A little sad like a mid autumn-winter leaf
waiting in vain for the sun
But I' am still here...
Ενίοτε στρέφω το πρόσωπο
ενάντια σε ό,τι θεωρείται πεπρωμένο
αρνούμαι απλώς για ν’ αντιτίθεμαι
πληγώνω και πληγώνομαι μόνο και μόνο για να νιώθω πόνο
εκατέρωθεν η συντριβή στο ό,τι δεν υπήρξα αλλά πόθησα
καταστρέφω και καταστρέφομαι
ενώ παράλληλα καταριέμαι όχι Θεό και Σύμπαν
αλλά αυτό το μικρό αθέατο στο μάτι κύτταρο
Αναθεματισμένη βιολογική εξέλιξη που δεν εξελίχθηκες όπως ήθελα
δεν κατάφερα να βρω ούτε εκείνη την ελάχιστη απάντηση
Γιατί το δάσος κι όχι το δέντρο;
Σαν εκείνο το περίεργο ψάρι που βάλλεται κατά του ρεύματος
αποφεύγοντας την ακινησία – διαβολικό πράγμα, οδηγεί σε σκέψεις
ίσα – ίσα για να υποκύψει τελικά, αθέλητα, στη μοίρα του
παραβλέποντας τα γαμψά νύχια των θηρευτών του
αγνοώντας το ειρωνικό βλέμμα των θεών
που ίπτανται νωχελικά στο σαγηνευτικό κύμα της παρακμής
στο τέλος ηρωικά παραδίδεται στα Ιλίσια Πεδία της ύπαρξής του
Και στο τέλος ούτε η ίδια δε χωράω στον εαυτό μου
σαν ένα παλιό, στενό σκοροφαγωμένο πουλόβερ
Πάχυνα από προσδοκίες
Κατέληξα γεμάτη τρύπες
Μαρία Ροδοπούλου
Και θυμήσου να πεθαίνεις εκεί που δεν σ' αποζητούν...
pic created by ChatGPT
