκοπός της Μαρίας Ρ. η Απομυθοποίηση Ανθρώπων και Θεών.Δεν υπάρχει προορισμός και οι διαδρομές είναι ασχημάτιστες.
Η Γη πυρπολείται απο υπ-ανθρώπους αλλά εμείς ακόμα υπάρχουμε και κανείς δεν μπορεί να μας στερήσει τη ξιφολόγχη των λέξεων
