Ο Θεός , μια ομπρέλλα και ένα φρεσκο κρεμμύδι

Και επειδή οι αναμνήσεις
ποτέ πουθενά δεν οδήγησαν
και οι νύχτες
έλυσαν μεν κάποια μυστήρια
μα αναγκαστήκαμε
να θάψουμε κάτω απο το ξύλινο πάτωμα
μερικά όνειρα που έκλαιγαν
σαν πεινασμένα βρέφη
και εμείς σκεφτήκαμε οτι ούτως ή άλλως
ορφανά ήταν ας τα φονεύαμε λοιπόν ,
εγώ βρέθηκα στην αμμουδιά
να σκάβω τρύπες προσπαθώντας
να ξεγελάσω το νερό να τις πλημμυρίσει
μήπως και αδειάσει επιτέλους
η θάλασσα – το είχε κάνει και ένα παιδί
πιο παλιά αυτό αλλά για διαφορετικούς
λόγους. Εκείνο έψαχνε να βρεί τον θεό
ενω εγώ ξέρω που μένει. Έχει όμως
γίνει ερημίτης και μου είπαν οτι δαγκώνει
όποιον συναντήσει –
μέχρι που με πλησίασε εκείνος ο άντρας
μου χάρισε μια μαύρη ομπρέλα
και ένα φρέσκο κρεμμύδι.
«ξέρεις;» τον ρώτησα άναυδη.
«ξέρω μα δεν θα τα καταφέρεις.
Το προσπάθησαν
πολλοί πριν απο σένα αλλά απέτυχαν.
Δεν χωρά η λύπη σου στην απελπισία μου.
θα αναγκαστείς να χρησιμοποιήσεις το κρεμμύδι
μα στο τέλος θα φύγεις και εσύ πάνω στην μαύρη ομπρέλα»
Πολύ μετά ,αφού είχα κρύψει το πτώμα του
κάτω απο ενα βράχο,
συνέχισα απεγνωσμένα να κλαίω.
Γιατί αν πιστέψω έστω και μια στιγμή
ότι η θάλασσα δεν με χωρά τότε τι θ’απογίνω;

Είναι και αυτός ο Θεός που δεν μ’αφήνει να τον χαιδέψω...

Υγ.

Ακόμα αντιστέκομαι
στο ξεφλούδισμα του κρεμμυδιού.
Για πόσο καιρό όμως ακόμα;

Μαρία Ρ.