Αποθεώνομαι στα ερείπια
αρχαίου θεάτρου
Το κεφάλι της Ιφιγένειας φορώ καπέλο
Διδάσκομαι την τέχνη της θυσίας
Ποιος θέλει να σωθεί σε τόπους
που αγέρας δεν φύσηξε παρά μόνο
για ξένα πανιά ;
Ανώφελες συμμετοχές, εαυτέ μου,
μόνο και μόνο για χαθείς
στην ίδια εξέδρα που σέρνονται
άσπερμοι κομπάρσοι υψηλών αμοιβών
Καταναλώνομαι στις σκισμένες αποδείξεις
στα λογιστήρια πενιχρών ρόλων
Μήτρα σφραγισμένη καταθέτει
την ληγμένη γυναίκα
Ποτέ δεν θα την εξαργυρώσω
Εκείνη ποτέ δεν χειροκροτήθηκε
για τις μασκαρεμένες αυτοκτονίες
Μάρτυρας χειροτονήθηκε
από πειραματικούς αναβάτες
Ήταν η μόνη που είχε εμπειρία κατάβασης
Θα κρυφτώ
στης Κλυταιμνήστρας τα λευκά πέπλα
Μαγδαληνή κόκκινη θ’ αναδυθώ
συντρίβοντας στην αγκαλιά μου
όλες τις πέτρες των μεταμφιέσεων
Θα ρεμβάσω
μια φορά πρόσωπο
χωρίς κρυφτό να παίζω
Μαρία Ροδοπούλου
